Eski başbakanlardan Bülent Ecevit öldü. Irak’ın eski diktatörü Saddam Hüseyin, aynı gün soykırım ve kitlesel katliam suçlarından Irak mahkemesi tarafından ölüm cezasına çarptırıldı.

Saddam Hüseyin ve Ecevit çok samimi iki dostlardı. Ecevit onu dört kez sarayında ziyaret etti. Sağlığı gitmeye el vermediği zamanlarda kardeşçe mektuplar yazardı.

Bu iki dosttan biri dün idam cezasına çarptırıldı, Ecevit vefat etti.

Hayat bu, hepimiz öleceğiz.

İdam cezası yüzüne okunduğu sırada Saddam “Allahu Ekber” diye bağırdı. Sanki cihatta adam. Sanki Irak nüfusunun yüzde yirmisini öldürmemiş. Halepçe’de bebeklere kimyasal kusturmamış, Şiileri Basra bataklıklarına gömmemişti. Ama o yine de “Allahu Ekber” diye bağırıyordu.

Mehmet Altan “Alçakların son sığınağı milliyetçiliktir!” demişti o gün. Sadece milliyetçilik mi? Binlerce cinayetin faili Mehmet Ağar tüm açıklamalarında “Allah’tan başka kimseden bir korkumuz yok!” der. Hapishanede Kürt ve solcu tutsaklara gardiyanlar ve komandolar: “Allah! Allah! Allah” diye saldırırlardı. Suçlu durumlarda Allah’a sığınmak ve yaptıklarını dinle maskelemek Şark siyasetçilerine özgü bir iki yüzlülüktür.

Ecevit’in ölümü bende hiçbir iz bırakmadı. Kimsenin ölümüne sevinmem. Fakat Ecevit’in ölümü ve yaşamı üzerine yapılmış televizyon haberlerini gayet ilgisiz izledim. Onun siyasetçi olarak damgasını vurduğu Türkiye’de tek mutlu günümüz olmadı. Kürtlerin hala kaydı yok. Alevilik din ve kültürden sayılmıyor.

Bir ülkeyi yönetmiş siyasetçileri değerlendirirken neyi ölçü alacağız? Verilerimiz ne olmalı? Elbette arkalarından bıraktıkları ekonomik, siyasi ve toplumsal panorama...

Alın size bir Türkiye portresi:

Türkiye dünya yolsuzluk sıralamasında ilk dört arasında.

Rüşvette ilk dört arasında

Kadın ve uyuşturucu ticaretinde ilk iki arasında.

İnternette google üzeri çocuk porno sitelerine en çok giriş yapılan ülke Türkiye... Şehir olarak da birinci sırada İzmir var... İkinci Ankara, üçüncü sırada İstanbul... Bir ülke ve onun toplumu için ne utanç verici bir durum değil mi?

Kişi başına düşen milli gelir Yunanistan’ın 65 basamak altında...

20 milyon Kürdün yaşadığı bir yerde Kürtçe bir ana okulu yok.

20 milyon Alevinin ise tek din görevlisi bulunmuyor.

Buna rağmen Türkiye dünyanın en büyük 4. ordu ve polis teşkilatına sahip.

Ecevit’in yakın dostu Saddam’ın ülkesi darmadağın. İkisinin ortak dostluk teması “Kürt düşmanlığı”. Ecevit Türkiye; Saddam, Arap Baasçılığının temsilcileri idi. Ecevit komaya girdiği güne kadar siyaset üzerindeki tekelini sürdürdü. Bakanlar kurulu toplantılarına ayakkabısız katılacak kadar kendini kaybetmiş ve hasta yatağında iken dahi toplantıları hastane odalarına taşıtmıştı.

Bütün dünya Saddam’a iktidarını bırakması için yalvardı. Bazı Avrupa ülkeleri Saddam’ı kabul edeceklerini söylediler, ama o BM kararlarına rağmen, ülkesini ateşe atmaktan çekinmedi.

1800 yılların başında Avrupa’yı baştan başa fetheden Fransız İmparatoru Napolyon, bir savaş kaybetti diye Elba adasına sürgüne gitmeyi kabul etmişti. O Napolyon ki, general rütbesi kazandığı 26 yaşında İtalya’yı fethetmiş, Avusturya ve Alman krallıklarına diz çökertmiş, Moskova’da Çar’ın sarayına kadar girmişti.

Son savaş kaybettiğinde etrafında kendisi için ölmeye hazır 25 bin savaşçı vardı. Alman, Rus, Avusturya ve kendisine ihanet etmiş Fransız generallerin sürgün önerisini binlerce askerinin ortasında Fransız bayrağını öperek kabul etmiş ve 400 kişilik bir korumayla Elba adasına sürgüne gitmişti.

60 savaşı doğrudan yönetmiş bir imparator her halde korkaklığından yapmadı bunu.

Bir de Saddam’a bakın. Hiç nedeni yok iken İran’a saldırdı. On yıllık savaşta milyonlarca insan öldü. Kürtleri ve Şiileri katletti... Kuveyt’e girdi, geri atıldı... Serseri bir mayın gibi dolaşıp durdu insanlığın tepesinde.

Şimdi idam mahkumu... Bir özeleştirisi, bir metaneti yok. Suç ve yenilgi kabul etmek, insanlıktan özür dilemek de bir yiğitliktir.

Saddam ile Ecevit iyi dostlardı. Ecevit Saddam değildi, fakat Kürtler söz konusu olduğunda Saddam’dan daha geri ve tekçi düşüncelere sahipti.

Hayat ne garip. Saddam idam cezasına çarptırıldığı gün Ecevit vefat etti.

Ecevit’in vefat ettiği gün Saddam idam cezasına çarptırıldı.

İki dost, hiçbir zaman Kürt halkına dost olmadılar.

İnsanlar, ağır bir kaya kütlese gibi toplumun üstüne çökmüş devleti daha da kuvvetlendirmek için yaptıklarıyla değil, desteğe ve özgürlüğe muhtaç toplumlar için yaptıklarıyla anılırlar.

Bu iki dost böyle bir özelliğe hiçbir zaman sahip olmadılar.

Kürt düşmanlıgi her ikisini de eritip tüketti...

kurdistan-post