Gönderen: seteney Tarih: 13.10.2008, 11:40:31 (1619 kez okundu)  Yazdir  Yorum Ekle
(Not: Yorum sadece üyeler tarafından yazılabılınır. Yazılan yorumlar yönetim tarafından onaylanmak için beklemeye alınıyor.) |
|
 UFUKTAN
Türkiye’de son günlerde bir parça da olsa gelişen Kürt sorununa yaklaşım noktasındaki devlet/asker politikalarının sorgulanması her nedense farklı bir mecraya kaymaya başladı. Bazı yazarlar Kürt sorununun çözümünde klasik devlet politikalarının geçerliliğini çoktan yitirdiğini yeni politikaların oluşturulması gerektiğini belirtse de, bazıları da işi her geçen gün daha fazla sulandırmaya çalışıyor.
Kürt sorununun çözümünü istemeyenler özellikle bir yandan Kürt Özgürlük Hareketi’ni dış güçlerin taşeronu olarak görmek veya göstermek için binbir çeşit numaralar yaparken; diğer yandan da ‘Ergenekon-PKK ilişkisi!’ kanıtlanmaya çalışıyor. Ki bu konuda Kürtlerin hiç ciddiye almadığı, yeminli Özgürlük Hareketi düşmanları Türk televizyonlarına çıkartılıyor, konuşturuluyor. Yine sözde ‘PKK uzmanları’ stratejistler, emekli askerler neredeyse tüm televizyonlarda, gazetelerde akla hayale sığmayacak görüşler aktarıyorlar, öneriler sunuyorlar. Yaşanan bu karmaşa ve dezenformasyon durumu aslında Türk devletinin, aydın ve yazarlarının, buna bağlı olarak da kamuoyunun ne kadar kafasının karışık olduğunu gösteriyor. Ki bu kafa karışıklığı da her geçen artıyor.
Öncelikle vurgulamak gerekir ki, bu kafa karışıklığının temel nedeni, söylenmesi gereken şeylerin tam söylenememesi, doğrularla yanlışların birbirine karıştırılmasıdır.
Birincisi; Kürt sorunununda şiddet dışındaki enstrümanları devreye sokabilmek için öncelikle Türk devletinin anayasasında ciddi değişiklikler yapması gerekmektedir. 12 Eylül Anayasası aşılmadan, sivil bir anayasa oluşturulmadan, Kürt dili ve kimliği üzerindeki yasaklar kalkmadan Kürt sorunu çözülemez, buna bağlı olarak Türkiye demokratikleşemez.
İkincisi; yaşanan çatışmalı ortamı yaratan Türk devletinin klasik inkar ve imha politikalarıdır. Özellikle kendisini Türkiye’nin asıl sahibi olarak gören askeri erkanın zihniyeti değişmeden, bir çözüm orataya çıkartılamaz. Bu noktada aydınların, yazarların, demokrasiye inanan herkesin Türkiye’de askerin demokratikleşme önündeki en büyük engel olduğu gerçeğini görmesi ve buna karşı mücadele etmesi gerekmektedir. Üçüncüsü; Anayasal hiçbir düzenleme olmadan, inkarcı zihniyet değişmeden, Kürt gerillalarına ‘silahları bırakıp teslim olun’ yaklaşımının hiçbir kıymeti harbiyesi yoktur. Bu konuda mantıklı düşünmek, realist olmak gerekir. Kürt sorunu çözülmeden, gerillanın silah bırakması hayaldir.
Yine bununla bağlantılı olarak KCK Önderi Sayın Öcalan ve Kürt Özgürlük Hareketi’nin 1999 yılından bu yana çözüm noktasında yaptığı açıklamaları ve attığı adımları sadece basit bir taktik olarak değerlendiren ucuz yaklaşımlardan da uzak durulmalıdır. Ki belirtilen süreç tek taraflı ateşkeslerin yapıldığı, gerillanın Kuzey Kürdistan’dan çıktığı, sürekli barış projelerinin hazırlandığı ve barış gruplarının gönderildiği bir dönemdir. Ve bu süreçte sürekli saldırgan bir pozisyonda olan, sorunun çözümü için hiçbir adım atmayanın Türk devleti olduğunu unutmamak gerekir.
Dördüncüsü; Kürt sorunu basit bir iş, aş, ekonomik, Kürdistan’ın geri kalması sorunu ve işsizlik değildir. Eğer böyle olsaydı, Anadolu’nun birçok yerinde onlarca PKK doğardı.
Kürt sorunu bir halkın en doğal haklarının yasaklanması, kimliğinin, dilinin, kültürünün yok sayılması sorunudur. Çözümü de bu yasakların aşılması, anayasal olarak Türkiye’de yaşayan herkesin (dil, kimlik, kültür olarak) eşit sayılmasıyla ancak olur.
Türkiye’yi seven herkes bölücülük paranoyasından kurtularak, Kürt tarafının samimiyetini görmeli, ancak muhataplarıyla görüşerek çözümün sağlanabileceğini artık anlamalıdırlar. Bunun ötesindeki tüm yaklaşımların çözümsüzlüğe hizmet ettiğini, geçmiş 30 yıllık süreç herkese gösterdi. Bunu görmek için önce soruna doğru bakmasını bilmek gerek.
|
|
|
|
|
