Hiçbir Kürt sakın ha sakın Hrant Dink cinayetini kendi gündemleri olarak görmeyen bir tutuma girmesin, düşünmesin.

Özellikle İstanbul’daki YÖGEH ve DTP başta olmak Kürdistan gençliğinin demokratik reflekslerinin daha güçlü olmasını beklerdim.

Türkiye’de sadece milliyetçilerin olmadığını gösteren, demokrat ve barışsever insanların “biz de varız bu ülkede” dediği o eylemi biz sahiplenmeliydik ama yine de geç kalmış değiliz.

Hrant Dink’i Kürt sorununa da neden olan bir ulus devlet ve demokratikleşme sorununun sorgulanmasında, halkların başına bela olan bu faşist sistemin alaşağı edilmesinde yangının kıvılcımı haline getirebiliriz.

Katil çağımızda artık faşizm haline gelen tekçi ulus devlet anlayışıdır

Her şeyden önce Türk basınının olayı saptıran bir yönü var:

Bu cinayetin katili, (milliyetçilik çok hafif bir kelime kalır) faşist, militarist, ırkçı TC politikası ve her harfinde, her sözünde kan fışkıran aşağılık medyasıdır.

Bu olayın faili illa birilerinin tetikçisi olmak zorunda değildir.

Lümpen ve bayrak soytarısı, milliyetçi (ırkçı) histeriyle kafayı yemiş, kalbini kendisi gibi düşünmeyenlere karşı kinle doldurmuş bir zavallı da olabilir.

Hrant Dink göz göre göre gitti.

Son günlerini linç edilerek yaşadı.

Kerinçsizler, Baykallar, köpekler, ‘Büyük Kanıt’lar, Türk köşe yazarları, Türk siteleri ve ırkçı yorumcuları, gaza gelmiş ‘vatan millet Sakarya!’ ahmakları vs vs hepsi o silahtan çıkan kurşunların fikir babasıdır.

Hedef?

İşin diğer bir boyutu ise komplo teorisi dense de kafalara sümüklü böcek gibi yapışıp kalan soru işaretleri...

Son haftaya bir bakalım...

Türkiye tarihinde ilk defa adamakıllı bir Kürt sorununa çözüm tartışmasıyla Hrant Dink’in de aralarında bulunduğu yüzlerce aydın ‘Türkiye Barışını Arıyor’ konferansında bir araya geldi...

Halkların vicdanını temsil eden onurlu bir duruş sergilediler, umut verdiler hepsi.

Ne oldu sonra?

Konferansın başlangıcında Orhan Doğan ve Mehmed Uzun’a savcılık tarafından takip kararı alındı.

Konferansın ikinci günü Lice kırsalında ve Siirt dağlarında bu kıyamet soğuğunda gerilla ve asker kıyımına yol açan operasyonlar düzenlendi, düzenleniyor.

Konferansın ertesi günü “terörist değil gerilla!” diyen Yaşar Kemal şahsında konferansı hasta zihniyetler boşa çıkarmak istedi.

Çarşamba günü yapılan görüşmede ise Önder Öcalan, bu konferans temelinde Hrant Dink’in de aralarında bulunduğu aydınlara misyon biçti ve alacakları kararlara saygı duyulacağını belirterek onları referans olarak gösterdi.

Ve iki gün sonra Hrant Dink, devlet ve medyası tarafından bireysel bir olaymış gibi gösterilen bir katliamla üzerinde iki yıllık bir linç havası estirildikten sonra öldürüldü.

İnsan kendisine sormadan edemiyor işte; susturulmak istenen ne?

Ben en iyisi sözü önce Joost Lagendijk’e vereyim:

“Bu cinayetle Türkiye'ye çok kötü bir mesaj veriliyor. Verilen mesaj, ifade özgürlüğü konusunda ya da hassas konularda konuşarak adını duyuran herkesin öldürülme tehlikesiyle karşı karşıya olduğudur. Bu da Türkiye için, Türkiye'de hassas konularda yapılması gereken tartışmalar için çok kötüdür. Bu bir kişinin başına geliyorsa, aynı durumda olan diğerleri de şimdi konuşmadan önce iki kez düşünecektir."

Zaten pasif olmakla eleştirdiğimiz ve korkaklıkla yerden yere vurduğumuz aydınları güçlü sahiplenmemiz gerekiyor.

Bu ülkenin düşünenleri tam yola koyulmuşken cesaretlerinin kırılmasına engel olmalıyız.

Bu ülkede onurlu bir aydın olabilmek için böylesi insanların neler yaşadıklarını, günlük yaşamlarında psikolojilerinin nasıl alt üst edildiğini anlamak için Hrant Dink’in son yazısını ilk fırsatta okumanızı tavsiye ederim. (http://www.rojaciwan.com/haber-20870.html)

Milliyetçiliğe, ırkçılığa, militarizme, tek devlet tek millet tek bayrak vs vs gibi ulus devletin kendisi gibi olmayana hayatı zehir ettiği tekçi faşist hegemonyaya karşı Türk, Ermeni ve Kürtler başta olmak üzere hepimizin birlikte hareket etme zamanı değil mi?

Acil bir karşı atağa ihtiyaç var, yoksa birbirimizi bu yüzyılda kaybedebiliriz.

Artık Türkçe’nin yanı sıra Ermenice, Kürtçe, Rumca bütün dillerde şarkılarımızı söylemenin tam vakti...

19 Ocak 2007