Türkiyede doğru ve yanlış algılayışında birlik olmadığı bir raalitedir.

Ankara`nın(Merkezi yönetimin) doğruları farklı halkların doğruları farklı olunca çatışma kaçınılmaz bir duruma gelmişti,zaten 30 yıllık Kürt özgürlük mücadelesinin nedeni de Ankaranın Kürt halkının doğal demokratik haklarını kendi tabuları olark değerlendirdikleri ve  inkarından kaynaklıdır .

Şöyle de demek mümkün:

Doğrular kişiden kişiye Toplumdan topluma,halktan halka farklılık arz  edebilir. 

İnanç, kültür,gelenek yaklaşım ve bakış tarzı farklılıkları nedeniyle insanlar, halklar arasında,yöneten ve yönetilen arasında doğru üzerindeki tarifleri de değişebilir; Değişmelidir de.

Tüm değişkenliklere rağmen halkların,sınıfların, birlikte yaşamalarını sağlayan her toplumun,her halkın haklarını koruyacak anayasal ve yasal düzenlemeler olmalı ki birlikte yaşama koşulları oluşsun.

Zaten,Demokrasi,inanç ve düşünce özgürlüğü de bu demektir.

Birlikte yaşamanın birleştirici unsuru, farklı olana tahammüldür.

Tersi durumda Demokrasi denilen hoşgörü sistemi ortadan kalkar yerine totaliter sistem kendini konumlandırır.

Halkların egemenliği ve eşitliği ortadan kalkar yerine halkları çatıştıran bir takım derin güç odakların egemenliği yer alır.

İşte Türkiyedeki durum budur diyebiliriz.

Türkiye kurulduğundan beri egemen olan halklar ve halkların çıkarları değil,Halkların haklarını gasp eden ve halkıların birlikte yaşamasını dinamitleyen Türkçülük anlayışının egemen kılınmaya çalışılan anlayıştır...

Türkiyede var olan Asker mantıklı, Anayasa,yasalar,Hukuk, basın,yayın,Devlet dini (Diyanet),Eğitim, Kültür oligarşik yönetimin hizmetinde,Halklarin aleyhinde işlev görür.

Bu saydıklarımızın hepsi,Halklar lehine değil güçlü (Oligarşik yönetim)olan den yana işler.

Türkiye deki”Herşey Türkiyem için”Anlayışı,20 milyonu aşkın Kürt halkının dilini Kültürünü yasaklar;ama 200 bini aşmayan Kıbrıslı Türk için Egemen olan Kıbrıs’ı işgal eder ve sahte bir devletin kurulmasına önayak olur.

Devleti elegeçiren egemen güç(Asker ve sivil burokratlardan oluşan Oligarşik yapı) hem kendi koyduğu yasaları, hemde uluslararası yasaları kendi çıkarları için yorumlar ve uygular.

Türkiyede gözlenen şu:

Askerin talimatını kendisine kıble edinenlerin Kürt halkının en doğal haklarını gasp etmekle beraber, toplumu karanlık bir meçhule doğru götürdüğü anlaşılmaktadır.

Kürt halkınına karşı geliştirilen asimilasyon inkar ve imha siyasetinin sonucu;Kürtler, haklarını elde etmek için silahlı yönteme başvurma mecburiyetinde bırakılmıştır ve 30 yılı aşkın Kürt tarafının tüm barış,diyaloğ girişimleri imha amaçlı operasyonlarla karşılık verilmiş, verilmektedir…

İktidar gücünü elinde bulunduran Asker ve sivil brokratlar,TC nin kuruluşundan bu yana Kürt halkı üzerindeki baskı ve şiddeti dizginsiz bir şekilde sördürmektedir; son operasyonlarlada bu baskı derinleştirilerek sördürülmek istenmektedir.

Askere dalkavuklukta sınır tanımayan AKP ve lideri Recep Kürt halkını susturmak ve askere yağcılığını tescil etmek için “Gereği neyse sonuna kadar yapılacağını„ söylemekten kendini alamiyordu.

Oysa ortaya çıktı ki son Güney Kürdistan operasyonunda Asker kaçarken bile Recep beyin haberi olmamıştı.

Buda gösteriyorki  Gereğinin ne olduğuna da yine Askerin kendisi karar veriyor ve bu karardan Recep’in haberi bile olmuyor...

Kürt halkı özgürlük uğruna geliştirdiği emsalsiz Askeri ve Demokratik mücadelesine rağmen Türk devlet yapısından sorunu barışçıl bir şekilde çözmek için muhatap bulamamaktadır.

Çünkü hükümetleri oluşturan siyasi partiler,Başbakanlar, Cumhurbaşkanları iktidarin asil sahipleri değillerdir.

İktidarın asıl sahipleri olan Askerler,belki hükümetlerde görev almiyor;Yasalarda belirtildiği şekliyle kağıt üzerınde Siyasete karışmıyorlar(!)sözde Sivil toplumun emrinde(!) olduklarını hukukun üstünlüğüne bağlı olduklarını beyan ediyorlar.Ve her defasında Toplumun hizmetinde olduklarının altını çiziyorlar.

Ama ne zaman siviller Demokratik bir adım atmak istediklerinde Asker,kırmızı çizgilerini toplumun ihtiyaçlarının üzerine çıkarmaktadır.

Türkiyede Askerler fiili olarak hükümetlerde görev almiyor ama asıl onlar herşeye hükmediyorlar yani Davul sivillerde tokmak hep askerde olmustur.

Askerin Siyasete karışmamaları sadece parti kurmamakla sınırlı , yoksa siyasetin alasını yapıyorlar,parti kurmamalarinin nededinde halktan zirnik kadar destek göremiyeceklerini bildiklerindendir...

TC deki Sivillik anlayış de  kılık kıyafetle izah edilmekte,oysa ilk okuldan başliyarak zihinler üniformalandırılıyor. Toplumun, her daim hazırolda beklenmesi isteniyor.

Medya ve siyasiler bu asker mantikli egitime göre şekillendiriliyor…

Eğitim ise Türkçenin dışındaki dillerde yasak,Türkçe yapılan eğitimde askerin süt ve et ihtiyacını(!) sağlayan koyunlar yetiştirmek için veriliyor.

Halkların özgür iradesine güven duyulmadığından,iktidarın gerçek sahıbı Askerler halkları sürekli talim ve terbiyeye tabi tutuyorlar.

Oysa halklar kendi haline bırakılsa kardeşçe yaşama iradesi gösterebilecek durumdadır.

Asker halkları birbirine kırdırarak iktidarını elde tutmayı hedefliyor.

Tüm bu gerçekler ışığında seçimin veya seçimler halkların sorunlarına çözüm bulma cevabı veremiyor.

”Egemenliğin kayıtsız şartsız halka ait olduğu“ söylemi sadece laftan ve duvarlarda yazılı bir vecizeden ibarettir.

”Egemenliğin kayıtsız şartsız halka ait olduğu“yalan olmamış olsaydı Kürt halkının iradesi ile ortaya çıkan vekillerine, “Kürt halkının özgürlük talebi teröristliktir” dayatması ile karşı karşıya kalmayacaktı ve sorunun çözümü için muhatap alınacaktı.

Kürt halkının seçimle gelen vekillerine Belediye Başkanlarına tahammül edemeyen egemen güçlerin varlığı sürdükçe ve bu güçlerden anayasa ve yasalar çerçevesinde hesap sorulamadığı sürece erken veya söresinde seçimlerin beklenen sonucu vermesi çok zor görünüyor.

Çünkü, halkların iradesi bu oligarşik egemenlerin iradesi ile örtüşmesi mümkün değildir.

Oligarşik yönetim varlığını sürdürdüğü sürece halk iradesinin yönetime yansıması mümkün görünmüyor.

Bir bakıma halk iradesini oligarşik egemenlerin, partilerinin lehine kullandırıldığı sürece olıgarşık yönetim kendisine olan güveni sürecektir.

Bu oligarşik hegomonyanın ortadan kaldırılması için halkların iradesine saygı duyanların demokratik bir örgütleme modeli ile ortaya çıkmasını sağlayacak imkanlar araştırılmalı ve mutlaka bulunmalıdır...

Halklar karmaşadan,dezenfermasyonlardan kurtarılmalı eşit yönetim erklerinde birlikte yaşama imkanları ortaya çıkmalıdır.Aksı bir durum hic kumse icin hayırlı olmayacaktır.