Pratîka wê ya heta niha ev yek gelek caran piştrast kiriye. Li ku dera cîhanê hatiye dîtin ku hêzek tevî êrîşên ev qasî tund yên li dijî xwe jî di helwesta aştiyê de ev qasî israr dike. Bi rengekî ku li tu derê cîhanê tune ye PKK’ê tevî her tiştî jî helwesta xwe ya ji bo aştiyê parastiye û aştî xistiye pîvana bingehîn. Hem jî di demên ku şerê dijwar pêk tê de vê yekê dike. Heta ev rastî neyê dîtin ji bo PKK’ê gotinên, “dijminê vî ye, dijminê wî ye” dikarin bên bikaranîn. Lê yên tên jiyîn berevajiya vê yekê piştrast dikin, her wiha baş radixin ber çavan ka kî dijminê kê ye.

Di 1’ê gulana 2008’an de tiştên hatin jiyîn yek ji mînakên berbiçav yên vê yekê bûn. Di 1’ê gulana 2008’an de li ber çavan hate raxistin ku rejîma şerê taybet mîna ku dijminê kurdan e, her wiha dijminê gelê kedkar ê Tirkiyeyê jî. Di 1’ê Gulanê de hêzên şerê taybet êrîşî kedkarên Tirkiyeyê û kurdan kirin. Ev ne tesadûf e. Di serî de sibeha 1’ê Gulanê li Stenbol û Enqereyê êrîşî kedkarên Tirkiyeyê kir, di heman rojê de li hemberî Qadên Parastina Medyayê di saetên êvarê de bi desteka hêzên bejayî êrîşên hewayî pêk hatin. Wateya vê yekê û peyama tê dayîn vekirî ne. Rejîma şerê taybet, nîşan da ku ew kedkarên Tirkiyeyê û gelê kurd ji hev cuda nake. Di 1’ê Gulanê de nîşan da ku ew ê destûrê nede hevkariya kedkarên Tirkiyeyê û gelê kurd û israra xwe ya ji bo vê yekê nîşan da. Peyama ku hatiye dayîn bi vê yekê ne bi sînor e. Nîşan daye ku ew ê derfetê nedin rojên Newrozê yên ji bo gelê me tên wateya şoreşa azadiyê li Tirkiyeyê jî bên jiyîn.

Di rojên Newrozê de gelê me kolan azad kirin, hêz û rewabûna xwe derxist holê. Rojên 1’ê Gulanê ji bo Tirkiyeyê dê rojên azadkirina qadan îfade bikira. Rejîma şerê taybet di roja 1’ê Gulanê de bi êrîşên li kedkarên Tirkiyeyê û yên li hemberî Qadên Parastina Medyayê, helwesta xwe ya li hemberî gihîştina hev û azadbûna kedkarên Tirkiyeyê û gelê kurd raxista ber çavan. Yên ku di 1’ê Gulanê de li ber ekranên TV’an rûniştin, bûn şahid ka rejîma şerê taybet çiqasî dijminê kedkaran tirk e. Ev dîmen bi rojan li ser ekranan hatin nîşandan. Her çiqasî hate hewldan van dîmenan berevajî nîşan bidin û li gorî xwe di hiş û mêjiyê mirovan de tabloyekê biafirînin jî, ji derketina holê ya rastiyê re nikarin bibin asteng. Di dîmenên li ser ekrana da xuya kir ku hêzên şerê taybet ên bi êrîşên li hemberî kedkaran bi sînor neman, heta bi turîstên li wan deran digeriyan êrîşî her kesî kirin. Pêwîst e dîmenên di ekranan de xuya kirin baş bên şopandin û encam ji wan were derxistin. Di serî de kedkar, demokrat û şoreşgerên Tirkiyeyê divê encamê jê derxin. Di nava gelê Tirkiyeyê de tiştekî wisa nîşan didin; mîna ku rejîma şerê taybet tenê li dijî kurdan e, li dijî kurdan şer dide meşandin. Na ne wisa ye. Mîna ku rejîma şerê taybet mîna li dijî kurdan şerê taybet dimeşîne, ev qasî jî li dijî gelê Tirkiyeyê jî dimeşîne. Yên di 1’ê Gulanê de li ekranên televîzyonan temaşe kirin ev rastî dîtin.

Beriya 1’ê Gulanê bi rojekê meydana Taksimê dorpêç kirin. Roja 1’ê Gulanê jê hêzên dewletê yên rûyê wan bi mask e, di destekî wan de mertal, di destê din de cop, li ser wan cilên zirxî hêzên dewletê yên dişibiyan hovên di filmê tirsê de meydan tijî kirin. Van bi copên di destê xwe de êrîşî yên di wir re derbas bûn kirin û bombeyên gazê avêtin. Li ser wan bombeyên gazê nivîsa, “bikarnanîna van bombeyên gazê ya di bûyerên civakî de qedexe ye” hatibû nivîsandin. Disa jî bikaranîn û sûcekî şer kirin. Ji panzêrên polîsan boyax û ava bi tazyik avêtin. Terokeke mezin meşandin. Bi vê yekê, rejîma şerê taybet rastiya ku dijminê kedkarên tirk e jî raxiste ber çavan. Hezkirin û nedijminbûyina hêzên şerê taybet a ji bo gelê kurd û kedkaran mumkûn nîn e. Ji ber taybetmendiya xwe wisa ye. Beriya hingî jî bi “Qanûna Ewlekariya Civakî” heman rûyê xwe yê rastî nîşan dabû. Hemû kedkar weke dijmin hatin îlankirin û hatibû aşkerakirin ku wan mîna “pêxwas”an dibînin.

Divê ev rastî bê dîtin û gelê Tirkiyeyê li hemberî rejîma şerê taybet helwesta xwe destnîşan bike û têkiliya xwe ya bi gelê kurd re di ber çavan re derbas bike û bikeve nava hewldanên sererastkirinê.

Rejîma şerê taybet, mîna dijminê gelê kurd e, her wiha dijminê tirkiyeyiyan e jî. 1’ê Gulanê ev yek nîşan da. Kedkar jî di daxwaziya herî biçûk de, li hemberî astengî û hêza tunekirinê ya dewletê re rû bi rû dimînin. Tiştên bi edebiyatên “Niştîman-Milet” tê kirin, gotinên tê gotin ji xapandineke bêteşe û demagojiyê pêde ne tiştekî din e. Desteka didin dewletê di encamê de werdigere hêzeke li hemberî wan tê bikaranîn. Pêwîstiya ku li gorî vê rastiyê tevbigerin aşkera bû.

Rêber APO gelek caran bal kişand ku şerê qirêj-taybet mîna ku li hemberî kurdan tê meşandin, di heman astê de li hemberî gelê tirk e jî. Li ser bingehê vê rastiyê jî ji bo avakirina yekitiya gelê kurd û tirk hemû hêza xwe bikaranîn. Di 1’ê Gulanê de êrîşên rejîma şerê taybet ên li hemberî kedkarên tirk û Qadên Parastina Medyayê, piştrast dike ku tespîtên Rêber APO çiqasî di cih de ne û bicih anîna pêwîstiya van tespîtan aşkera dibe. Rêber APO balê dişîne ser girîngiya avakirina partiya sîwan a hevkariya kedkarên Tirkiyeyê û gelê kurd ava bike. Destnîşan dike ku êrîşên li hemberî kedkarên Tirkiyeyê û gelê kurd tenê bi vî rengî dikarin bêne pûçkirin û têkoşîna demokrasiyê dikare bi vî rengî bigihêje serkeftinê. Mîna berpirsyariya li hemberî gelê kurd, berpirsyariya xwe ya li hemberî gelê Tirkiyeyê jî bi rengekî zelal îfade dike.

Bêguman ên ne li dijî gelê kurd û gelê Tirkiyeyê ne dê vê banga Rêber Apo li ber çavan bigirin û helwesteke li gorî vê yekê nîşan bidin.

Aşkera bû ka kî dijminê gelê tirk û gelê kurd e. Divê neyê jibîrkirin mîna ku PKK’e pêşeng û parêzvanê gelê kurd e, tekane dostê gelê Tirkiyeyê ye. Dijminê rasteqîn ên gelên Tirkiyeyê û gelê kurd rêveberê şerê qirêj û taybet in.

Tiştên di 1’ê Gulanê de hatine jiyîn ev rastî careke din piştrast kir.