Bu dil bu gramer tartıştığı kişiye ve onun temsil ettiği kesime karşı aşırı tahammülsüzlüğün, kinin, öfkenin, düşmanlığın kusması olarak bazen bir televizyon programında, bazen bir yazılı açıklamada sık sık karşımıza çıkar. Bu dili kullananlar Türkiye’nin tapusunu iç ceplerinde taşıdığını zanneden, kendilerinden başka vatansever görmeyen yalnızca kendi düşüncelerinin doğru ve dokunulmaz olduğunu zanneden zavallılardır.

Bazen bir makam, bazen bir üniforma, bazen hasbel kader bir görev ile kendilerini, yetkili etkili görenler nedense karşılarındakini mutlak itaat etmesi gereken, hükmedilmesi gereken zavallı yaratıklar olarak görürler. ”Sayın” ”Saygıdeğer” ”Saygılar” ve daha halkça dobraca “kardeşim” gibi kelimeler yerine çok özel agresif saldırı dilini kullanırlar. Çünkü karşılarındakini “düşman” olarak görüp onu imha etmeyi kafalarında tasarlayan, ağızlarını açtıkça ne saçtıklarının farkında olmayan, ülkenin ancak bu şekilde düze çıkacağını tehlikelerden kurtulacağını sananlardır.

Zat-zevat-zerzavat kelimelerini kullanma ihtiyacı neden doğmaktadır. Çünkü karşılarındaki cezalandırılmaları gereken kişilerdir, bu ülkeye en büyük kötülüğü yaptıklarını sanarlar, kendilerini de tek doğruyu yapan olarak görürürler. Cumhuriyetin 83 yılı tam bu şekilde bu mantıkla geçmiş, yakın tarih, örfi idare, sıkıyönetim, olağan üstü hal ve yaşam ile felç olmuş, ülke ekonomisi zor ayakta duran işsizler ordusunun çoğaldığı, gasp, hırsızlık ve cinayetlerle sosyal çürümüşlüğün ayyuka kalktığı semerelerin müsebbipleri hep başkalarını sorumlu tutar ve yargılamaya kalkarlar.

Karşılarındakilere zat-zevat-zerzavat derken onları işkenceci, banka hortumcusu, çete mensubu, organize işler içinde kaçakçı, cinayet, gasp vs. suçlar işeyen kişiler oldukları için bu dili kullanmazlar. Bu kesimlere karşı böylesi bir dilin kullanıldığı da görülmemiştir. Bu kesimleri pek “muhterem” gözle görür, saygınlıklarını vurgulamada kusur etmezler. İnsan hakları, hukuk, demokrasi, aryımcılığa karşı olmak, eşit ve özgür yurttaş kelimeleri bu kesimlerde acayıp allerji yapar, uykularını kaçırır hiddetlendirir.

Bunların dilinde tartışma kültürü yoktur, nezaket nedir bilmezler, büyüklerine karşı saygı, küçüklere karşı sevgi dağarcıklarında yoktur. Başka bir halkın, etnik topluluğun, dilin, kültürün, kimliğin duygularını vicdanını hiç hesaba katmazlar. Söyledikçe başkalarını aşağıladıkça, bağırdıkça, gerinir ve etraflarına bakarlar, onları şak şaklayacak birkaç dümbelek bulurlar. Böylesi dar dünyalarında fikir, zikir hak getire, şablonlar, yasaklar, tabular, resmiyet, statüko baş köşedir.

Dar dünyalarını sarsan her değişim, her yeni gelişme, her çağdaş yaklaşım, her akıl, her mantık tehlikeli ve düşmandır. İşte ülkenin asıl problemi hala böyle nesli tükenen denizden karaya vurmuş, feleğini şaşırmış kurtarıcılar yaratarak Meclisi özgür iradeyi hiçe sayabiliyorlar. Bir ata sözümüz var “akılsız dost, akıllı düşmandan daha tehlikelidir” diye.

Oysa ülkemizde yeni yepyeni bir dile ihtiyaç vardır, uzlaşı, hoşgörü, diyalog dili öne çıkmalıdır. Farklılıklarımızı yok etme yerine birlikte yaşama kültürünü zenginleştirecek, demokrasimizin harcını güçlendirecek yeni bir dile ihtiyaç vardır. Savaş yerine barışı öne çıkaracak, toplumda hoş görüyü geliştirecek, çatışmaları durduracak, güven ve huzuru sağlayacak yeni yepyeni bir dile ihtiyaç vardır. Unutulmasın kurşun yarası geçer, dil yarası geçmez.

www.yeniozgurpolitika.org