Ez nizanim, ez

Bo çi min ew qas tenê dihêle

Di nava awirên tenêtiya xwe de!?..

Serê êvareke hênik bû

Ne tu xuya bû

Ne jî ronahiya wan her du çavên te yên ezkuj

Nizanim awirên te

Di hembêza kîjan demê de digeriya,

Xuşe xuşa avê

Nema dihişt bibihîsim dengê dilê xwe,

Ew rûbarê delodîn diherikî;

Bi hemû lez û beza xwe;

Belgekî çiqlê şengebiyeke nazdar

Xwe berda ser rûyê wê axa awirşkestî

Li perava wî rûbarê rondikrêj,

Û demsalek weşiya

Ji umrê salnameya min hingê,

Bayekî bênav û nîşan

Xwe li bejn û bala wî belgê şîn aland

Û da ber hilma pêlên dîn û har  

Demsalek din jî ket

Ber rondikên avê hingê

Ji salnameya umrê min;

Av herikî, belg şikest hêdî hêdî

Her parçeyekî xwe li peravekê da

Û demsalek din bêxatirxwestin

Dûr ket ji salnameya umrê min;

Rûbar diherikî hê

Û serê êvareke bête bû

Roj winda dibû hêdî hêdî

Li ber çavên min ên rojhilatî,

Demsalek umrê min mabû

Ji her çar demsalên salnameya umrê min;

Û

Di wê demsala umrê xwe de

Min tenêtiya xwe dît.!..

Di tenêtiya xwe de min ‘ez’ dîtim,

-Tenê bûm-

Di dîtina ez de min ‘xwe’ dît,

Di tenêtiya xwe de

-Û dîsa tenê bûm-,

Ez pêhesiyam ku

Tenêtiya min

Tenêtiya xwe dikuje

Di nava tenêtiya min de;

Û

Hingê

Tenê (tî) bû

Tenêtiya min

Di nava awirên tenêtiya min a tenêtiya te!..