Bir umut besledim hep yüreğimde sonu mutlulukla biten ve içinde hiç ayrılığın olmadığı bir umut. Yaşamak bile imkansızken beslemek bir umudu, işte en zoru budur hayatın. Yüreklerin bir yanı hep yükseklerde bir yanı hep tutsak... Ölüm bile bir anlamlı olur yükseklerde sonu umuda varıyorsa.

Ve yaşam yükselir bir anda. Gitmek varya yücelere... Bir ukte olur içinde. Hep beklersin, bir anlık bakış mutlu eder seni ama sen yine de duygulanırsın. Gülerken bile ağlarsın ama gözlerinden gelen yaşlar mutluluğun belirtisidir. Hayatın anlam kazandığı andır çünkü o an.

Yeşerir baharla yeniden karlar altında kalan umutlar ve anlamını yeniden bulur yaşam denilen bir kelimelik bir bütün. Umut olur yine duygular ve yine savaşır insan sadece onurluca yaşamak için. Karşılıksız sevgiler, umutlar hep bir paydada birleşir. Katıksızdır bakışlar ve amaca kilitlenmiştir gözler. Çıkarsızdır arkadaşlıklar, yoldaşına gelen kurşuna atlarsın hesapsızca. Gerilladır adı o onurlu yaşamın. Ağıza alınınca yüreklerde bir coşku olur. Kabarır yürekler.

Kendi toprağında olmak, oralarda yaşamak ve oralarda ölümsüzlüğe kavuşmak ne güzeldir. Yüzyıllardır esarete mağruz bırakılmış, bir adı cennet olan, bir adı umut olan, bir adı özgürlük olan o mahrur topraklar... Uğruna yaşamak özgürlüğün, onurun semboludur. Deriz ya hep “ah keşke ben de oralarda olabilseydim, oralarda ölebilseydim” sözde bırakmadan yaşama katmak umutları mümkündür.

Gerilla yaşamın semboludur. Gerilla ölümsüzlüktür. Gerilla zaferdir. Gerilla....

Ben de gideceğim mutlaka, ben de savaşacağım yaşamak uğruna. Sıkacağım ihanete, işbirlikçiliğe, onursuzluğa ilk kurşunumu. Dağıtacağız üzerine çöken kara bulutlarını ülkemin. Yozlaştırmayacağız sistemin kirliliğinde yaşamlarımızı. Yaşatacağız umutlarımızı, yaşatacağız beynimizde özgür Kürdistan’ımızı, taki sonsuza dek özgürleştirinceye kadar...

Sistemin kirliliğinde yozlaşmış yaşamlara, köleleşmiş insanlara bir parça dermandır. Hani hep söyleriz ya anlatılmaz yaşanır diye işte gerilla öyle birşeydir.