Li hemberî Têkoşîna Azadî û Demokrasiya Kurdan di çarçoveya şerê taybet de şerê psîkolojîk bi berfirehî tê berdewamkirin. Çapemenî û weşanên tirk li gorî biryarên MGK’ê tevdigerin û weşangeriya xwe dikin. Qunciknivîs û nûçegihanên wan wekî mihemedokan tevdigerin. Bi vî şerê psîkolojîk li ser bîreweriya civakê bombebarandina psîkolojîkî dikin. Bi her awayî berê civaka tirk li gorî xwe diguherînin ser hewaya şer û berê wî didin şer. Mixabin ev şer li ser civaka tirk bandorê dike. Li hemberî ew qas şerê psîkolojîkî bêdengiyek heye û ev jî rastiyek e.

Her roj an jî ji du rojan carekê wekî ku raporên şer bidin li dû hev derewên xwe di Tv’yan de diweşînin. Nûçegihanên mihemedok bi nûçeyên derewîn herêm bi herêm li ser bîreweriya civakê derewan direşînin.

Wisa xuya ye ku wê vî şerê psîkolojîk demeke din jî bimeşinin. Di vê çarçevoyê de peywir û berpirsiyarî dikeve ser milên azadî û demokrasîxwazan. Ev rastî der tê hemberî me. Ji lew re ancax van derdorên azadî û demokrasîxwaz karin vê pêla şerê psîkolojîk bişikênin û pûç bikin.

Ji bo ku şerê psîkolojîkî bi ser bixînin herî zêde bi ser çapemeniya alternatîf ya azad ve diçin, êrîş dikin. Bi riya qelemşorên sextekar û xayîn û hevkaran vî karê xwe dikin. Ji ber vê jî herî zêde divê xwedîtî li çapemeniya azad û demokratîk bê kirin.

Li Tirkiyeyê her roj an jî du rojan carekê rojnameyek tê girtin, doz li wan tê vekirin; çapkirin û belavkirina wan tê astengkirin. Sedemê vê êrîş û girtina çapemeniya azad ew e ku bandora şerê psîkolojîk di nava civakê de bêtir bi cih û saxlemtir bikin. Ji ber vê jî divê ku ji her gavî zêdetir xwedîtî li çapemeniya azad bê kirin. Ev jî dibe helwesta durist a li hemberî şerê psîkolojîk.

Divê ku xwedîtî li çapemeniyê bê kirin, heta ji belavkirinê bigire heta karên din divê piştgiriyeke cidî bê dayîn. Ku bi vî rengî bê kirin wê gaveke dîtir li hemberî şerê taybet bê avêtin. Her wiha divê ku li hemberî xayîn û sîxuran jî helwesteke cidî bê nîşandan. Herî zêde van xayîn û sîxuran di şerê kirêt û gemar de tên xebitandin. Ev kesan her roj an jî du rojan carekê derdikevin Tv’yan û li hember têkoşîna azadî û demokrasiyê heqaret û îthaman dikin.

Ev kesên ku şerê taybet li wan xwedî der tê di nava civakê de rûreşiya wan derketiye meydanê. Teşhir bûne. Divê ku ev kes zêdetir bêne teşhîrkirin da ku nikaribin di nava civakê de serê xwe rakin. Divê ku bi bîra wan kesên ku li van xayîn û sîxuran xwedî derdikevin bê xistin ku ka çi tiştê xirab dikin.

Çend roj berê hinek kesên ku xwe wekî lîberal û demokrat dibînin daxuyaniya xwedîderketina li xayîn û sîxuran dane. Ev kes bila baş bizanibin ku li kê xwedî derdikevin. Divê ku bibînin van çawa piştgirî didin şerê taybet û çi anîne serê gelê kurd, çawa êrîşî nirxên gel kirine... A van tekoşîna îdeolojîk nîn e.

Kesên wekî Mehmet Metiner, Altan Tan, Enver Sezgin, Ümit Fırat, Sertaç Bucak xwedî wê hêzê nîn in ku tekoşîna îdeolojîk bidin. Ew xwedî wê hêzê nîn in ku bi serê xwe van tiştan bibêjin. Tiştê ku karin bikin fîrfîrkê bidin destê wan û ew jî li fîrfîrkê bixin. Îro ew firfîrka ku lê didin hêza şerê taybet daye destê wan û ew jî lê dixin. Ew bi tevahî peywira ku şerê taybet daye ser milê wan pêk tînin. Ji ber vê jî hinek kesên ku dertên û xwedîtiyê li wan dikin hinek pirsan tînin hişê mirov. Gelo ev derdoran jî van kesan li gorî xwe bi kar tînin!... Divê ku xwedîtî li van kesan neyê kirin. Divê ku kesên li hemberî gel tawanbar bin nêzîkahiyek musamahakar nebînin.

Tiştekî din jî ew kesên xwedîtî li van kesan dikin dualî jî lê dixin. Hem li wan xwedî derdikevin hem jî li hemberî êrîşên nirxên gel jî bêdeng dimînin. Her bêdeng dimînin. Divê ku ji vanan bê pirsîn: Waliyê Elezîzê digot “ji min re serê wan jê bikin bînin!” Serfermandarê wan Yaşar Buyukanit digot; “divê ji bo her leşkerekî deh hezar gerîla bila bimire”. Dema ku ev gotinan dihatin gotin ew kes li ku bûn. We xwe di kîjan kadînê de veşartibû.

Neheqiyên bi vî rengî dema li hemberî kurdan bên kirin, dema ku êrîş pêk tên hûn ê bêdeng bimînin, lê dema kurd bersivê bidin kesên ku êrîşî wan dikin hûn ê li hember derkevin. Tiştekî wisa nabe. Wê demê dê kesek jî we guhdarî neke. Demokratbûn û lîberalbûn ne ev e. Demokratbûn ew e ku helwesta xwe li cem kesên mazlûm nîşan bidin, li hemberî kiryarên kesên zalim bisekinin û li cem kesên ku li dijî zaliman têdikoşin cihê xwe bigirin. Kesên ku li van bêşexsiyetan xwedî derdikevin divê ji xwe bipirsin kesên li hemberî gel sûc kirine, kesên êrîşî nirxên gel kirine ma mafdar in û li gorî vê bikevin nava helwestekê.

Li hemberî demokrasî û azadiya kurd şerekî kirêt û taybet tê meşandin û gurkirin. Rêveberên şerê psîkolojîk di rastiya xwe de sûcên li hemberî mirovahiyê hatine kirin dixwazin gel pê nehise û nebîne, bi vî rengî karên xwe dimeşînin. Li Kurdistanê şeş herêmên din îlan kirin ku di herêma taybet a ewlekariyê de ne, ketine nava hewldaneke bi vî rengî. Bi temamî ketina nav hewldanên ku polîtîkayên xwe yên îmhayê ku li ser kurdan ferz dikin û êrîşên li ser gel veşêrin.

Kesên ku ji xwe re dibêje ez demokrat û lîberal im divê dengê xwe li hemberî van kesan derxe. Heke hêzeke ku vê helwestê nîşan bidin di xwe de dibînin, divê vê yekê bikin.    

Çapemenî weke amûrên aktîf ên şerê psîkolojîk tên bikaranîn. Weşanên çapemeniyê ev rola bêyom ku ji bo wan hatiye dayîn dilîzin û rastiyan berevajî dikin û bi vî rengî civakê dixapînin. Her wiha hêzên xayîn ên hevkar jî dê bixwazin ku rolê ji bo wan hatiye dayîn dê bilîzin.

Lê divê bê zanîn ku, li hemberî van kesan helbet dê hin kes derkevin û gotineke wan jî hebe.

Têkoşîna me ya demokrasî û azadiyê ev gotinên xwe gotine û dê hê jî bibêje. Tu hêz û quwet dê nikaribe vê yekê asteng bike. Hêza tu hêzên xayîn-hevkar û weşanên çapemeniyê ku bi awayekî aktîf weke amûrê şerê psîkolojîk tên bikaranîn, têrî vê yekê nake.