Oy suskunluğun ilk hecesidir bu!
serpişir hazan baharına
toy kırılacak nergiz...
                                       Zeynep Kuriş

Şiir yazmak zordur. Onun için şiir yazmak mayınlı tarlada yürümek gibidir derler. Edebiyatın değişik türlerini denemiş insanlar bunu çok daha iyi bilirler. Hele bizim ülkemizdeki gibi herkes şiir yazıyorsa nitelikli yazmak zorundasın. Çünkü binlerce şiirin arasında şiirlerin kaybolur gider. Onun için şiir de başarılı olanların gözümde başka bir değeri vardır: İmgelerle yatıp kalkmıştır. Uyurken bile dizeler, sözcükler, imgeler kafasında fır dolanmıştır. Yemek yemeyi bile çoğu zaman unutuyordur. Büyük yaşamların insanıdır. Acılar her an, her dakika yüreğine saldırıyordur. Bizim Kürt şairleri ise saniye saniye acılarla boğuşuyorlar. Kolay mıdır her gün ülkenin birçok yerinde gencecik insanlanımızın koparılıp götürülmesi? Hala yakılan köylerimizin dumanı tütüyor. Tüm bu badirelerin içinde yanarak, Zeynep Kuriş zamana direnebilecek şiirler yazıyor. Aram Yayınları’nda çıkan ‘ Şahlansa Suskunluk’ adlı kitabındaki şiirleri titizlikle kaleme aldığı ve her dizesinde kalemi yüreğine batırtığı şu aşağıdaki dizelerle kendini belli ediyor.
Yeşerdikçe bahar Gelye Zilan'da/ düşen her karanfil tahumunu saplar içime,/ Sesimde acının birikmesi bundan en çok/etimin yolunması.../ Ve kan dolu fanuslar sürgitlerinde ömrün.
Zeynep Kuriş önüne büyük bir hedef koymuştur ve çıkmıştır yola: İnsan, yaşam denen mucizevi akışın yönünü belirleyebilir. her ne kadar hayatın zikzaklarla ve tesadüflerle dolu olunduğuna inanılsa da, bilinçli olarak yapacağımız bir seçim geleceğimizin nasıl olacağının rotasını belirler. Tabii ki ileriki süreçler de yaptığımız seçimin sonuçlarına katlanmak durumundayız. Bilinçli insan kendisine hedef koyabilen insandır. Hedefi uğruna mücadele eden insanlar, mutlaka çok şeyler öğreneceklerdir. Ve bu yaptıkları seçim sanatsa ya da sanatçı olmaksa durup uzun uzun düşünmeli. Çünkü yürüyeceği yol sarp ve çetindir. Bu yola genç arkadaşımız da revan olmuş. Sanat yapabilmenin zor olduğunun bilincinde. Ve ısrarla sürekli önüne yeni hedef ve doruklar koyarak yürüyor. Bence Zeynep Kuriş ilk kitabıyla birçok şeyi başarmış bir durumda. Ama dediğim gibi bu yol devamlılık ister.
Zeynep Kuriş duyarlı yüreğiyle güçlü dizeler sunuyor bize kitabında. Duyarlıdır. Şilan adlı şiirinde şöyle diyor: Nelere alışıyor Şilan!/ Katliamlara/ Kıyımlara/ Sel sularında ülkem/ Vurulan.../ Kırılan.../ Yarılan.../ İndimde nihavent haykırışta/ Hala duldasız bir ağlayışta...Ülkesinde toprağa düşen her fidan için yüreği yangın yerine dönmüştür. Bitlis dağlarına çıkıp haykırır gibi tüm isyanını dizelere dökmüştür. Alışmamıştır yapılan haksızlıklara ve bundandır ki isyan yüklemiştir her dizesine. Genç olmasına rağmen şiirinde olgunluk çağını yaşayan şairimizin şiirlerini okurken yüreğim kanadı. Şiirleriyle acılı ülkemin dağlarını bayırlarını dolaştım. Zindanlardaki körpecik güllere selama durdum. Kimi zaman da ilk gençlik aşklarıma gidip anıların okyanusunda kulaç attım.
Kahır çekmek ve yanmaktır şiir yazmak. Zeynep Kuriş’i okurken ülkemin ahvali bir film şeridi gibi gözlerimin önünde geçti.
Öznesi vurulmuş bir cümleyim/ Devrilmişliğin kasvetiyle kangren sancılara tüneyen/ Ve bunca kaçakken diz boyu durağan.../ Seni.../ Ömrümün müflis taciri...
Şiir gibi edebiyatın en zor alanına yönelebilmek her insanın harcı değildir. Bilincindendir tüm bunların. Hırsından arınmış,/ Diz kapakları çürümüş,/ Yeni bir yol uzuyor önüme... Şiirde kalıcılaşmak ya da zaman içerisinde Herkül´ün demirden süpürgesine takılıp yok olmamak için, kat edilecek yolların iyi tespit edilmesi lazım. Sade olması gerekir şiirinin. Zeynep Kuriş şiirlerinde yer yer zor bir dil kullansada genelde sade ve derinliklidir dili.
Bu yola çıkanların hepsi de bilir: Şiirde aşılacak dağlar sonsuzdur. Tam ufka çıktım derken bir de bakar ki önünde yeni bir ufuk belirmiş. Tam doruğa vardım derken, başka bir doruk noktası görülür. Tekrar yola devam eder, ardına baktığında geriye dönüşün mümkünsüz olduğunun ayırdına varır. Artık geriye dönüşün kapıları kapanmıştır. Çıktığı noktada iki seçim yapmak zorunda: Ya çıktığı dorukta durup kendini ölüme terk edecek ya da diğer dorukları fethetmek zorunda kalacaktır. Durmayı seçerse, geriye güçlü eserler bırakmamışsa yok olur gider. Hepimiz de biliriz ki bir sanatçı için durağanlık ölümdür. Sanatın tekerleri ileriye dönüktür. Ünlü Yunan filozofu Herakleitos´un belirttiği gibi dünyada her şey akıyor. Yani her şey değişiyor ve dönüşüyor. Değişmeyen, dönüşmeyen, sürekli ileriye doğru akmayan sanatçının ürünleri tarihin çöp tenekesinde kendisini bulur. Her yaratılan ürün bir öncekini geçmek zorundadır. Çünkü hayat ilerliyor. “Ne yapmalı” sorusu kendisini sanatçıya duyumsattırmalı. Bir üstada sorsa oku, düşün ve yaz diyecektir. Çünkü şiir ustası (işçisi) bilir ki her insanın cevheri kendi içerisinde saklıdır. Özcesi, iyi şiir yazmak ve şair kalabilmek için ısrarlı olmak gerekir.
Zeynep Kuriş ise ısrarlı duruşuyla ve içindeki cevherle çok başarılı olacaktır. Buna tüm kalbimle inanıyorum.