Ew çi nûçe bû, ew agahiya sar, xemgîn a wek xençerek bijahr di nava dil û hinavan de jinişkava çikayî bû? Agahiyek ku pir dereng pê hisiyam, agahiya ku bi tîpên xembar hûnandibû, sernivîsa şehadeta te dabûn. Dibêjim qey yezdanê dilhişk li hember dostên min dahfik vekirine û ketiye pey nêçîrkirina me. Li hemû deran giyanê pak û ciwan ê rêhevalên me dibe, di nava wan de jî, taybetî rêhevalên rojnameger… wisa lêh atiye ku mirov ji bo her rêhevalekî xwe yê rojnamevan dikeve pojînên bêdawî…

Pêr rêheval Şaho Hewramî, dûh rêheval Şîlan Aras û îro jî rêheval Sîrwan… 

Ji van her yek wek stêrkek geş di asîmanê rojnamegeriya şoreşê de bûn. Xebatkarên jîr, jêhatî û fedekar bûn. Her yekî ji wan bi salan di nava şoreşê de têkoşiyan, berhemên pîroz afirandin, di nava dilên hevalan de erş drust kirin. Di nava liv û libata herî germ a kar û xebatê de, ji nişkava ji nava me koç kirin. Ji me xatir nexwestin, ber baweriya wan hebû ku wê rojekê dîsa wê vegerin. Bi çavên tijî firmêsk, bi rûkenî, bi coş û lez wê têkevin nava refên hevalan û ji cihê kar rawestayî de dewam bikin. Baweriya wan ew bû ku tenê diçin li asîmanan bifirin, di ser lûtikeyên çiyayên berz re hêlan bikin û dîsa li refên me vegerin e. 

Ez carne jixwe dipirsim: gelo li cîhan êkê bi qasî me rojnameger şehîd dane?

 Îsal wek her sal, rojnamegerên şoreşger di nava germahiya têkoşîna azadiyê de bi serbilindî şehîd ketin. Buhara îsal rêhevalê rojnameger Şaho Hewramî li çiyayên Zagros di pêvçûneke bi dijmin re, tev çend rêhevalên xwe şehîd ket. Demsal bû havin, vêca li herêma Kelareşê rêheval Şîlan Aras di êrîşek artêşa Îranê de şehîd ket. Demsal bû payîz, di şerekî li hemberî xezebên xwezaya bêrehm de rêheval Sîrwan li gel hevalekî xwe bûn qurbana hêrsa xwezayê. Sê rêhevalên ciwan, sê şoreşger, sê rojnameger û sê şehîdên qehreman. Di demên herî pêdevî bi kar û keda wan hebû, ew ji nava me hatin dizîn, hemû awatên wan nîvçû man, pênûs, wênekêş û rûpelên wan spî lihêviya wan man. Demsal guherîn, xweza rengên xwe yên nû liberkirin, cejin hatin û derbas bûn, lê ewna nehatin, hîn jî, li asîmanan bê westabûn difirin, hêlan dikin, lê ta niha di navar efên me de veneniştin e. Gelo ma wan bîra me nekirine? Dibe! Lê me pir bîra wan kiriye. 

Rêheval Şaho Hawram

Cara yekem me hevudu sala 2002 an de naskir. Em demeke pir kurt li gel hev man. Wê demê navê wî Jiwan bû. Jiyan tê wateya cih û dema hevdîtinê. Ango soza evîndaran. Lê hevalan ji wî re bi şaştî digotin “Ciwan”, ew ji ber vê yekê pir aciz dibû, wisa lê hatibû ku ji navê “ciwan” hez nedikir. Em ji hevudu qut bûn, xerîbiyê dîwarên ji agir di nava me de bilind kirin. Piştî du salan me dîsa hevudu dît, êdî Jiwan navê xwe kiribû Şaho. Lê min her bi navê wî yê berê bang dikir. Buhara 2005 an me bi hev re derbas kir, piştî konfransa YRD(çapemeniyê) ew derbasî Îraqê bû, xebata xwe ya rojnamegeriyê li wir domand û di buhara 2006 an de dev ji bajaran berda û dîsa berê xwe de çiyayên azadiyê. Piştî demek ne dirêj li çiyayên zagros pevçûn bi leşkerên artêşa Tirk re derket, heval Şaho tev hêjmarek hevalên xwe heta dawiyê berxwedan û di dawiyê de giyanê wan ê pak berve asîman ve firiya çû. Rojnamegerê jîr, zîrek û jêhatî, di heman dem de jî qehremantiya şervanekî azadiyê raber kir. Jiwana wî bi azadiyê, bi firîşteyên memleketa asîmanan re hebû, êdî li asîmanên welatê me, leylana çiyayekî nû dibiriqe. 

Rêheval Şîlan Aras

Cara yekem me li welatê xerîbiyê, welatê berfê û çiyayên sar û bajarên xemgîn, li pişt çemê Aras hevdu dît û nasînek me ya du salan dewam kirî çêbû. Li welatê xerîbiyê rêhevaltî, hevkarî hest û pêdeviyek giyanî ya pir mezin e. Hevaltiyek me, li rex hemû bêzariyan, encamên pir baş di xebat û têkoşîna ronîkiirn û zanakirina gel de hebû. Di hemû karan de em bi hev re bûn, her tim liv û libatek bêdawî, me ji westabûna xwe coş digirt. Mercên zor û zehmet ên xerîbiyê hîn bêhtir em dehfî kar û behrem afrandinê dikir. Gelek karên hevbeş hatin kirin, gelek jî di himbêza nediyarî de man, gelek jî wek aşopan li ber bayê payîzê ket û winda bû. Mirov li hember daxwaz û coşa rêheval Şîlan a kar matmayî dima, hêza wê ya tehemûlê û berxwedaniya w êli hember mercên pir giran rêzgirtinek bêhempa li hember xwe diafirad. Ew şervanek zîrek a rojnamegeriyê bû, rojnamegerek jin a têkoşer û xwedan pîvan bû. Me cara duyem hevudu di konfransa YRD ê de dît, pişt re ew derbasî xebatên tevgera azadiya jinê bû. Salek derbas bû, me dîsa hevudu dît, ew cara dawîn bû. Ber ku Şîlana fedekar berê xwe da rojhilatê Kurdistanê… Dîsa ew li pey lêkolîn, nûçe û nîvîsaran bû, ew dîsa ketibû nava derd û êşên jina Kurd ya pepûk. Ew j îli ber çepelên xwedayê mirinê ket. Dijminên azadiyê û pênûsê ji bedêla têkoşîna Şîlanê giyanê wê girtin, lê Şîlan amade bû ku deh caran giyanê xwe ji ber azadî û jiyanek ronak ve bide. Şîlan jî, li asîmanan dest bi firîna xwe ya bêdawî kir, di nava dilê me de jî birînek nû vekir, êşên me bêhetir û hêrsa me bilindtir û agirê dilê m gurtir kir.

Rêheval Sîrwan...

Sîrwanê dilnizm, rûliken, xebatkarekî çapemeniya şoreşê ya rojhilatê Kurdistan ê bû. Cara yekem di dawiya sala 2004 an de me hevudu di civîna rêxistina ragihandinê de nas kir. Heman di rojên destpêkê de rêzgirtin û hestên hevaltiyeke bihêz jiya. Gelek aliyên wî mirov dikşand ber xwe. Ew biqasî ku jîr û fedekar bû, ewqasî jî dilnizm bû. Di xebata konfransa YRD ê de rojên pir xweş, bi coş, germ û karên girîng me bi hev re derbas kirin. Di konfransê de ew ji desteya rêvebir a YRD re hat hilbijartin. Êdî barê wî yê xebata rojnamegeriya şoreşê girantir bû. Êdî ew him rojnameger û him jî rêvebir bû, lê dilnizmiya xwe di astek herî bilind de parast û domand. Ji lew ra, ji aliyê hevalan ve dihat hezkirin û rêzgirtin.

Bi rêheval re bi dehan caran me rêwîtî kir, bi dehan caran li ser têkoşînê, ragihandinê, pêşeroja YRD û saziyan nîqaşên me çê bûn. Me xeyalên xwe bi hev3udu re parvedikir, ji hevûdu hêz û bawerî digirt. Havîna îsal me hevudu dît, dîsa wek her car axavtina me çêbû, me xatir ji hevûdu xwest, me her yekî berê xwe da aliyekî û me pişt re hew hevudu dît. Hîn dîsa bi xeyalên rojekê ku eme bi hev re rêwîtiyê bikin, dirêj diêj biaxivin û ragihandina şoreşê bihêztir bikin, bi vê xeyalê em ji hevudu qetiyan... me çi zanîbû ku xatirê dawiyê ye, me çi zanî bû ku êdî riya me ji hev cuda bû, êdî ew bi me re di rêka re nameşe, ber ku ew wê di asîmanan de, bi rêhevalên xwe yên din re bi azadî bifire. Bifire jor. Vê payîza xembar, pelên dara jîna Sîrwanê dilnizm jî li ber bayê sar weşiya bû. Xezeba xwezaya har ew li ber lehiyên kerba xwe biribû, dûr bir û venegerand. 

Sîrwan, Şîlan û Şaho îsa barkirin ji nava refên me, çûn dûr, pêbûsa wan bi hedarî li benda wan e. Çîroka nîvçû mayî stûxar bi hêviya kemlandinê roja dijmêre. Ew çûn, dûr çûn û bilind firiyan, lê wê vegerin, me bi tenê nahêlin, xeyalên xwe li cî nahêlin, çîrokan nîvçû stûxar nahêlin û wê werin.

Emê îşev, li ber roniya taveheyva çardeh rojî, ji darên berû agirek mezin dadin, li derdorê hogir û hevala kombikin, stranên xwe yên gerîla bibêjin, li asîman mêze bikin û hemû stêrkan vexwînin şevbihûrkê. Wê kêliyê de, Şaho, Şîlan, Sîrwan û hemû rêhevalên din, wê berve roniya agir bên û bi hev re bibêjin “Şev baş hevalno...”