Min hêviyen xwe yên jiyanê ji bo piþtê mirinê hîþt..
Besa Pênca: 5-Li sûkê tiþtên ku hewceyî pê hebûn min kirîn û duvre li cîhek runiþtim û min qehwek vexwar. Di dema vexwarina qehwê de, çavê min bi mirovên li sûkê digeriyan ket. Min wer bi baldarî li rûyê wan kesâ nihêrî. Rûyê wan biken û kêfa wan li cîh dixûya. Hinek ji wan bi malbatî ji xwe re digeriyan, hinek ji wan jî bi heval û hezkiriyên xwe re bûn. Vî dîmenê li aliyek kêfa min anî, li aliyek jî ez xemgîn kirim. Min xwaziya xwe bi wan kesân anî. Rabirdûya min wekî sitûka fîlmekî diber çavê min re derbaz bû. Min xwe bi xwe got; ‘hey cihana direwîn ez hîne do li ser cîh û warên xwe serwer bûm, di bagê bihûþta xaka xwe de gul, li zozanan xwe bextewar, di xewâ keçan de mîrza û mîrmelek bûm. Lê îroj! vê gavê! Hey felaka xayîn ez nefîkerên destê dirindiyên du go û du nigan im.’ Hinek rawestiyam û bi ser xwede xwarbûm. Bi xwarbûna min re agirek bi kezaba min ket. Cihana min ya tevlihev bibû xwe guhezan teblik ewran, dilê min guvaþt bûn hêstir û hatin xwarê. Û min domand; ‘Hey cîhana direwin berê naha çend sala; min jî wek van zarokan; pê destê dê u bav ê xwe digirt û bi têra dilê xwe digeriyam. Û qîra xwe berdida wan ku ji min rê þîranî bigirtan. Hege wê gavê bi wan re pere heba ji min re dikîrin, lê tunne ba, bo rojek dîn min iknadikirin’. Ez dîsa wer çend kêliya bêdeng mam. Cîhana min ya tevlihev bi pêl û eþên nû gihîþte asta herî bilind. Ez hema wek bi tayê bikevim, ji bin nig heta ser serê xwe ricifîm. Min herçuqas hewl da ku ez xwe berhevkim, lê pêlên tevlihevbûnê hewldana min bê mane hiþt û ez wek dirindiyek zikbircî , daqurtandim nava zikê xwe. Ez bêhevî ketim. Heviyê min li ber çavê min yek bi yek wek gula çilmisî. Rû û simêlê min wekî pelgên gula biçilmisê û balkêþiya xwe kuta bike, stuyê xwe xwarkirin û wek derziyan di canê min de asê bûn. Ez êþiyam. Êþa li bedenê min peyda bûbû neêþek, ku ji êþên em pê dizanin. Ji ber tesira êþê nema min xwe tevbida. Hema wek termek bê rih di cîhê xwe de mam. Çavê min girtî û ji ber êþê min dikir ohe oh. Beden li min cemîdi. Hema mîna ku kesan ez tîr û tehzî avêtibim nav berfê, welê diricifîm. Min teqet nîn bû. Ez bibûm wek dara demsala zifistanê hiþk, bêpelgê û bê wata. Stêrikên çavê min vemirîn. Perda çîkres xwe ber de ser çavê min. Ava ku quncikê çavê min ji xwe re kiribûn seyrangêh, xwe li hember hêstên min ê tevlihev û ewqas jî kesertijî ranegird û wer bêrewestan dýser hinarikên min de, xwe ber bi jêr ve berdan. Hestirê çavê min her diçû zêde dibû. Simêl û rûyê min ê disibiya daristanek bê duzen, ji ber hêstirê çavê min þil bibûn û te di go qey, te bi sitîla av biser de kiriye. Dilop jê diniqutî û xwe berdida hemêza xwezayê. Eger ez þaþ nevim cara yekembû xweza ji min, yanê ji hêstirê çavê min fêde digird. Dilopên ji hêstirê çavê min pêk dihatin pêdiviyên tîbûna xwezeyê bicîh dianî. Belê ez wê gavê bextawarbûn. Tenê wê carê rî û simêlên min ê li stoyê hev sarbûyî, ji ber kena lý rûyê min wunda bibû, heciyan û bîna xwe berdan. Rondikê çavê min ê heta wê gavê ji hêstira xalî nebibû, hema bi carê ve veguhezî û mina tav â sehera sibê û bi tirêjên xwe hewirdor ronikir. Belê ji kêfa min re peyan nîn bû. Û tu carî wek wê carê kêf limin peyda nebibû. . Piþtê bi salan cara yekem bû ku, ez li vir keniyam û cara yekem bû min ceger bi xwe anî û got: ‘Ho xweza! herçendî ez heyiyek ji tebim jî, lê min tu suûd ji te wernegird. Te tû bextewarî nekire parâ min. Te rojê sed car ez xeniqandim û sed car kujtim. Le li hember ewqas kiretî û nebaþiya te kire parâ min, min disa wek heyiyên din yên bi du go û du nik, xweþikbûna te, pîrozî, hêjayî û cudabûna te bi xwuna mirovan av neda. Min hîç hêlên te yê xwedayî ji bir nekir û her gav bi rêz u rêzdarî nêze te bûm. Lê eger tu jî gotinên min wekî gotinên terûdîna bi nav neke, ez dixwazim bes çend gotina ji te re bivêjim;. Min tu car nexwest li te bibim bar û her duayê min ji bo te ewende xurt û ji dil bû. Lê naha bi destura te ya xwedayî, bi bexþandina te ya dayikî ez divê vê bêjim; ‘ Ji heyiyên te afirandiye, min tenê ji yên xwedî du pêsir û por direj hezkir. Ew li ber dilê mina awende sêrinin, ku ez bi gotinan nikanim wan bînim ziman. Lê di eynî wextê de, min ji wan piran ji nefret kir. Ji ber ku ji wan gelek bûn hacet ji bo xwedî du pêsirên nêr. Pê li rastiya xwe kirin û bûn elçiyê dirindiyên xwedî du go, du nik yên nêr. Naha pirê wan pî bi pî, mil bi mil bi wan xwedî du pêsirên nêr(mêr), li seran serê dunê agir, zilim û zordariyê dimeþînin. Ji ber vê rastiyê jiyan li min bu jehr. Hemû hêviyên min, yên ji bo jiyanê vemirîn. Hoo xweza! min bibexþe, min dirêj kir. Lê niha dikarim bi dilek rihet bibejim; eger tu fêdê min negihêþti be te, lê wisa bawerim tu ziyanek min jî negihiþtiyê te. Û min erka xweya dawî bi hêstirê çavên xwe pêk anî û rijand ser axa te. Belê ji bo ku tu bihuþtek ax bike para min û ez serê xwe ebedî daynim ser, min axa te ne bi xwuna însanan, bes bi hêstirê çavên xwe avda.’ Ez betilîm û rawestiyam. Pê re, pê re xofek li min pêydabû. Ji nû ve bêdengiyek giran, weke bêdengiyek piþtî karesateke mezin bi mirovan bigre, çêbû. Mina ku dineditî de, deh kes bibêj: " Ho xort! ger tu li þadî û bextewariyê digere, tu divê xwe disa ber de nav pêlên xwen û xwenjînan. Tu divê lêgerîna bersivên pirsên xwe ne li vê dûnya ku bi destên heyiyên du go û du nigan ji xwe re bi qeîde û zagonên taybet avakirine bigerî. Ger tu bixwazê û bigere jî, ti yê tu car serkeftî nebî û tu car jî bextewarî nebînî. Ho xort! tu divê goh li hêstên xwe bidê û pêþî li herikandina xwen û xwenjînên xwe negire. Derî lê vekê ewê te bibê nik hezkiriyên te. Tu yê li vir ne tenê bextewarî, her wiha cureyên wî ji bibîne."
Di vê navê de kewek þêrîn wek þiraniya gezoya bi darê geliyen ve, bedew, wek gul û beybûnên zozanan tîtal, wek xezalên serevdînê nazdar û stêrikê li ezman bi cil û bergen çîksipi li ser hezpek hîsinboz hema çend dora ji vî alî, ji wî alî çu û hat. Porê wê yê zerê li ser sorayiyê, bi min ne xerip bû. Ew rindiya poz û rûyê wê yê tijî û naha hîn bedewtir xuya dikir, bi min ne xerîp bu. Ew bejna wê ya zirav û dirêj wekî xezalên li çiyayên serevdînê, bi min ne xerîp bû. Ez veciniqîm. Ji ber delalbûna wê ez ji mirinê ji nû ve veciniqîm jîyanê. Belê min ew dinasî û hatina wê destnîþandikir, ku min xwe gihandiyê sinorê Cihana xwe ya dûyem. Piþtê demek dirêj bi alikariya kewa gozel, ez dîsa li nik Cihana xwe ya pirozbûm. Min pêr û baskên xwe vekir û xwe berda nav kûrahiya newal û xweþikbûna zozanên Cihana xwe ya dûyem. Cihana ku min tenê bi hêz û rastiyên xwe idare dikir. Ez disa ketim nav xwen û xweyjînan û ew mirovên ku di cîhan a min ya dûyem de, ji bo min bê emsal û pirozbûn, yek bi yek ji xevê hîþyarbûn û xêrhatina min kirin. Rûyê hemû ya biken û bi temenê xwe ciwanbûn. Cil û bergê li ser wan hemû wek hev çîksipî û her yek wek periyekî li baxê irêm xûyadikirin. Porê wan dibiriqî. Bijangê wan þehidî li kena rû, li çirûskê çavê wan dikir. Di rû û rûçikê wan de bextawarî bi hemû zelaliya xwe xwe dida der. Di rewþa wan de di hate dîtin, ku cihana min ji bo wan awakiri bû, bi dilê xwe didîtin. Û disa wisa dixûya ku wan xwe dilþad didîtin û di rû, rûçikê wan de, jîyanek zelal, bextewar û avzunkar hebû. Li cihê rûniþtî yek bi yek rabûn û hatin di mejiyê min de li hev kombûn. Mejiyê min bû civîngeha wan. Pirê wan ne li jiyanê bûn, lê ji bo min ew nemirbûn û min wan bi taybetiyên wan ê nedihat ji bîr kirin û jîndar di naven da xwen û xewjînên xwe de ezimandi bû. Ew dipeyivîn. rûyê wan biken, gotinê wan jindar û bi wate bû. Ji xwe pêdiviyên min bi nesîet û gotinê wan hebû. Ji wan hinek jî, lê jiyanê bûn. Û di wê civîna di mejiyê min de yek hebû, ku min navê (xezala serevdînê) lê kiribû. Ew, yanê xezala serevdînê dinav wê civatê de, wekî kevokek, wekî kesizerek, wekî kûbarek ji kûbaran, wekî pirensesek, wekî karxezalêk û wekî tavê bi tirêjên xwe pêdiviyen ronahiya civatê pêkdihanî. Ji ber delalbûn û xweþikbûna xwe bala civatê dikiþand ser xwe û civatê bi devên vekirî û matmayî li wê, lê emdama wê, lê xweþikbûn û delalbûna wê, lê porên wê ye hevrêsimî, lê çavê wê yê çîkres, lê hinarikên wê yê sorê li benda ramusanê çîksor û dilê mirov diperitan û hêstên mêraniye hildida, li lêvên wê ye hingivîn, mêjikuþt û li bejn û bala wê ya narin û lewend, li hêtên wê û ew tista ku nivan seqê wê da mirov ji zewqê dikujt û naha di bin fîstanê çiksipî de û mîna ku ji mirov re bejê we re, dinerîn. . Min gava dît çavê her kesî li ser wê ye û lê temaþê dikin, min kir hewar û ez qeriyam. " Na. Ev mafa we tuneye, ku hûn li kesizera min binêrin. Min got: Min ev destûr nedaye we. Çavê xwe ji ser kesîzera min badin. Hûn hemû hevalên cihana min ya dûyemîn in. Lê ji kerema xwe re li min xiyanet nekin. Hûn li ba min her yek xwedî cîhê taybetin û parçeyek ji dilê min in. Hûn divê rumet li hêst û hezkirina min ya li gel kesizerê ji bigrin. Eger hûn vê tika min nepejirînin û li kubara min temaþekin, ez ê we ji cihana xwe ya piroz bavêjim. Hûn ne mevanin, hevalên min in. Piþtê van gotinên min bê dengî çêbû. Wekî þerm kiribîn serê xwe ber bi jêr ve berdan.. Le hinê gotinê min ji bo wan neqediyabûn. .. û. Hûn baþ zanibim, ku em hemû qurbanê wê dunya heyiyên wek mina xwe ne. Ger îro me ev Cihana han yanê cihana ku bi gor gelek kesa karê dînaye, ji xwe re wek deriyek bextewariyê hilbijarti be, Sedem ewin. heger ew kesên ku naha desthilatiya wê dunê dikin, mirovên dilbak, nedirû û nezorbek ban, dê meyê mecal ji bo jîyandina heviyên xwe bidîtan. Lê wekî ku hûn ji þehidê wan kesê gunneþuþtîne, wan piçek þadî û bextewari ji mera pir ditîn. Kilît û zincir li hêst û heviyên me xistin. Ji bo çî! bêlê, ji we dipirsim, ji bo çî? Hûn vîya jî zanibin, ew kesên ku naha em behsa wan dikin, bi dizî, veþartî her roj li pêy pêkanîna pediviyên hêst û heviyên xwe ne. Lê ji ber hêstên xwe yê sadist û nepewreker, wan dunya kirine dunya mirovên dîlgirtî. Ji bo wan hêjayî û taybetiya mirov nîne. Ew kesan xwe xweda me ji mirid dibînin." Ez rawestiyam û piçek bê deng mam. Ji kesî deng derneket.
Hun divê duristbin û bi gor pîvanê vî dune tevgerin, ne ya din. min gote û domand: "Eger hûn xwe ji min re heval dibînin, divê hûn herin wê dinya rast ya bi destê heyiyên du nik û du goyên her roj sed heviyan dikujin, her roj bi sedan xiraviya dikin, her roj ji bo hêstên xwe yê sadist bi seda gîyan vedimirînin, her roj ji bo berjewendiyên xwe bi sedan ciwankeç û ciwanxorta dikin qurban. Hûn divê herin û ji deshilatarê wê dunê, ji min re destura ditina tewbanu yê bigrin. Eger hûn vî yekê bikin ez ê di dibîlistanê dilê xwe dê, ji bo we bax û baxceyên avak im.. Ez ê daristanên bê ber û bê sînor avakin. Bi gûl, gulîk û bi cûrêyên wan bixemilîn im. Ez ê xwaringeh û gerokên di qesra Mîran de nehatiye ditin avak im.. Ez ê ji bo we her yekî hespên ku hûn karibîn delaliyên dilê xwe li suwarbikin û dinava wan bag û baxçeyan de, bigerinin avak im. Ez ê nivisgehên mezin avakim û bi pirtukan ve jî kim, da ku hûn karibin jê fêde bigrin û ji delalîyên dilê xwe re helbest û gotinên ji hêstên we tên binivîsin. Belê we þaþ nebihist! Hûnê ji delaliyê dilê xwere helbestên eþqê, binivîsinîn û di bin van darên xurma, van baxçeyên gulîlkan de, bi dengek te de nasîna eþqê heye bixwînin.
-Ji bu mirov karibin helbestên eþqê binivîse, hezek xwedayî divê. ji wan yekî got:
-Rast e. Min got: Gava hûn hezkin, hûn divin parçeyek ji Gerdune. Gava ve hezkir, pewistiya we ji bo fêm kirina bûyeran namîne, ji ber ku wê çaxê, buyerên herî giringtirîn di hundirê we de diqewinim û hûnê li ber hêza xwedeyî ya li we peydadibê þaþ bimînin û peyv, gotin û gotar wekî barana buharê ji nav herdu lêven we dakevin ser kaxizan. Bayê hezkirinê dê we bikê gerokên ser û rojê. We caxê, hûn ê tebigihêjin hêza xwe ya xwedayî.
Ma ne wusaye! Gava mirov ji xwe bawer be û goh li dilê xwe bike, hemû heyiyên li rûyê dunê hevkariya mirovan na kî? Min got û:
Ez ê li her westegehande evînekî nemir býbîn im
Ji awirekî, ji rawestanekî
Ji lezbûna bangewaziyekî bê dawî de
Ez ê evîndarekî ne ji bîr jî bi hêlim
Li piþt xwe de heye ku bê te jîn(jiyankýrýn)
Ez ê terka seruvena xwe ya herî dirêj bikim
Hêj li westegehan a serî de
Gelo dê kî bizanibe?
Piþt re, dê kî bi zanibe piþt re?
Ez ê xef û xef xatir bixwazim
Tê ne bine dilê min ê þikestiyê vî hestê
Li cama otobûsê
Li ser singe xwe
Tîrekî bi xwin lawha evînê xêz bikim
Axx dîsa
Dîsa , ew ê jî mîna yên din
Dê bi jî û biçe
Ne zanibe ku ez bi mirinayî jê hez dikim
|
|
Kurdish
Turkish
Download
En Popüler
En Ýyi
Ekle
Yazdýr
Yorum Ekle 
