 XAKURKE / Gerilla bir bakıma kıyafetleri ile de tanınıyor: geleneksel ve modernite arasında, araziye uygun, rahat, göze hoş gelen bir kıyafet. Gerilla terzileri bir buçuk saat içinde yelek, gömlek ve şaldan oluşan bir üniforma dikiyorlar.
Burası Xakurke terzihanesi. Asırlık gibi duran bir çınar altında, üstten görülmeyecek şekilde kamufle edilmiş. Yakında taşları döven suyun sesi geliyor. Nehir yemyeşil akıyor. Askeri çadırın önünde, bir ağaç gölgeliğinde kurulmuş bir masa ve yerinde durmayan boz renkli bir köpek yavrusu… Gerillanın su içtiği çeşme de kesintisiz akıyor.
Çadırın sağ tarafında yakılan ateş üzerine çay demlenirken, içeri giriyoruz. Tavanda büyük boy bir PKK bayrağı, hemen altında Kürt Halk Önderi Abdullah Öcalan’ın resmi dikkat çekiyor. Çadır iki bölümden oluşuyor, ön tarafta dikiş makineleri harıl harıl çalışıyor, arka tarafta ise ölçüler alınıyor.
Türk ve İran saldırılarından gerilla terzihanesi de kısmen etkileniyor ama çalışmalar hiç durmuyor. Diğer gerilla birimleri gibi onlar da hareketliler. Yerlerini duruma göre değiştiriyorlar.
Çadır içindeki bütün masalar çalışıyor. Biri yelek, biri gömlek, biri pantolon (şal) yapıyor. Peki bu terzihanede günde kaç gerilla üniforması yapılıyor? Bir üniforma kaç parçadan oluşuyor? Her parça ne kadar süre alıyor? Kumaş neye göre seçiliyor? Tüm gerillalar aynı kıyafeti mi giyiyor? Bir üniformanın ömrü ne kadar?
GÜNDE 7 GERİLLA KIYAFETİ
Tüm bu soruların cevaplarını gerilla terzilerinden öğreniyoruz. Sinan Bagok da bunlardan biri. Terziciliği İstanbul’da öğrenmiş. 1998’den 2006 yılına kadar İstanbul’da konfeksiyonlarda çalışmış. Terzihaneden çıktığı yıl, 2006’da gerilla saflarına katılmış. Ama aradan bir yıl geçmeden, diğer bir ifadeyle 2007 yılında bu kez gerilla terzihanesinde kendisine görev verilmiş.
“Bu bir görevdir, ben yapmasam başkaları yapar. Bir gönüllülük var yani” sözleri ile isteyerek bu işi yaptığını anlatıyor Bagok.
Bir yılı aşkın bir süredir burada ve zaman zaman yer değiştiriyor. Daha çok Türkiye’nin saldırılarının bu bölgeye yapıldığını ifade eden Bagok, “Bu terzi biriminde hiçbir can kaybı olmadı. Saldırılar zorlamıyor ama biraz işten kopma yaşanabiliyor” diyor.
Günde 7 gerilla üniforması diktiklerini söyleyen Bagok, “İhtiyaçlar, gelen gruplar, yeni eğitim gören arkadaşlara ve diğer güçlere göre belirleniyor. Rütbeye göre kıyafet yok. Herkes aynı kıyafeti giyiyor. Ama bazı arkadaşların gönülleri hoş olsun diye bir cep fazla yapabiliyoruz” diye ifade diyor.
BİR BUÇUK SAATTE 3 PARÇA
Bagok’un diktiği üniformalar üç parçadan oluşuyor: Yelek, gömlek ve şal. Gabardin kumaş rengi kullandıklarını dile getiren Bagok, bunun araziye uygun bir renk olduğunun altını çiziyor.
2005’ten 2007’ye kadar İstanbul’da konfeksiyonda çalışan ve 10 Nisan 2007’de gerillaya katılan Xerzan Zerdeş ise, bu terzihanede yedi kişi çalıştıklarını belirtiyor. Zerdeşt, neredeyse çocukluğundan beri bu işi yapıyor.
İş onu zorlamıyor. Ama 10-11 yıl terzicilik yaptıktan sonra bu kez gerillada bu görevi yapması biraz garibine gitmiş. Bu yüzden, “hiç aklıma gelmezdi burada yine bu işi yapacağım” diyor. Sadece altı ay gerilla pratiğinde kalmış ve bura görevlendirilmiş.
Aslında tesadüfi, belki de bilmeyerek böyle olmuş. Zerdeşt, “Oramar eyleminden birkaç gün önce buraya görevlendirildim” diye anlatıyor. Mayıs 2007’de yeni savaşçılara katılan Zerdeşt, burada formlar doldurulurken, “daha önce ne iş yaptın” diye sorulduğunda “konfeksiyonda çalıştım” şeklinde cevap vermiş. Düzenleme yapılırken de görev yeri olarak burası, yani Xakurke terzihanesi belirlenmiş.
YEDİ GERİLLA YEDİ SAAT ÇALIŞIYOR
Başında, siyah-beyaz bir kefiye ile masanın karşısına oturan Sinan Bagok, Xakurke’nin yanı sıra Kandil ve Xinere’de de terzihaneler olduğunu söylüyor. Buradaki terzihanede beş makine bulunuyor. Bagok, bunların birinin çift iğneli, diğer dördünün ise tek iğneli olduğunu belirtiyor.
Bagok, “Bir üniforma bir buçuk saatte bitiyor. Gömlek 45 dakika, şal 40 dakika, yelek ise bir saat 15 dakika alıyor ama yeleği iki kişi yapıyor” de anlatıyor.
Yedi gerilla terzisi günde 7 saat çalışıyor. Diğer vakitler normal gerilla yaşamı sürüyor. Sabah erken saatlerden itibaren iş başlıyor. Havalar bu yaz aylarında çok sıcak. Akşamları da zaten jeneratörler kapatılıyor, ışıklar sönüyor. Gerilla tedbir amaçlı hiçbir şekilde ışık veya parlak maddeler kullanmıyor.
Saldırı olduğunda diğer gerillalar gibi, arazinin korunaklı uygun yerlerine dağılıyor. Akşamları ise dışarıda, yıldızların altında uyuyorlar.
Zerdeş Kürtçe konuşuyor. “Ben daha çok yelekleri yapıyorum” derken, modelin standart olduğunu belirtiyor. Ama yine de bazı gerillaların isteklerini kırmayarak bir iki ekleme yaparak gönüllerini hoş tutuyorlar.
YILDA BİR ELBİSE
Ölçü konusunda saldırılardan sonra biraz değişiklikler olmuş. Zerdeşt’in anlattığına göre artık gerillalar ölçü için eskisi gibi terzihaneye gelmiyorlar. Terzihanede çalışanlar bunu böyle istemiş. Bu nedenle gerilla terzilerden bir gidip ölçüleri alıp geri dönüyor.
Bagok da en zorlandıkları noktanın ölçüler olduğunu belirtiyor. Özellikle de dikilecek elbiseler çok olduğunda. Zira yer değiştirmek zorunda kalıyorlar bu da beraberinde yeni bir sorunu doğuruyor. Kumaşlar yıpranabiliyor, makineler hasar görebiliyor her yer değiştirmede.
Bagok’un anlattığına göre yılda bir elbiseler değiştiriliyor. Diğer bir ifadeyle dikilen üniformalar dağ koşullarına rağmen bir yıl dayanıyor. Bagok, “iyi korunursa bir buçuk yıla kadar dayanabiliyor” şeklinde konuşuyor.
Yeni model kullanılmıyor pek. Ama güzel dursun, daha hoş ve rahat olsun diye yelek ceplerinde değişiklikler yapılabiliyor. Xakurke terzihanesi de yelek ceplerinde değişiklik yapmış. Bagok, “Arkadaşlar son derece memnun kıyafetlerden” diyor.
ANF NEWS AGENCY |
Yazdir 
Yorum Ekle