Son günlerin en çarpıcı konularından biri dünyadaki savaşma arzusu olsa gerek. Hem Kürdistan hem de Kafkaslarda amansız bir savaş sürdürülmektedir. Her ne kadar Ruslar geri çekildik deseler de ABD ve İsrail Rusya’nın geri çekilmesine izin vermemekte kararlılar.

Bütün dünyada barışın günü olarak kabul edilen 1 Eylül’e doğru giderken, günün anlamının tam tersi olan 3. Dünya Savaşı diye tabir edebileceğimiz bir gündem hakim dünyaya. Dünyayı yönetme arzusunu her fırsatta dolaylı ya da direk olarak dile getiren ABD, İsrail ve Rusya, bunu pratikleştirme çabalarını piyonlar kullanarak şah yapmaya çalışan stranç oyuncuları gibi yeniden dillendirmeye başladılar.

Karşılıklı işbirlikçileriyle füze kalkanları kuran ve kurduran bu devletler büyük bir savaşın haberini veriyorlar. Önce Amerika daha sonra Rusya kendi yandaşlarına bu kalkanlardan kurdurmaya başladılar. Bu da bize aslında savaşın o kadar uzak olmadığını gösteriyor. Tabi süreç neleri doğurur tam bilinmez. Geri adım atan olurmu bilinmez ama eğer bu devletler bizim bildiğimiz tavırlarını sergilerlerse pek geri adım atacağa benzemiyorlar.

Tabi bu savaş başlamadan önceki durumları iyi analiz etmek gerekir. Amerika’nın Rusya’nın etrafındaki çemberi daraltması Rusya’nın da bunu görmesi savaşı hızlandıran bir etkendir. Zira bu iki kutbun karşılıklı zıtlaşmaları uzun zamandan beri bilinen bir durumdur. Yine Amerika’nın BOP (Büyük Ortadoğu Projesi) planı çerçevesinde İran’a yönelik saldırı tehdidi, Rusya’nın İran’ın nükleer enerjiyi geliştirme yönündeki çalışmalarına aktif destek vermesi, ABD’nin bu nükleer santrallerine saldırması durumunda İran’a yakın bölgelerdeki Amerika ve İsrail üslerine saldıracaklarını açıklaması karşıt olan tavırları karşılıklı zıtlaşmaya ve birbirini reddetmeye kadar götürüyor.

Türkiye’nin de burdaki rolunu iyi bilmek ve analiz etmek gerekir. Türkiye’nin Gürcü ordusuna eğitim vermesi, silah yardımı yapması direk Türkiye’yi savaşa sürüklüyor. Yine Türkiye buna ortak olmuşa benziyor.

Başbakan Erdoğan yine iki yüzlü davranışlarını sahneye koyuyor. Barış temsilciliğine soyunan Türkiye’yi temsil eden Erdoğan her alanda barışın temsilcisi olmayı hedefliyoruz laflarına yeniden sarılıyor. Refahın ve barışın temsilcisi olarak kendini lanse eden TC sanki kendi ülkesinde istikrar varmışçasına dış ülkelerde barışa soyunuyor. Terzi kendi söküğünü dikemez ata sözü aklıma geliyor hemen. Kendi içindeki Kürt sorununu daha çözemeyen, Ermeni soykırımını kabul etmeyen Türkiye dış devletlerin sorunlarını çözme meraklısı gibi davranıyor. Ben şunu düşünüyorum; belki bazı arkadaşlara basit gelebilir ama Türkiye içindeki sorunların çok fazla gündeme gelmemesi için bu tür şeyleri gündemleştiriyor.

Savaştan en çok zarar gören halklardan biri olan Kürtler olarak biz asla ve asla savaştan yana değiliz. Ama süreç savaşın ayak seslerini kulaklarımıza getiriyor. Gönlümüz her zaman barıştan yana ama bu barışın kalıcı olabilmesi sadece bir bölge değil bütün dünyada hakim olması taraftarıdır. Zira savaşın kimseye bu güne kadar yararı olmadı bundan sonra da olmayacaktır. Savaştan gelen zararı insanlar bir yüzyılda birbirine vermezler.

1 Eylül Dünya Barış Gününe savaşla girmek istemiyoruz. Bu nedenle dünyaya savaşsız günler diliyorum.