Tebinî: Xwedevanên hêja û xoşewîst! Ev çend hevokên jêrîn yên ku hun ê qasek din bixwîn in, bes çend hevokên ji xebata mina ji serhatiyên dilsoj yên  keceke kurd e..Ev bû çar meh li ser vî cîrok ê dixebitim. Min navê vî xebata xwe danî "Navê min Narîn ê birayo" Min xwest ku hema bi kêmanî ez di keseyata Narîn ê de bal bikêşîn im ser rûyê duyemîn yê rojava.  Rûyê ku nayê zanîn û di neynika wî de, wêneyê keserê vaşartiye. Forma em tev de dên û bala xwe bidine hevokên jêr yên ji hewara dilê keceke kurd pêk hatiye.   

Rojek înê bû, dem piştî berêvarê dihat e şeş û nîva. Nicola  mîna her rojên bihorî dîsa ji deriyê odê xûya bû û dîsa mîna her carê lîsta kinc lixwekirinê da destê min da ku ez herim qata kincan û bigor listê xwe bixemilînim û pişt re, herîm nik misteriyê xwe.  Ez derketim qata kincan û min bigor lîstê xwe xemiland û mîna her carî di bin çerdariya du pasvanan de, ketin rê. Piştî niv saetê me xwe gihan de ber deriyên ku ez hatibûm xwestin. Li ber deriyê avahî mêrekî navser ê xweş lixwekirî û devliken ez pêşwazî kirim û  pê re, bi dengeke zirav ji min xwest ku ez derbazî hundir bibim. Ez derbazê eywanê bûm. Zilamê rûgeş ji min ve nêz bû, pê desteke min girt û em derbazî odeyeke mezin bûn. Ode pir xweş hatibû xemilandin. Tabloyên hunerî û wêneyên ku bi destan hatibûn çêkirin, bi awayekî xweş û dûzen li dîwarên odê hatibûn daliqandin û odê mîna bukeke xemilandî dida xûyakirin. Her wiha ode bi lempeyên renginî û sivik hatibû ronîkirin. Zilamê rûqeş dîsa ji min ve nêz bû û ji min xwest ku bê ez ê çi vexweim. Bi teklîfa wî re, pêlên agirê  dilê min gurr bûn û ez pê re giriyam. Rondik ji cavên min dibarîn û her û her zêde dibûn. Wisa dixûya ku mêrê rûqeş rondikên ji cavên min noqî jêr dibûn dîtibû, lewre hinekî din jî ji min ve nêzê min bû û bi dengeke sivika tê de nîşana şewqetê hebû, sedemê giriya min ji min pirsî. Min berê bersiv nedayê, lê pir israr kir ku sedemê giriya min bizanibe. Min ji biryara sedemê girîna xwe da ku  jê re bibêjim. Min jê re got bêyî ku ez hin tiştan ji te re bibêjim, min pirsek heye û divê tu misoger bibersivîn e. Xwesteka min erê kir û min domand. Min jê pirsi ku ka gelo ewledên  wî yê keç heye an na. Wer qasekî bêpejin di xwe de ramiya û dûv re rabû ji xwe re piyaleyeke şarab dagirt û piştî çend qurm lê xist  piyala di destên xwe de danî ser masê û bi yek hevokek bersiva min da "Belê ne yek du keçên min hene. Lê birastî min fêm nekir ku bê çima te pirseke wisa ji min kir" Min lêvegeran û got "Ne ji bo tişteke, hema wisa hat ser zimanê min û min pirsî". Serê xwe hecand û nebaweriya xwe anî ziman û pişt re, ji min xwest ku em tev de li ser pelgeheke rûnên û bi awayekî baş hevdû serwext bikin. Em li palgeheke rûniştim. Bi rûniştinê re, giriyê girika min bi tewayî dagirkir. Êdî ez ne bidengeke nizim, belê bidengeke bilin digiriyam. Ji ber ku ev ji heşt mehan vir de bûn, kesî min nedikir dewsa mirovan. Hema kincên min ji min dikirin û cestê min ê hêj ter didan ber gezan û li ser laşê min talanek bênimune digerandin. Bêyî xwesteka min bi min dilihîstin, kêfa xwe bi min dihanîn û pişt re, min bi  bêhnên xwe dişandim oda min a dişîbiya gora miriyan. Belê ez ev heşt meh bûn miriyêk bûm. Miriyeke gerok, le mirî. Miriyeke bêxwedî û cestên wê bi destên rawirê xwedî hiş û aqil dihate talankirin. Lê niha ev zilamê ku di rûyê wî de xweşi dihate xwendin ez ne mîna fahişeyeke ji dera hanê  didîtim, belê min dikir dewsa mirovan û wisa nêze min dibû. Ev nêzikayî û germahiya mêrikê rûqeş, ji bo min di wateya ji nûve hatina dinê bû. Min wê gavê nas kir ku jiyan çiqas  xweş ê. Min lêvên xwe yên ku çilmisî ji hev vekir û ji bêhna  xweşiyên  jiyanê têr bêhn kêsan nav dil û hinavên xwe. Bi her bêhnek re, girêjiyên  dil û hinavên min dagirkiribûn û min di xwe de difetisandin têkdiçûn û cihên xwe ji paxişî û xweşiyê re dihêştin. Gul û gulilkên çilmisî yên  ku li gulbaxçeyê dilê min ji nûve dibişkivîn. Kenên li ser lêvên min cemidîbûn xwe ji cemedê hildiweşandin û dîsa mîna salên min ê azad  radibûn û liser lêvên min  govênda  dilxweşiyê girêdidan. Ez bi her awayî kêfxweş  û dilşad bûm. Bi dengê mêrikê rûqeş re veciniqîm û min dît ku va ye fincaneke qefwê amade kiriyê û aniye daniye ser maseyek piçûk. Mêrikê rûqeş, ji min xwest ku ez qefweya xwe sar nekim. Min ji cihê xwe firda û fîncana qehwê girt û da ber qurm û firên har.. Mêrikê rûqeş wer bi du çavên matmayî li min û vexwarina min a qehwê temaşedikir. Min vexwarina qehwê kuta kir û fîncana di destên xwe de, firan dîwarên odê û fîncan bû hezar perçe û parî. Min di odê de, da  beza kêfxweşiye û geh li wî alî û geh li vî alî baz da û pê re bû tîqe tîqa min û ez her û her keniyam. Di wê kelikê de reqs hate bîra min û min toqên li porê xwe vekir û avetê gorziyeke odê û dest bi reqsê kir. Porê min li ba dibûn û geh li alî rast û geh li alî cepê wer bê rawestan li bin gohên hev diketin. Mêrikê rûqeş işk pê milê min girt û min li ser pelgeheke da rûnişkandin. Çavên wî req vebibûn û dixwest fêm bikê ku bê gelo çi  bi min bûye. Min wî di nav meranqan de nehîşt û gotinên xwe yên ji ber kêfxweşiyê, li pey her zêr kirın.

-Mêrê rûgeş ez jî mîna te însan im ne?

-Belê, bêguman

-Tu min fehîşeyeke ji derê hanê dibîne an?

-Na bêguman.

-Te got du keçên min hene ne?

-Belê

-Baş e, heke rojek ji keçên te yek  di kareke wisa de bixwebite tu yî çibikî?

-Bêguman ez ê ji bo rizkarkiran wê  bixebit im

Dîsa giriyê ji ber bêkesbûn û sitûxwariya  min xwe da tixûbê qirika min. Ez bi şewat giriyam û her ku diçû dengê girîna  min berz dibû. Mêrikê rûqeş bi du çavên tijî pirs û xemgîn, ji min sedemê girîna min pirsî.

-Min bav nîne, mêrê rûqeş! Bavê min ev sê sal in ku miriyê û weke din keseke min  jî nîne ku bi hewara min de  were û  min ji nav dest û lingên van gornebaşan û vî karê kiret xilas bike. Ez reven û porkura xwedê me mêrêêê rûqeş! Ez gula hêj bi xweşiyên buharê şah nebûye û ji qurmên xwe hatiyê jêkirin im. Ez keça welatê jibîrbûyan Narîn, Narîn a navê welatê wê "qedexe û tune û bêkes" lê danîne bi xwe me. Ez qurbana çirûskên evîna dilê xwe me. Tu niha tedigihêje?? Fermo aha cestê min ji bo talana te amadeye. Fermo pêsirên min ji bo lêvên te amadeye. Fermo keziyên min ji bo bêhn kirina te amadeye. Fermo bihuşta min ji bo kêfa qamîşê te amadeye. Tu çi sekiniye mêre tîtal!. Ma ji te wet re ez  tinaziyên xwe bi te dikim cî? Biaxife  mêroooo!!!. Tika dikim, daxilê te me, heyran im hema yek gotineke bibêje " Bêje ku tu qehpikek ji berhem ên gerduna me mêrên xwedî hestên rawiriye. Tu nazdar û kubareke di buhara umrê de xwe bûyê qurbana pergalê gerduna me mêrên gemar" û pişt re min bide ber kêran, min kerî û parî bike,  min bigirê û li bin gohên dîwaran bixe û serê min ji cestên min bifirîne.  De hadê ez te bivîn im.  De hadê ka hun mêr bûn, ma ev bêdengî karê wê mêra ye? Yan  tu-hun tenê gava cestên hêj terin didin ber talanê, wê gavê mêrantiya we tê bîra we?. Nelet be, belê nelet be li mêraniyeke wisa. De hadê ka wan lêvên xwe ji bo peyveke bilîvîne û pişt re min bikuje û bavêje zeryayeke bê binî. Bila cestên min di zerya bê bînê de,  ji bêhna we mêrên zînekar werê şuştin. Ji bo bêhna we mêrên zinekar ji cestên min nefûre pozên jindarên genc û bila ji min re nebêjin ew qepikek bû, divê tu niha vê kêlikê min bikuje û min bavêje nav pêlên zeryayeke har.  Netirse mêrê rûqeş! ez ê qetla xwe li te helal bikim ku tu yî neçe dujehê.  

Bi gotinê min ên dawî re,  min dît ku va ye mêrikê rûqeş rûyê xwe kiriyê nava herdû kefikên destê xwe û hur hur  digirî. Wer qasikek rondikê çavên wî nerawestiyan û pişt re, xwe hinek  da hev û ji min xwest ku ez hinek din jî behsa rabirdûya xwe jê re bikim. Min hema kurt behsa çîroka xwe jê re kir. Mêrikê rûqeş axinekî kur kêsan û ji min xwest ku ez bi baldarî gohên xwe bidim ê. Min xwesteka wî erê kir.

-Ez mêreke bîme û du keçên min hene. Ev ji bo ku tu min nas bike, bese?

-Belê, jixwe ne hewceyê ku tu behsa jiyana xwe ya taybet bike.

-Na, divê tu jî zanibê ku heke min jin hebûya min ê te nexwesta nik xwe.

-Rast e. Û mêrê rûqeş doman.

"Ez ê alîkariya ku tu kanibê xwe ji destên jinfiroşan xilas bike, bidime te. Lê reva te ji deriyê pêşîn ve ne mumkune. Ji bo ku tu bi silametî ji vir derkeve, tenê  alî  para avahî ewleye.  Lê ji bo ku tu xwe bi silametî bigihîne ev bajar ê ku lempeyên vî vexistiye, divê tu bi kêmanî çil deqîqan bireve. Minxabin rê nîne. Tu yê di nav darên zeytunan de xwe bigihîne bajar ê Maînz ê. Di rêde netirsê. Ev daristana ku tu dibîne, ne daristaneke wisa gurrr û li sitûyên hev sarbûyiye. Tenê ji darê zeytûnan pêk tê. Lê bi van kincên li ser te tu nikarê bireve. Ji ber ku qasek berê hatina te ya vir, baran barî û niha er şilê. Solên penî bilîn ji bo reva li ser axeke şil nave. Ez ê şal û sol û kurtikek keça xwe ya piçûk bidimê te, wan li xwe bike û piştî nîv saet ji ser cuyina te ya vir bihorî ez ê şuşa şerabê bişkênim û pê çîmek xwe bi dû cihan bilîndar bikim da ku dema min gazî pasvanan  kir, bila şika alîkariyeke ji bo reva te neynin ser min. Ez ê ji pasvanan re bibêjim şuşa şerabê şikênand û pê min bilîndar kir û pişt re reviya. Em ê wisa bikin. Lê divê tu bê bêhnvedan bire ve, dibe ku gava bi reva te hesiyan ji bo te zevft bikin,  bidine pey te. Û em ê ev kincên li ser te jî bikin kisekî û gava te xwe gihan de nêzî bajar, tu yê bavêje cihek û tu yê xwe berda bav bajar. Êdî tu yê ji xwe re, li bajar rêyeke bibîne".

Ji ber dilxweşiyê dilê min nama lêdida. Zimanê min  kilît bibû û min nama dikaribû bilivin da. Min xwe bihel avêt e hembêza wî û min bi rondikên kêfxweşiyê spasî lê da. Merikê rûqeş serê min ji ber sîngê xwe rakir û ez bi hezkirina bavek dam ber maçan. Bi destên xwe rondikên min pakir û ji min xwest ku ez lez bikim da ku hêj tevliheviyeke çênebûye, ji vir dûr bikev im. Mêrikê rûqeş baz da odeyeke û bi şal û sol û kurtikek vegeriya. Min bi lez lixwekirin û mêrikê rûqeş pê destên min girt û min ber bi pencereya alî rastê ve bîr. Pencere vekir û got "bifire. Ji bo azadiyê bifire, ji bo jiyaneke şad û dextewar û avzunkar bifire, bigihêje refên xwe û serhatiyên xwe yên dilsoj yeko yeko ji wan re bibêje da ku bila êdî kewek, nazdarek û nazerîneke mîna te nekeve defika van gornebaşan.  Bifire kewa weletê jibîrbûyan, nazdara welatê qedexeyan, nazerîna sêwî. Bifirê,  ji te re oxir be keça  xweş lihevhatî.

Birastî jî cawa ku mêrikê rûqeş digot bifire, ez firiya bûm. Min xwe bi qenderê çavgirtin û vekirinekî de, li suk û kolan û sikakên bajar ê Maînz ê dît. Ez wê şevê ji ber kêfxweşiyê ranezam. Heke min bixwesta jî nedibû. Ji ber ku ciheke min kaniba serê xwe daniya ser û razama, nîn bû. Wê şevê hetanî beyana sibê wer bê raswestan keniyam û min xwe bi xwe listikên welatê jibîrbûyan lehîst. Bi beyana sibê re hinek li nav bajar geriyam û bi  berêvarê re, hatim Garê bajar da ku ji vir jî biçûma nik kardara xwe ya xwediyê dikana berberiye. Lê li Garê dema min destê xwe evêt e pêrika xwe min nû nas kir ku min peradanka xwe jî  bi tevê kincên xwe avêtiye û ez bê pera mabûn. Lê ne bêperebûn û  nejî tu tişteke din di xema min de bû. Min  bes dixwest ku ez hema ji hewa paxiş bêhnen kur bikêşîn im nava dil û hinavên xwe yên ku ji ber pêten agirê wê dojehê şewitibûn da ku xêzên şewatê jê paxiş bikim. Cixare xwestina min a ji jina rengezer jî, ji ber kêfxwekşiyê bû. Lê  dema ciwanmêr û pirêmêr, di ber min re dibihorîn tirsê dîsa rûyên xwe nîşanê min dida heta ku min te dît. Spas kekê! tu ji min re bav, bira, heval, ax, welat û giyane got û serê xwe ji ser çokên min rakir û ez dam  ber maçên dilxweşiye. Wer qasek bi nêrineke watetijî li min nihêri û pê re bi destê min girt û  em ji cihê xwe rabûn. Bi rabûnê re, destên xwe ji destên min vekêşa û bi awayekî lez dest bi revê kir, min ji da pey û em hatanî nav bajar wer bê bêhnevan reviyan. Di dema revê de, bihel diqeriya û digot "Gengê min bibihîzin! ez berê niha çend kêlikan hatime dinya yê. Rojbûna min îroye. Îro çardehê meha îlona  duhezar û şeşan e. Hêêê darno, gulno,  terenbelno, kevirno, mirovno ka destên xwe bavêjin pênûs û defterên xwe û binivîsin. Narîn îro jidayibûye, Narîn îro ji nû ve li jiyanê vegeriyaye û pê re kenên xweşiyê direşand hevirdorên xwe. Gava me xwe gihan Gara bajêr û em derketin qata diduyan cihê bilitfirotinê û me ji zilamê biletfiroşker xwest da ku  biletên me yên ku me ji şeva bihorî ji bo xwe veqetandibûn bide me. Lê zilamê do rûyê xwe qerçimandibû, bi keneke xwes a germ  biletên  ji bo me amadekiribû da destê min, gava min xwest ez buhayê biletan bidimê, zilamê doh êvarê rûtirş bû lê di wê kêlikê de rûqeş dixûya, bi berkenîneke xweş got " Ev herdû bilêtana diyariya me ya ji bo rojbûna Narîn ê ye, ji kerema xwe re bipejirînin" Piştî gotin û diyariya zilamê rûken, Narîn ê hema li wê derê dest bi regsê kir. Hem lîstikên welatê jibîrbûyan û hem jî ji yên rojava bi awayekî xweş û dûzen lihevdihanî û xweş xweş dilêhist. Di navek re min çavên xwe ji ser Narîn ê vekêşan û li dora xwe niherî, hevirdorên me ji boşahiya mirovan hatibû dorpeçkirin. Narîn ê listikên xweş dilêst û mirovên li hevirdorê me kom bibûn jî ji bo wê li cepikan dida. Gava listikên Narîn ê kuta bûn,  dengê çepikan zêdê û her zêde bûn. Me xwe berda qata bînî û tirena ku em ê lê sîwar bibûna li benda me bû, em li tirena xwe sar bûn û tiren birê kêtin. Narîn ê got, ez ê niha hinekî ji xewa kefxweşiyê tem bikim û pê re serê xwe danî ser çokên min û raza. Min jî dest bi serastkirina axaftina wê ya ku min bi rêya denggirtê tomar kiribû, kir.