Evîn di tariya şevan de, hatibû dizîn
Mirov dibûn qurbanê kesên zordar
Jiyan dirawesta û bawerî disekinî
Çiya di qelişîn û
Xwe li ber zorê ne digirtin
Volqan çêdibûn, kirasê bêbextiyê
Xwe li dora “Rojê” alan dibû
Ne dihêla “Roja Pîroz”
Tirêjên xwe bidi xaka Mezopotamya
Xwîn diherikî û tofan dirabûn.
Nuh xwe li zarên xwe nedikir xwedî
Mirov ji tofane rizgar nedikir..!
Li cihê rubarên Dicle û Firat
Rubarên xwînê diherikîn, dibun karesat
Diket nava welat, gûl di çilmisîn
Di rewşa xwe de di fetisîn.
Daran bernedigirtin û şîn ne dibûn
Cîhan dilerizî, berfa ber keviyan
Diheliya û dibû..!
Li ser zinaran dengê pezkoviyan
Axîn û nalîna bilbilan, li deşt û zozanan
Qêrîn û nalîna zarokan dihat.
Bayê evînê li dergoşa evîndaran dida
Zarokên “WELATÊ AGİRΔ yên di derguşan de
Dibûn evîndarê dîtina “ROJ”’ê.
Jiyan dibû dûjeh
Xwezî ne dihatin xwestin.
Gotin ne dihatin gotin, ziman dilerizîn.
Dengê bablesotka şevên tarî
Dihatin guhê zarokên bê dayîk û bav!
Bê gûh û ziman!
Roj û dem derbaz dibûn.
Ji nişkan ve bû beyaniya Çar’ê Nîsan’ê
Bi berbangê re, bi tilîliyên dayîkan, qêrîna ciwanan
Bi mizgêniya zarokan
Derketina “ROJA PÎROZ” dihat!
Bang dikirin…
Ji keyfan ziman dirawestan
Di ber rawestanê re bi hev re digotin:
Roj Derket…
Roj Derket…
Roj Derket…