Dema ku di pêşengiya Egîd de li Erûh û Şemzînanê şervanên kurd guleya ewil avêtin hêzên tirk ji wê demê heta niha her dem dibêjin me PKK xilas kir em ê xilas bikin. Sal derbas bûn. Bi hezaran kesan jiyana xwe ji dest dan, serhildanên gel li Amedê, li Nisêbînê çêbûn, ev hevokên jorîn nêzî 30 sal e her tên vecûtin.

Em yên ku wan deman zarok bûn niha navsal in, navsalên wê demê niha ber bi extiyariyê ve diçin. Tirk hîna jî bi xeyala ku ev têkoşîn dê rojekê têk biçe tevdigerin. Ew bawer dikin ku, eve şervanên ku bi xeyala jiyaneke nûjen li serê çiyan debar nekin û ew ê bi demê re têk biçin. Rêxistin, marjînal bibe û ji demekê şûnde şervanên wê bi xwe û xwe teslîm bibin. Bi demê re her ku daxwaza gel bû PKK, dewletê hêj fêm kir vîtamîna PKK daxwazên gelê kurd yên maf û azadiya xwe ye, gava ev yek dîtin bi awayekî hovane bi ser gel de çûn/hatin/ tên. Texmîn dikirin gava ku gel bi dijwariya şer rûber bibe dê desteka xwe ji têkoşînê berde. Lê berovajî van hêviyên beyhûde, em niha dibînin PKK’ê aj daye û rîçîk avêtiye û şaxên PKK’ê yên civakî çêbûne. Gava tevgerek bibe çand, tu tiştek nikare pêşiyê lê bigire. Çanda têkoşîna di nava şer de û bexwedana jiyanê çêbûye.

Di civaka kurd de, nifşekî ku dikare jiyaneke normal di bin siya şer de bidomîne heye. Çend rojan berê hevaleke ku tevlî konferansa li Amedê li dar ket û li pirsgrêkên jinan guftûgo dibû digot, li aliyekî dengê balafirên şer dihat li aliyê din me pirsa jinan nîqaş dikir.

Di rojameyê de, di nava şer de akedemiyên muzîka kurdî çêdibin, bi salan re rejîsorên weke Xelîl Uysal dibin pêşberê derhêneriyê û dibin reng û dengê gerîlayan.

Tirkan dît/dibînin kurd ne wekî ermeniyan in ne jî wekî asûriyan bi qatlîaman bi dawî dibin. Tirk çiqas hevkariyê bi dewleta Îranê re bike û armancan şehîd bike, dê ewqas tixûbên di navbera kurdan de zayîf bibin. Tirk çiqas bi bombeyên modern hîmên çiyan qul bikin û bixwazin rêberên kurdan dîl bigirin dê ewqas hêza gel geş bibe.

Dil dixwaze dawî li vî şerî bê. Bila zêdetir xwîn nerije. Lê heger tirk bi xeyalên dê rojekê tevbigerin, kurdan ji mêj ve hevoka ‘berxwedan jiyan e’ di jiyana xwe de bi cih kiriye. Û ji mêj ve bayê dîplomasiya cîhanê li hemberî tirkan digere. A ku mayî kurd her weke xwe tevbigere û di daxwazên xwe de zelal û bi israr be. Wê demê strana ‘Azadî ya me ye’ dê her bê gotin û dê hinek ji tirkan re bêjin ber bi Asyaya Navîn marş marş.

Not: Hefteya bihûrî ji ber hinek sedeman nivîsa min negihîşt rojnameyê ji bo wê ji xwendavanan lêborîna xwe dixwazim. Û spas ji bo xwendavanên ku kêmasiya me hîs dikirin pirsa çima nivîs nîn e dikirin.