Dün televizyonlarda Dersim de şehit düşen Eylem yoldaşımızın naaş’ını ailesi Bismil’e getirmek isterken terörist devletin polislerince şehit yoldaşımızın cenazesini Amed girişinde kaçırıp Ergani de gizliden defnedildiğini öğrendik.

Bu ne ilktir nede sondur. Bu faşist ve insani duygulardan uzak devlet gelecekte de insan ahlakına, toplum örf adetlerine ve dini inanç ve vecibelerden uzak yaklaşımlarını sürdüreceği kesindir. Çünkü bu devlet geleneğinin mayasında halklara vahşeti tattırma vardır. İşkence vardır. Kazıklara dikme vardır. Bir günde 18 kardeşini sinsice katletme vardır.

Biz bu terörist devletin geleneğinden biliriz ki onlarca halkı adeta bu topraklarda kökünü kurutmuşlardır. Süryanileri biliriz, Ermenileri biliriz, Yezidileri biliriz ve nice daha başka halkı da biliriz. Ve eğer karşısındaki halk yeterince tehlikeli görülmemişse başka yollarda bilir bu terörist devletin ataları. Kendisinden uzaklaşmış, kendisi olmaktan çıkmış, erimiş, dilinden kopartılmış, inançlarını terk ettirerek zoraki başka din kabul ettirilmiş ve tabii ki her şeyiyle adeta silikleştirmeyi de bilir. Ve biliriz ki isimleri, lakapları, köyleri, yolları, dağları, türküleri, halayları ve neleri varsa alınmıştır. Devşirilmiştir. Varsa rüyaları bu rüyalarda ya yasaklanmış ya da bu rüyalara da kendi rengini verecek kadar insanlığı insanlıktan çıkartmışlardır.

Evet, terörist devleti bu hususlarda kutlamak gerekir oldukça başarılı bir tarihe sahiplerdir. Şan şöhretleri vardır. Gurur duyabilirler. Başları dik durabilir. Meydanlarda kimin ırzına nasıl geçildiğini, kimi nasıl iğdişleştirdiklerini ve kimi oğlanlaştırdıklarını haykırarak tok bir sesle dile getirebilir.

Evet, terörist devlet başarılıdır. Biz bu başarılarının önünde şapka çıkarıyoruz. Çünkü şapka çıkartacak kadar yerden göğe katliam marifetleri vardır.

Biz bu terörist devletin başka şeylerini de biliyoruz. Bunları ara sıra yazmaya da çalışıyoruz.

Bu terörist devlet tarihindeki başarılarından dolayı kolay kolay akıllanmıyor, ders almıyor, almak istemiyor. Böyle gelmiş böyle gider diyor. Ve nasıl ki yüzyılın başlarında Ermeni jenosidini öncelikli olarak Kürtlerin elleriyle sistematik olarak Ali Cengiz oyunlarıyla yaptılar, şimdi de aynı Ali Cengiz oyununu bu kez sözde İslamcıların eliyle, çetelerin eliyle, diğer kendisi olmaktan çıkarılmış azınlıkların ve de farklı dini mezheplere ait insanların eliyle yapmaya çalışmaktadırlar.

Biz biliyoruz dedik. En son Başbuğ ile kâfir Erdoğan zübükünün görüşmesi ardından Kürtlere karşı yeni bir katliam senaryosunun devrede olduğunu adım adım görüyoruz. Şimdiden Kürtlere saldırılar artıyor. Biz bunları önceden sahte imam nikâhlı Dolmabahçe mühürlü Erdoğan ve Büyükanıt evliliğinde görmüştük. Ama şimdi bu işi daha da tırmandıracaklardır. Bu kez Yahudi dönmeler ile kâfir islamistler birleşerek aynı soykırım siyasetini gütmeye devam edeceklerdir.

Güngören de patlayan bomba bunun piminin çekilmesinin işaretidir. Şimdi de bir Hevalemizin cenazesinin kaçırılışı bu planın devreye girdiğidir. Kürdistan da artık bombalar eksilmeyecek, her gün bir yere uçaklar bombalar yağdıracaklardır.

Biz bunları da biliyoruz.

Ama biz başka şeylerde biliyoruz. Bu halkın Hevallara bağlı olduğunu da biliyoruz. Ve Heval derken suların durduğunu da biliyoruz.

“Nedir Heval? Peki, kimdir Heval? Ya içimizdeki Hevalı halkımız nasıl işliyor özgürlük serüveninde... Derin sorular belki. İşte bunu anlamlandırmak zor. Ama “HEVAL” sözcüğü herkesi kaygısızca kucağına almasını bilendir. Ayrım koymadığı gibi, çocuk, genç ve yaşlı ana, baba, dede, nenesi de (Kadını-Erkeği de,) Heval olabiliyordu. Ama bir şey vardı ki her insan Heval olamıyordu. Heval olan da Heval gibi yaşar. Sınırları çizilmemiş bir yürek gibi...Ayrı mekanlarda, ayrı zamanlarda ama hep aynı ruhla. Yani yürüyen, çalışan, coşan... Yani çağlayan gibi sesli gülen, sevdaya giden yol gibi aşık.

Bir söz vardı ki hep Heval ismini çağrıştıran; “Birimiz hepimiz için, hepimiz birimiz için.” Paylaşırken onun duygusunu, birkaç ağaç daha eklenirdi yüreğimizin bahçesine. Onun havasında büyür fideler.

HEVAL!... Mor dağlarda, hep yeniden doğan güneşin-her keresinde yenilenen ateşin ve her akan suyun arasında yazılan şiir-söylenen türküdür. Yani bitmeyen türkü ölmeyen şiir. İşte burada başlar aşk ve sevgi.“

Işte birşey vardır ki biz biliyoruz ama terörist devlet bilmiyor. Bu halk artık HEVAL’laşmıştır. Bu halk artık HEVAL’lere sonuna kadar sahiplenmektedir. Ve bu halk artık HEVAL’siz yaşamak istememektedir ve yaşamazda.

Işte bunu terörist devlet bilmiyor.

Ve terörist devlet şunu da bilmiyor; HEVAL’leşen bir halk artık eski halk olmaktan çıkmıştır. Böylesine bir halk artık kendisi olmuştur. Böylesine bir halk korkularını aşmıştır. Ve böylesine bir halk alt benliği ile üs benliğini birleştirerek sadecea ama sadece bir bilinç benliğine ve kendine güvenen bir gerçek benliğine kavuşturmuştur.

Işte bu terörist devlet bunu bilmemektedir. Ya da bilmektedir ancak bilmemekte ısrar etmektedir.

Bu halk bu terörist devlete bundan böyle her zaman HEVAL tarzından cevap verecek ve meydanlarda HEVALLERİNE sahiplenecektir ve kendi rengini her er meydanında daha gür ortaya koyacaktır.