Di dirêjiya zivistana derbasbûyî de her tim Aso ji bavê xwe daxwaza cil û soleke nû dikir... Aso jî dixwest ku weke kurê muxtarê gund(Hîwa) ew jî cil û solên nû li xwekê û di nava hevalên xwe de pesnên xwe bikê...

Her ku Aso behsa cil û sola nû dikir, bavê wî, bi dilekî xembar û bêçare destê xwe di ser serê Aso re dibir-dianî û digotê: “Kurê min ê delal! Niha zivistan e, berf hemû rê girtine... ka bila bihar werê û rê vebin, ezê biçim bajêr (bajarê Silêmaniyê) û ji kurê xwe re cil û solên pir xweş û rengîn bînim... tenê li benda biharê bisekine...”.

Çendî ku bavê Aso, belengaz û feqîr bû, lê wî tu caran nedixwest ku dilê Asoyê xwe yê nazik û delal bihêlê...Aso li ber dilê dê, bav û şeş xwişkên xwe pir biqîmet û buha bû. Aso kurê malê yê herî biçûk bû... Aso kurekî tenê bû, lewra jî tu kesî nedixwest ku ew xemgîn û dil-şikestî bibe. Lê her tim tiştên ku mirov ji wan hez dikê biparêzê. Ne sirûşta bê rehm û ne jî zagona faşîst a ku rihê zarok çi ye nizane!

Asoyê ku di merjên şerê demdirêj de, bi zaroktiya xwe de, birçîbûn, tazîbûn, tirs û serma her dem mêvanên wî bûn... ji xwe Aso jî wekî bi hezaran zarokên welatekî dilbirîn, li şûna lorî-lorî ya dayîkan, li ber dengê teqandina çek û narîncokan di xew ve diçûn û li ser qîreqîra jinan û nalenala birîndaran şiyar dibûn.

Lê her tim jî hêviya Aso û bi hezaran zarokên wekî Aso, bi hêviya dîtina rojên germ, gihayê şîn, kulîlkên rengîn û cilên cejnê yên nû ew merjên herî zor û zihmet derbas dikirin. Hêviya wan bi tenê bihar bû... Newroz bû, cejn û cilên nû bûn... Êdî newroz û cilên nû di xewnên şevan de jî dibûn mêvanên xeyalên wan ên pak û bêguneh! Lê kî ji serdarên cîhanê yên qelew bi yên wek Aso difikirîn? Kî bi pêşeroja wan, dilşadiya wan, hêviyên wan ên zelal, dilên wan ên kubar û tijî hezkirin difikirîn? Kî difikirî ku xelatekî cejnê ji yên wek Aso re bişîne? Kî?

Heyanî vê berbangê ku bavê Aso sê pezên xwe yên ji ber birçîbûn û nesaxiyan ziîf û bêhal bibûn, dan pêşiya xwe û bi çend gundiyan re ber bi bajêr ve çûn. Berî ku biçe, Aso rengê cilan û solê jê re nîşan dida... Êdî Aso nikaribû di cihê xwe de bitebitê... Ew bi hemû mejî û xeyalên xwe li benda cilên xelata xwe ya cejna Newrozê bû... Êdî Aso ne bi lîstikan difikirî, ne bi xwarinê û ne jî bala xwe dida dengê çek û topên ji derdorê tên. Aso ketibû deryayê kûr û dûr ê xeyalan û nedixwest ku tu kes wî ji wan xeyalên şîrîn derbixîne... bihar hatiye, ku cil û sola nû jî were, wê di cîhanê de bi qasî Aso çi kes dilşad û bextewar nebe.

Dema ku Aso û bi hezaran ên wekî Aso bi xelata cejnê difikirîn û bi dilekî pak û mejiyekî zelal û rind li jiyanê û kulîlkên biharê mêze dikirin û bi çavên tijî hêvî û evînî li bihara nûhatî vedikirin. Wê demê li bajarên dûr, kesên qelew û simbêlmezin û dilhişk, bi darikê xwe li ser neqşa cîwarê Aso nîşa didan û planên xwe dikşandin. Ew kesên qelew, simbêlmezin û çavtarî ji bo Aso û hezaran ên wek Aso re dixwestin ku xelata cejnê bişînin. Xelateke pir cuda ye, pir bi nav û bang e, pir buha ye û ev qasî buha ye ku bavê Aso hemû pezên xwe yên ziîf û nesax bifroşê jî, dîsa jî nikarê xelateke wisa bidest bixê... Lê ev sermezinên qelew, li bajarê dûr ji bo Aso xelatek amade dikirin û dixwestin ku berî cejna biharê vê xelata xwe ya pir mezin diyarî Asoyan bikin.

Hûrehûra firindeyan bala Asoyê ku di deryayê xeyalan de çûyî nekşand. Aso tenê bi cil û sola xwe difikîrî, lê nedizanî ku xelata wî di vê firindeyê de ye!

4-5 roj ji cejna Newrozê re mabûn, berxikên ber kuza li dora makên xwe bêxem bêxem dilîstin, kulîlkên nû bişkifî bê hesab reng û bêhna xwe ya jiyanî didan zarokên welatê dilbirîn... Êdî newroz çend rojan mabûn, dilê zarokan bi cil û şekiran şa dibû, keç û xortên nûgihayî jî, bi hêviya dîtina evîndara dilê xwe, xwe davêtin bextê biharê û jê rica dikirin ku dilê evîndarê ji wan re veke... Pîr û kal bi melulî û çavbendî hatina biharê pêşwazî dikirin. Lê sermezinên qelew ên ku bêhna gulê, rengê giha, kenê zarokan, lîstika berxikan, hêviya çivîkan û dilê dayîkan nizanin. Ew tenê bêhna xwînê û dumanê, girî û qîrîna zarokan, mirin û moranê hez dikin. Jixwe ew firinde jî yek ji barbirê xelatên wan ên hovbûn... Wan suprîza mirinê ji Asoyê çavkejal re anîbûn. Aso li benda xelata bavê xwe bû, lê firindê bi lezgînî xelatek ji Aso û bi hezaran ên wek Aso re diyarî kir û got: “Fermo ji we re xelata cejn û biharê” û bêyî ku li paş xwe mêze bikê, di riya xwe de çû.

Yekser her tişt hat guhartin, cîhan bû xiroşe û qîrînî bi zarokan, dayîkan, kala, berxikan û ezmana ket. Her der bû mij, hewa giran û bijehr bû, giha şewitî, sewal mirar bûn, zarok di himbêza dayîkên xwe de, li ser kolanan can dan. Xwedayê mirinê îro serlêdana bajarê dilbirîn kir, hemû giyan girtin û ew bê bihar, bê cejn û bê xelat hîştin.

Aso jî derket derve, bi gêjî û bê armanc reviya û qîr dida: “Bavo, dayê... Bavo, dayê... Bavo”... Lê ew rojeke wisa bû ku ne bavo, ne jî dayê dikarê ji bo Asoyê xwe yê delal û nazdar tiştekî bike... Êdî Aso xelata xwe ji xwe bîr kir, wî tenê dixwest ku hilmek bayê pak bikşîne... lê ew tiştekî pir zor bû... mirin bibû mêvanê vî bajarî û cihê zindiyan nemabû. Li ber derî Aso li laşê dayîka xwe ya bê libat, çav werimî û ziman derketî hat. Aso kete xwarê, dixwest bigrî, qîr bide, birive, bêje (DAYA... DAYA... DAYA GIYAN...)... lê hêza wî nema bû û xwedayê mirinê destên xwe li dora qirka wî dişidand û giyanê pak jê distan. Aso jî bi hêza xwe ya firişteyî li ber xwe dida û nedixwest biçe... ew li benda biharê bû, li benda cejnê bû û li benda cil û sola xwe ya ku nedît bû...

Çend saet derbas nebûn, Aso û welatê wî yê dilbirîn bûn mijara hemû medyayên cîhanê... êdî Aso jî bû birîneke din di dilê welatê xwe yê dilbirîn de. Her kesî navê Aso û bi hezaran ên wekî Aso ji bîr kirin... li wan navekî din danîn! Êdî navê Aso bû “Helepça Şehîd”, Helepça jî bû sembola birîna bê dawî û evîna bê hêvî, bû Asoyên bê cil û gulên bi xerdelê fetisî û çemên bi jehrê şîn bûyî.

Sermezinên qelew jî, bi serkeftina xwe şahî û cejn dikirin û ji hemû cîhanê re digotin: “Em bi we dikarin, ji me bitirsin... Bila Helepçe ji we re bibê dersek” û bi dengên xwe yên qalind dikeniyan.