Yapraklar döküldü, doğanın örtünemez mahremiyetine. Her dökülüşün ardından

Gizil tınılar yayılıyor, kimsecikle duymazsa da. Bunu ancak mevsimler ayrıştırıp çekebilir anlamsızlığın izbelerinden. Bu dökülüş en çokta mevsimlerin nehirlerinden su içti. Onların bağırlarından emekleyip usulca fark edilip-fark edilmezlikleriyle oluşuverdi. Ve her yaprak mevsimlerin yüreğinden kopup yine mevsimlere geri döndü.

Sen de şiirin mevsimindendin.

AÇ GÖZLERİNİ

umudun yelken açtığı

derya dalgalarına  kapılmak istiyorum

                                        Gözlerinin

Aç gözlerini

Kırpışsın kirpiklerin

Ne olursun aç gözlerini

Tut ellerimi sıksıca tut

Silkele bedenindeki şarapnel parçalarını

Tut ellerimi, gidelim

Bir ana

Keçi yollarına yüz çevirmiş

Bizi bekliyor

Birkaç masal demlenmeden

Mevsimlere tırmanalım

Aksın ter derecikleri

Alnındaki kırışıklıklardan

Sinmiş  toprak  kokusunda yansın tenin

Yine geçelim

Hain ve kalleşçe kurulmuş pusulardan

Nöbetleşen ölümlerden

Taraf tanımaz rüzgarlar

Çarpsın göğsüne

Seni bekliyor

Avuçlarının içi gibi aşina

Yasa giyinmiş coğrafya

Kalk gidelim

Zoza'nın garip Dicle'si

Ve Hezil

Ve Fırat

Cömertçe seni bekliyor

Baharlara dalalım hesapsız

Nergislerin güzelliği

Sallasın salıncağında

Yarınların kokusunu veren

Bin bir koku yellensin üstümüze

Ve gençliğimiz bahar yağmurlarında ıslansın

Kavra keleşini yerde sahipsiz kalmasın

Takatsiz kalmış tetiğinde çocuk gülüşleri büyüsün

Korlan dileklerin kabbesi

Parlayan yıldız

Karanlıklar..... karanlıklar

Karanlıklar bir sağında bir solundan uçuşsun

umudun yelken açtığı

derya dalgalarına  kapılmak istiyorum

                                        Gözlerinin

Aç gözlerini

Kırpışsın kirpiklerin

Ne olursun aç gözlerini

Kulak perdelerinden zonkluyor

SERKEFT

SERKEFT

SERKEFT  SESLERİ

Varıp gidelim,

Sevinçler saklanıyor bize yüreklerin zulasında

 Bir Ninova ateşinde bağdaş kur

Alevlerin parlaklığında

Noktasız sohbetler tutuşsun

Ve sen

Tatlı sözcüklerinde

Derin anıların çemberini ör

Aç gözlerini

Yırtıcı bir bakış fırlat

Bak…

Gökteki ay

 Bir hoş aklanmış

Serpilmiş yollarımıza

Ard arda izli mermiler kırpıyor akşamı

Haydi aç gözlerini

Şafak damlayacak geceden

Birazdan sabırsız bir güneş uğrayacak bize

Haydi…

Bir korunağa ulaşmanın anıdır geç oluyor

umudun yelken açtığı

derya dalgalarına  kapılmak istiyorum

                                        Gözlerinin

Aç gözlerini

Kırpışsın kirpiklerin

Ne olursun aç gözlerini

Herekol  gözlüm

Aç gözlerini

Aç…

Aç…

Kumral suskunluğun kıyısından görkemlileşip unutulmazlığınla saldın köklerini.

Hani şiirin bir "yürek depremi" tanımındaydın. Geldin ve sonra gittin nasıl olduysa... Çıldırasıya yağan yağmur damlaları hüznümü deşip çığlıklarını emzirirken. Sen inanmak istemediğim uzanmışlığınla bir çocuk kadar tatlıkla kucaklaşan masumluğunla uyuyor gibiydin. "Her ölüm erkendi. " Ve sen uyuyordun...

Bir şiirdin işte ve kendi mevsimine döndün tekrar. Öyle alel-acele. Tarih; şiirlerle, boğuşamayacak kadar güçlü değildir, bunu biliyor muydun?

Uyuman bir kâbustu.

Şiirselliğin ise bitmesini istemediğim bir rüyaydı, bir kâbusa dönüşen hayatta sen

uyurken, ben ayıktım, yüreğime doğru öfkeli bir acı yankılanan homurtusuyla yürüyordum.

SEN UYUYORDUN.