Li aliyekî jiyana me asoyeke nexuya li aliyê din raboriyeke parçe parçekirî xwe dide der. Aliyekî me ji xirbeyên dîroka têkçûn û şikestan şûnmayî, aliyê din robarekî dîn û har ê ku xwe di lat û şikêrên herî asê wer dike...

Di awêneya heyatê de rengê nifşê me şêlo û nezelal e; em ji nav dûkêleke tarî ya şer û kuştinên berwext, ji hêlîn û lîsên taromarkirî hatine derê û di kevala jiyanê de wêneyê ku me dixwest nîgar bikin wekî sîtaveke çilmisî ye ku tevîn û rehên wê ji hev belav kirine...

Em, nifşekî wisa ne ku ne em mane ser urf û edetên bav û bapîrên xwe ne jî me kariye modeleke nû ya jiyanê ji xwe re ava bikin. Tevna me ji serî de vereşiyaye. Têkiliyên me bi hemû reh û rîşalên jiyanê re sist û lawaz mane. Me nekariye bibin xwedî kultureke jiyanê ku gava ji aliyê dîtir ê awêneyê ve li me binêrin, bikaribin reng û dirûvê me pênase bikin.

Em, nifşekî wisa ne ku me di bin mij û keldûmana mirinê de çavên xwe li dinyayê vekirine; rojekê li vir rojekê li wir, wekî berxikê ku gur bikeve navê ji hev bir bir û terkeserî kendalên jiyanê kirine. Berî ku em hînî axaftinê bibin û dilê xwe yê biçûk bi xeyalên germ hînî hezkirinê bikin, barê kul û keserên bêdûmahîk li ser dilê me hatiye barkirin û xewn û xeyalên me ji dilên me hatine dizîn.

Em, nifşekî wisa ne ku ne me kariye bêjin, 'em aîdê duhiya xwe ne' ne jî me kariye bêjin, 'sibehiya me dê bibe aîdê me.' Di awêneya jiyana me de valahiya me ya herî mezin ev aliyê me bûye. Têkiliya me bi axa bav û bapîrên me re tenê bi bîranînên tal û dîroka têkçûn û şikestan li bîra me hatiye û ji ber vê yekê jî, di her serîrakirin û raperîna me de rik û hêrseke gelekî tûj giyana me pêçaye. Lewma gelek caran bêyî ku çavên xwe bimiqînin me kariye canê xwe yê şirîn jî bi agirê rik û hêrsa xwe bişewitînin. Ji ber hindê jî, em nifşê şewat û sotiniyan in.

Em, nifşekî wisa ne ku bi xweziyên belek li pey tîşka sîtaveke nîvronî ber bi asoyên dûr ve ketine riyan. Em, nifşê riyan in. Şev û rojên me, xeyal û xweziyên me di belekiya asoyan de hilawîstî mane. Me riyê li ser riyan kudandine û me riyê ji nav riyan qelaştine û berê xwe daye belekiya asoyên firehtir. Em nifşê ferheng û termonolojiyeke nû ne; ji bîr û hafizayeke qed qedkirî hatine derê û li sertarên lîsên asê li hev risiyane. 

Em, nifşekî wisa ne ku me berî ku xwe binasin dinya nas kiriye, berî ku rengê xwe biwênin kevalê dinyayê nîgar kiriye, berî ku bîr û baweriya xwe biperêzin me gerdûn aniye îmanê; peregende mane, lewma jî gelekî bi hêsanî bûne palê pûşî, gelekî bi hêsanî bûne dûvikê das û bivirên xelkê. Em nifşê teql û verêjên wergeriyaneke bêmefer in; di her wergeriyanê de qedeke dîtir ji giyana me veçiriyaye. 

Em, nifşekî wisa ne ku her ku bizmêk xistine devê me û da ku nemirin em mêjot kirine û dûre jî ji şîrê dayika xwe vekirine, bêhtir me xweziya xwe bi 'wan' aniye û ji bo ku xwe ji xezeba 'wan' biparêzin, bêhtir me xwe avêtiye ser bext û tora 'wan'. Her ku em ji reh û binîşên bav û bapîrên xwe bi dûr ketine, em bêhtir ketine gêjgerînka mirinê û bêhtir bi 'yên ji xwe' veder mane. Heta gelek caran bi 'yên ji xwe' tal bûne, erinî ne û gelek caran hetta ku dilê me  ji 'yên ji me' rabûye. Em, nifşê ji duhiya xwe veder û ji sibehiya xwe bêxeber in. 

Di awêneya jiyanê de, em nifşê ku ji devê gorê verisîne wekî gurê barandîtî hînî hemû jan û kulên bêbextiya jiyanê bûne, hêviyên me yên zarokane û bêguneh wekî sîtavekê diniqutine nav dilê me. Em, nifşê vejîn û vewejînên nû ne. Em, ew nifş in ku ji xweliya duh ber bi gulistana sibê ve dimeşin.