Sed kes bûn. Tev jî di temenê xwe yê ciwan de bûn. 64 kur û 36 keç. Gelo wê bi ku ve biçin, kî ne, çi dixwazin? Dibêjin ku eşqa azadiyê xwe li perdeya dilê wan daye.

Hûn bi xêr hatin.

Ev sed kesê ku me behsa wan kirî, tev jî bûne evîndarê vê yarê. Îro wê xwe bixemlînin, lê xemleke bi dilê yarê. Ev yar her xemlê nas nake.

Li gorî yarê, xemla klasîk bê wate ye. Xemla demê, bi çek û rext e, xemla demê bi şal û şapik e.

Hun kincên gerîla ji nêz ve nas dikin?

Ev cilên xemlê, cil û berg, ji bav û dayikên me mane. Kinc li gorî erdnîgara ku têdene têne dirûtin û amade kirin. Ev wekî çandeke gelê kurd ji dîrokê ve hatiye û heta roja me ya îro maye. Rastiyeke û xwe diparêze.

Niha wekî dewameke vê çandê û parastina wê gerîla vê yekê pêk tîne. Cil û bergên gerîlayan, li gorî zirûfê gerîla di çiyan de dibe avantajeke baş. Yanî li gorî rengê erdê, reng cuda dibin. Bi çend taybetmendiyan, em dikarin bînin ziman.

ŞAL; Bi giştî fireh e. Rengê qehweyî ye. Ji jêr ve teng e, bi qurmîçûnkê xwe, hîn bi xeml in. Li kêleka wî du berîk hene. Li navtengê, bi circirtan kemerek hatiye çêkirin. Li pişîyê ji herî kêm sê pîle, çep an rast hatine bicîkirin. Ev şalwar hem Kurdî ye û hem jî siyasî ye. Giraniyek wê ye. 

ÎŞLIK; Her dem bi mil in. Zenda mil û berîk, bi circirtan bi hev ve dikin. Bi zincîr e û du berîk li pêş hene. Carnan jî pir xweşik tên dirûtin. Berîkên taybet li jora berîkê tê bi cî kirin. Di binê îşlik de jî, her dem fanîleyên bi qirik tê li xwe kirin. Dema li xwekirinê de binî dikeve bin şalwarê.

ÇEKBEND. An go Yêlek, Ev parçe ji gerîla re pir pir pêwîst e. Hem rola yelegê û hem jî rola çendepiştê dilîze. Tim pê re ye. Carnan yek alî carinan jî du aliye. Herî kêm deh berîk li ser hene. Kûrik pêve hene, wekî mala gerîla, her tim bi wan re ye. Gerîla her tiştên xwe yê pêwîst, mîna -pênûs, defter, şe, neynik, pîl û herwiha - tê de bi cî dike. Mîna çenteyekê ne di dest de, li ser milan tê gerandin. Taybetiya wî jî li gor her tiştî berîkên wê hene.

ŞÛTIK; Parçeyekê caw, ango qumaş e. Tenik e. Du beşên wan hene. Yek leşkerî û yek jî yê gundiyan e. Lê gerîla zêdetir ê gundiyan bikartîne. Ew jî di nav xwe de, yê sentetîk û yê bi sîm hene.

Yê herî baş, şûtikên bi sîm’in û rengo rengo ne. Gerîlayan li nava xwe digerînin û girêdidin. Her gerîlayek li gorî xwe şûtik digre. Ev ji 5 heta 20 mîtroyan diguhere.

Piştî ku şûtik li ser zik tê pêçan xeml û xweşikbûna gerîla zêdetir dibe.

Destpêkê fêrbûna girêdana şûtikê, bi serê xwe pirsgirêkeke mezine. Heya mirov fêr dibe, yên zana wek zarokek şûtik li dor mirovan digerînin û dipêçin. Ev bi xwe hîsek pir cûda ye.

Belkî hevaltiya rastîn, ji vê demê destpêdike.

Li ser şûtikê rextê ji 4, an jî 6 jarjûran tê girêdan. Her wiha li ber jî çend bombe.

Ji ber vê yekê pêwîstî bi girêdanek baş heye. Divê wek qalibekî bisekine. Piştî fêrbûna girêdanê her gerîla dibe pisporê girêdana şûtikê û bi kêfxweşiyek mezin girêdide.

Dema vekirin û girêdana şûtikê jî heye. Dema yekî şûtika xwe veke, destpêkê hêlegê xwe li erdê vedike. Şûtika xwe bi her dû destên xwe ji xwe vedike û danîne ser hêlegê. Lê belê wusa tê vekirin ku di dema girêdanê de zehmetî neyê kişandin.

Dema tê girêdan serê şûtikê dikeve ber doxînê û ev kes şûtik li dor xwe digerîne û dipêçe. Her wiha lingê xwe di ser de diavêje. Wek govendekê yek kesî ye.

KEFÎ. Binavê din destmala gerîla. Bi giştî gerîla, ji kefiyên rengê leşkerî hez dikin.

Yên leşkerî fireh in û germ digirin. Bes kefiyên gundiyan jî hene. Ew sivik in û bi piranî havînan têne bikaranîn. Li hinek ciyan dibêjin, şeml jî. Kefî wek betaniya gerîla ye. Hem ruyê xwe pê paqij dike û hem jî di demên sar de wî germ digre.

Lê li vir jî dîsa pirsgirêkek heye. Dor aliyên kefiyê divê werin rîsandin.-örmek-

Piştî ku dor aliyê kefiyê hat çêkirin, hewaya gerîla pir zêde dibe.

Di çêkirinê de, hevalên xort pir zehmetî dikişînin. Lê hevalên jin pir hosta ne. Ew hostayê çêkirina tiştên wisa ne. Gelek caran hevalên jin kefiyên xwe dikin şaşik û didin serê xwe. Wisa jî bejn û bala wan xweşiktir dibe.

MEQAP. Pêlavên gerîla jî ne wekî yên tu artêşên cîhanê ne. Bi giştî em jêre dibêjin Meqap. Rengê wan piranî zerekî tarî ye û yên reş jî hene. Pir sivik, têkûz û rihet in. Piranî benê wan çep û rast têne pêçan û şidandin. Hin şekalên din jî hene ku gerîlayan li xwe dikin, lê yên esasî meqap e. Destpêkê ev şekal jî ji kesên nû re pir ecêp tên. Destpêkê di lixwekirinê de zehmetî tê kişandin. Lê piştre tu şekal cihê meqapê nagire.

Niha her tişt temame. Yek ji wan gerîlayên ku li jor me got tevlî bûne, amade ye.

Kincên xwe li xwe kir, rextê xwe girêda û çeka xwe girt destê xwe. Piştî vê demê hêjaye wêneyek were kişandin. Ji ser heya binî, bi kinc, çek û rextan divê ew jî xwe bibîne.

Belkî ewê jî bawer neke, lê ev rastiya gerîla ye. Piştî li wêneyê xwe mêze bike wê ji xwe hêz bigre û bikene. Kenên zarokan wê li ser ruyê wî kom bibin. Wek zarokan wê hirînî pê bikeve.

Divê her kes bi kincên gerîla, di dest de çek û li bedenê jî rext bikene.

Ji dil û can bikene. Li serê çiya li ber ramanên dîrokî, biherike.

Nivîs - ERDAL DÊRIK

Amadekar - Azad GARZAN