Dünyadaki her degisimin
insandaki bir degisim oldugunu görmeyen sanatci tutuculasir; düs ile gercek
arasindaki ikilemini kurmaktan zorlanir. Ideolojik sanat yapmaya baslar. O
zamanda cag ilerler, o geride sayar. Ideoloji sanati ayri, ama
ideoloji=sanat degildir. Sanat, bireylerin ic dünyasina iner, uzun
gezintiler yapar, hic önemsenmemis ayrintilari toplar, süzgecten gecirir,
sonra bir genc kizin saclarini örercesine onlari örer, estetik deyer
kazandirir. Bireyin sorunlarini topluma, toplumun sorunlarini da bireye
tasir. Sorunlar toplumsallastikca, cözüm de toplumsallasir.
özgürlük talep eden bütün ezilen halklar gibi, Kürtler de özgürlük
mücadelesini 20. yuzyilin son ceyreginden baslatarak 21. yüzyilin ilk
ceyregine tasidi. Kanli bir sürec oldu. öncü güc yani PKK, otuz yillik
mücadele performasiyla sadece kürt varligini dünyaya tanitmadi, bir de
Kürde ruh verdi. Artik Kürdün de bir tarih-toplum bilinci olustu. Yasamin
tüm alanlarina yansiyan bu bilinc, Kürt sanatinin olusum ve gelisim
sürecine ciddi imkanlar sundu. Ne varki güclü sanat dehalarin cikmamasi
Kürt sanati gelisme gosteremedi. Sanatin cesitli dallarindan ortaya cikan
ürünler sloganlarla yamalanmis birbirinin takliti olmaktan oteye
gidememistir. Yazili edebiyat gelismedigi gibi resim, tiyatro, sinema da
gelisemedi. Yalniz müzik gelisti. Otantik Kürt müziginden gidasini alan
özgün müzik, roc ve pop cok seri dalgalarla hayatimiza girdi. Olumluydu,
etkileyiciydi ve umut veriyordu. Ne yazik ki sonu gelmedi. Bir tekrar, bir
taklit, bir ucuzluk var simdi.
En iyi savasci ne icin savastiginin bilincinde olan savascidir.
Sanatsal yaraticilik da savasci olmayi gerektirir. Dokunulmasi yasak olana
dokunmak, ici bilinmeyen dünyalari desifre etmek, okuyucuyu
kaygilar/korkular cemberinden cikarip kendisine ait dünyalara dogru
götürendir. Okuyucu: “Aslinda bütün bunlari ben de görüp yapabilirdim”
dedigi an sanatci görevini yapmis demektir.


Memet ALAGÖZ/ISVICRE