Min dil heye ku ez ê bi vê nivîsê dilê xwe ji te re vekim Kalo. Ango deriyên zingargirtî yên ku li gorziyên dilê xwe vekim û gotinên xwe yên ku ji ber kul û keseran qeşa girtî, bişînim sitargeha teya herdemî.  Belbî  piştê xwe gihandine te, di gorziyên cestê te yên ku di bin axa segbav daye germ bi bin, birînên xwe derman bikin û pişt re disa li min vegerin da ku ez kanibîm  bi  wan qesra bi sed salene ku di destên dolên delegurê de dinalê û bêxwedî  û bêxwedan hatiyê heştin, ji nû ve avakim. Ji nû ve jiyanê lê vejîn im . Ji nû ve dîwana şerbûhêrkan lê saz bikim û ji dorhelên welatê jibîrbûyan, klambêjên yekta lê bicivîn im  û:

 De hay dê klambêj no!  de hay dê ji min re çîroka welatê jibîrbûyan bibêjin. De hay dê bistirên strana welatê min û xwe. De hay dê serhatiyên dilsoj yên Ezidiyan, yên  Elawiyan û  yên me Kurmancan bibêjin. Dey hay de ji min re bilorîn in, lorînê dayikên helepce û hewara keç û bûkên Dersim a warê gernas û mêrxasan. De hay dê klambêj no!  Ez daxilê we me, lêvên xwe bilivînin û hetanî beyana sibê sedemê çîroka tenêbûna min bibêjin.

 Nizanim bi bîra te tê!  Roja ku min di bin tava xaw ya beyana sibê de cara dawîn xatirê xwe ji te û qesra jiyan ê, lê  jiyan lê hatibû qedexekirin xwestibû,  te xwe xwarê gohên min kiribû û te gotibû: "Lawik ê  netewa bênav, gohên xwe genc veke û gotinên min wek goharek bike gohên xwe de.  Cihê ku tu lê ciwar bû veguhezîne qesrek û odayek ji qesr ê, ji pirtukên weletê jibîrbûyan tijî bikê.  Li her qurziyek dîwarê qesr ê,  gotinên pêşiyan berê bi tîpên mezin binivîse û pişt re lê daliqîne. Li wan  wek dilheziya dayikek, miqatebe. Nebî ku ti wan wenda û jîbîrbikî. Diwan de rastiyek xwedayî heye û her hevokek di wateya hedisek daye.  Heke ti bi daldarî li wan xwedî derbikeve,  dê ewên her gav bitera bin.  Û tişta herî mihum jî ew e ku her şev berê razan ê, ji wan pirtukan çend hedîsa bixwîne û pişt re binîve. Ango xew bike

Heke tu vana neke û rûyê xwe ji gotinên min babide, ez ê wê gavê şikestinên mezin bixwim.  Ez ê wê gavê bibêjim axx. Tu jî  dizane ku min temen ên xwe wisa vîk û vala nebihorand. Ez ew kalim ku min şahidî, li talanên Moxil, Feris û Tirkan kiriye. Min bi van çavên xwe yên ku nema dikane bibîne şahidî li hezaran bûyerên kirek kiriye. Ez tenê dizanim lawiko, belê ez tenê dizanim  ku ka  qesra jiyan ê çawa hate kavilkirin".

Belê Kalo!  çawa ku te  gotibû, wisa bû. Te umrê xwe di nav sergejî, qîl û qal û êrişên barbar û çevbirciyên dolên delegura Goza Turek ê de, bihorandibû. Çenda ez vî rastiya te dizanim û aqilê xwe zîndî û embara pêgirtin û nejibîrkirina keseran dibînim jî, lê ez dîsa baş dizanim ku fêmkirina jana birînê tiştek dine. Û dîsa baş dizanim, ku bi qendarê xwe kesek din nikane jana dil ê mirov hîs bike. Mirov ji her kesî pêhtir bi jan û keserên xwe dizane. Û ez niha hîn baştir jana dilê te hîs dikim.  Erê Kola! gotinên te, nîşana jana dilê te bûn.  Ez niha ji berê pêhtir wateya gotinên te fêmdikim û hetanî rehên xwe hîs dikim. Te ji min xwestibû ku ez gotinên te, tu carî ji bîr nekim. Belê Kalo! gotinên te, roja ku  ji ser lêvên te bilêv bû û hatanî vê gavê weke guhar di gohên min dane. Û  bila qet şika te nîn be ku hatanî henasa xwe ya dawîn jî, dê her welê di gohên min de bimîn in. Lê,  li min bibor kalamêrê sed salî!  Çuyîna te ya bi vî şeklê qet nebû. Barkiran teya ji vê dinê nebigor peymana mebû .Ma wisa bêpejin çuyîn dibe Kaloooooo??? 

 Piştê barkirina te ya ji vê dinê, feleka dirû, dolên delegura asenayê û bi tevê hevkarên xwe li çiyayên berz yên Gesra jiyan ê, dîlana dilxweşiyê girêdan.  Dîwarên Gesr ê yên ku hêj lêkirî mabûn jî, hilweşandin. Li gulbaxçeyên Gesr ê gulên mayîn jî, dibîn solên xwe yên qirêj de, pelçiqandin.  Gesra jiyan ê, ji binîva dane ber agir û hêj agirê te di dilê me de netemirîbû, agirek bêdawî  li dilê me dadan Kalo

***

Min ev çend hevokên jêrîn ji vir û du sal berê niha ji bo te nivîsibû.  Lê  di serî de şêwirmendê min destura şandina ji bo te neda. Şêwirmendê min digote: " Teredînê kêmaqil!  Tu niha dixwaze  wan hevokên xwe yên ku ji gotinên birîn dar, ji gotinên keserê pêk hatî bişîne ji  Kalo re, lê tu nafikire ku dilê Kalo ji ber keseran veguheziyê bêjinga denu. Ma bêjîng dikane denu hilbigire"?

Belê Şêwirmendê min rast digot. Li min bibore Kalo! Min temen û serhatiyên te yên  ku her yekî di dilên te de birînêk nejibîr kolabû, ji bîrkiribû. Min dilê te yê dişibiya Gesra jiyan ê, lê jiyan lê hatibû qedexekirin, başgoh kiribû. Lê edî tu tune û ez dikanim kurtenameya xwe ya ku ji hevokên keser û birînan pêk hatiye, ji bo te bişîn im.  Û  Ez weke navê xwe dizanim ku niha bi van gotinê min ên dawî, dê dîsa bibe tiqetîqa feleka segbava dev bigirêz û ew ê bi deh gezên dev vekirî bi min bikêne. Ew bê minete Kalo,  hema bila bikene. Ma roj bûye ku ew bi me nekeniya be?

Dema Kalo! Edî demê xweda derî, zerevanê min ê ragihandinê xwe li deriyên zingargirtî  yên ku li gorziyên dilê min ê, girtiye. Ji bo hevokan werbigire û bikê turikên xwe û  pışt re were sitargeha te ya herdemî, rawestaye.

-Hooyyy Zerevano, ma  tu amadeyî?

-Belê, ezbenî

Wê gavê baş e, devê turikê xwe veke û turîk qewî bigire. Ev hevokana, hovaken keserêne zerevanooooooooooooooooo...

-Ez amadem ê.

-Bas e......

 Îro dehê meha Gulana duhezar û çaran e. Bi gor qewlê min û te diviya bû  ez niha li nik te bam. Lê dîsa nebû. Li min bibore! tu jî dizane ku heke mecal hebûna ez ê misoger bihatima. Ez dizanim ku te niha dîsa bilûra xwe girtiye destên xwe, çayek nola xwîna kevrûşkê jî amada kiriyê û tu li min dipê.   Mixabin Kalo! min jî pir diwest ku ez carek din dîsa li ber bilûr û awazên te, hem serhatiyên te û qesra jînan ê gohdarbikim û hem jî, çend piyalan ji çaya bi destên te hatiyê amadekirin, vebixwim. Lê ka ew şenqs Kalo!  Ma em niha gilî û lomeyên xwe lê kî bikin? Li heyverona ku me ji ronahiya trêjên xwe bêpar hêştiye, an li xwedayê ku ji mêj ve rûyê xwe ji me badaye? Li kî, li   felek ê?  nexwe ma bi felek ê re miskalek be jî, rihm û şewqet heye? Hêêyyyy  felekê hêêyyy!! ma tu yî qe şerm nekî?  Ma tu yî kîngê wan destên xwe yên qirêj ji pêsîra min û me zarokên welatê jibîrbûyan vekêşî?

Kalo! ez niha li kolanek ji boşahiya mirovan veguheziye karnavalek,  bi tenê serê xwe  dimeş im. Mirovên li dorhêlen min diken in.  Ew bi hevdû şadibin û ne weke min xemgin în. Ez weke wan nikan im xweşiyên li hevirdorên xwe bi bîn im. Niha nebêje çima? Ma ez ew kes nebûm ku di roja rojbûna xwe de, kenên min hatibû dizîn. Ma ez ew kes nebûm ku bi destên babar û çevbirciyên  dolên delegura aseneya, berê kenên min hatibû dizîn û pişt re tîpên tirsê li ser lêvên min hatibû çandin. Ma ez ê çawa bikeniyam Kalo?  Ma heke min bixwesta jî, dê min kaniba?  Min nikanibû Kalo, min nikanibû. Erê Kalo! Dema mirovên li hevirdorên min dikeniyan, ez digiriyam. Dema wan li lotikxanan lotik diavêtin, mîn şîna qesra di destên dolên delegura asaneyê de dîle, girêdida.  Dema ew bi lêvên nola hingivê dimijiyan,  min lêvên xwe yên ku ji ber rondikên çavên xwe şil bibûn padikir. Dema wan piştê serkeftinek welatê xwe ala welatên xwe hildigirtin û liba dikirin,  min bes xweziya xwe bi wan dihanî.  Dema wan digote." Yadê, Babo, Kalo, Pismam, Domam û Heval em li nik we zor  dilxweş û bextewarin, ez digiriyam,  min keser dixwar û gotinên te bi bîra min dihat. Min xwe disipart bêje,  gotin,  hevok û  pirtûkên welatê jibîrbûyan.

Belê Kalo! wan hevokan ez di nava tîpên xwe de, germ dikirim. Wan hevokan ez di nava gotinên xwe de aş dikirim û pist re,  bi bêjeyên xwe rondikên çavên min padikir. Ez di nav tîp, bêje û gotinên û hevokên ku te wan  weke ayetê pirtûkên piroz bilev dikir de, weke keçên di paxila kezkiriyên xwe de bikevin xewa şadî û bextewariyê, diketim xewê. Û bêhna ji pirtûkên li nivîsgehê dihat, çiqas dişibiya bêhna paxila te!  Axxxx!!! ew bêhn û bêhna ji paxila te dihat, çiqas bişibiyan hev u du Kalo!.  Belê Kalo!  piştê her bêhnkirina ji  hevokan , lêvên min ên ji ber rondikê çavên min şil bibûn, diliviyan û bes gotina "yade min çiqas beriya te kiriyê. Qesra jiyan ê qet nepirse ku ka dilê min çawa ji bo te lêdide. Kalo min bêriya te kiriye. Welatê min, xaka min, Kurdistana min, min beriya we kiriye.

Ji te re oxir be Kalo. Oxira xêrê be. Lê bila çavên te li baş nemîn in. Aha, wayê nebiyên te, di kerwana azadixwazan de tekoşina rizgarkirina qesra jiyan ê, didin. Û, û min sond heye ku  ez ê ji bo te,  ji gulbaxçeyên qesra aza û serbixwe  gula berhev kim û bînim pê gora te bixemilîn im. Belê tu yê wê gavê hîs bikê ku qesra jiyan ê, ji destên dolên delegure hatiye rizgarkirin. Û tu yê wê gavê kul û keserên sed salan ji bîr bike û bi dilêkî şahd bibêje. " Oxxxxx azadî  gellek xweş e. Oxxxxx ez êdî bêguman dikanim bi dilêk xweş û şahd, di  sitargeha xwe ya herdemî de, binîv im".

Û ez ê jî wê gavê negirîm û di şûna girî de, bi dengek berz bikenim, bikalim û bibêjim "Oxxxxx azadî gellek xwes e, Kalooooooooooooooooooooooooooooo"

Ji te re oxir be Kalo.

Firat_Mîrqasimlo...

31.08. 06