STRANEK Jİ BO ŞÎLANÊ

"Şat Sîrûnêm..."

Tu diçî hemû rûpelê dil dişewitin, hêsrên çav diçikin, gîrî di nîv de dimê û evîn zûha dibe...

Tu diçî dil dişewitê, bajarê evînên westiyayî li ber peykerên hunermendên çav xilmaşî radize,  pelên çinarê reş dibin û weku barana taristanê li ser zarokên babelîsan dibare...

Tu diçî. Diçî, zaroka ferîşteya nehatî ronahiyê kor dibe, dengbêjê strana xerîbiyê lal dibe û hemû klamên me di nava leylana deşta Rewanê de winda dibe...

Tu diçî, evîndarê te dibe ne tişt, dibe peykerek li ber barana payîza sar bê vîn dimîne, dibe hêmana bê bextiya me ya herdemî...

Tu diçî, Êrîvana me îro xembar e, hemû rêheval xembarin, hemû dost, ferîşte, xwedawend û stêrk dil bi keder in.

Dema tu diçî dişewitê dil, dirûxe keviyên berava dilên ji evînê mayî bêpar û evîna me ya nebûyî bi zaroka nehatî re di sewa şevên bê heyv dibe sermed...

Tu diçî, pênûs dibe stûxar, pel li ber lehiya hêsran diçe welatek nenas û hemû xeyalên me yên xweşik bi agirê dil re dişewitin li ber bayê evîna dilşikestî dikevin diçin dûr...

Tu diçî, evîn bi te re diçe dûr venager e.

Hîn jî  li wê derê, çavên me camê derbas dike û li barîna dilopên ava xwedawendan dinêr e, pê re diçe dûr, dikeve nava xeyalên bi welatê kederan, ew baran, dilop bi dilop li birîna dil ya vekirî dikeve, ji bîrînê gîriyê zaroka ronî nedîtî tê, dike qîr, dinalê, distêrê, dikene û bi me re direve. Bi me re dirivê, ji me naqetê, lê tu diçî... diçî dûr!

Ka raweste, goh bide hekîmê Serhedê, wê ji birînên te re, ji berfa Girîdaxê, ji ava Erezê, ji kulîlkên zozanên Elegezê, ji perên teyrê baz, ji guliyên zeriyên Êzîdiyan, ji axa tirba pîr û ewliyan ji te re dermanekî çêkê, birînên te dermanke... birînên te sazke...

Wê li dora te bicivin dengbêj û sazbendên cematiyê, ji te re bilorin, bistirên li hev vegerînin klamên evîniyê.

Dîsa jî, çavên me cama qerisî kûn dike û li asoyên dûr dinêre, li dilopên barana bêhedar dimeyzînê, ji nêzî guhên me awazên şermok yên strana "Ah gülum, gülum gülum" tê, li me weku peykerên bajarê xemgîn tê, weke çinara payîzê tê, weke awaza xerîbiyê tê...

Pirsa herdemî jî, ji nava me weku ferîşteya başiyê di derdora serê me dike hêlan, dipirse, û pirs her dimîne, salekê, du sal, sê sal, hezar sal û hezar temenên windayî, lê em her li kevala barînokê dinêrin, keval me ji hemû pirsan bê hay dike... Dema şiyar dibe, bi rûyeke xembar li pirsên dinêr e û dibersîvînê...

Wê demê êdî tu çûye, tu dûr çûye, lê ferîşteya pirsa sermedî her maye, weku barana li ser pelên çinarê dike ye, leylana dilê şewitî û xembar ditemrîne, wê kêliyê awaza strana me lal dibe...

Dema li ser dengê teqînê ji xeyalên baranî veciniqî û tu nedîtî, stranek nû ji te re sazjand: " Şîlan, şat şat sîrûnêm..."