...Û rengên bi bela ... Û por...Û gotina dawî...

Di govendê de wek kew û periyan e ev keç. Mîna karxezalekê çiyayî, hespekê çargavî, bajarekî bi lembeyên cihêreng ên erotîzmê ve xemlandî ye ev keç. Hemû rengên malabata romantîzmê di neynika cesta-bedena wê de diyar dibe. Xweş diyar dibe. Zelal diyar dibe. Mîna pelgehekê ter û gulek nazenîn e ev keç.

Li rast û çepê wê, du xortên stêrkî û ew ji di nav wan de heyveronî ye. Bi teyîsînekê avzunî dilîzîn ha dileyizin. Ha ha dilîzin. Ho ho dilîzin. Melodiyê kilamê miz didin dilîzîn. Maç dikin dilîzin. Ji lêvên kilamê şereba reqsê vedixwin û dileyizin. Sergovendî lê tê. Mîna mamostayekê perwerdebûyî, bi rêkûpêk serê govendê dikişîne. Bê qisur dikişîne. Bi pergal û têrçand dilîze. Dilîze bi helkehelkekê ve ha ha dilîze.

Cilên reş lê ye û wê bê zelalî dide xuyakirin. Gava bi awaza bilûrê re çokên xwe dişkêne, hewar xwedêyo, hezar şûşeyên bi şerbeta evînê ve dagirtî di dilê min de dişkên. Kirasê wê yê çîk spî yê ku di ber fîstanê wê yê reş de xuya dike, min dipekîne gerdûna melheziyên zirav û nerm û germ....

Di demên weha de, dixwazim bibim çûkek û venişim ser guliyê dara newala pêsîrên wê û ji sêv û hûrmiyên wê bixwim. Xweş bixwim. Bi îtinayekê zirav û bi halekî kuvî bixwim. Gez bikim bi sih û sê diranan, bicûm û daqurtînim nava xwe...

Du pêsîrên gewr û bel, qerqaş ên têr gihayî, bi gul û kulîlk..... Rengê rûyê wê, genimiya vekirî ye. Ewqas xweş û avzunî dixuyê ku nikarim çavên xwe jê vekişînim.

Ji rûyê wê yê heyveronî çiruskên bi şewq, bi teyisîna tavê re sayî jê difire. Belek beleki ye rûyê wê. Gewr e. Gewrekî vekiri ye rû. Xwedî du lêvên kujerî û masîgoşt e ev keç.

Bi eda û rakêşeriya xwe ve bê pirs û bersîv bê zext û kotekî dibim dîlê diranên wê yên mircanî ku di nava herdû lêvên dilkujerî de diteyîsin.

Erê ev keçik min vedixwîne ser sifra dilê xwe. Min dike mêvanê diranên xwe yên mircanî, lêvên xwe yên kujerî, çavên xwe yên xezalî, çotkeziyên kejî, zimanê hingivînî, ber û pêsirên zozanî û her wiha, bihuşta xwe ya nerm û germ û têrgoştî....

Û rengên bi bela. Rengên ku miriyan ji gorê radike.

Ji çavên wê yên xezalî, rengên kujerî dipalzine. Rengê mor, sor, hişîn, zer û yên din....Rengên ku ji çavên wê dipalzine, odeyek ji erotîzmê pêk tîne. Odeyek bi motîv û tîpên ji malbata erotîzmê û ewqas jî balkêş.... Odeyek bi alavên şevên kanunê, karê kêfê, karê bi xweşî û sefayê ve tijî..... Û bêguman ez jî di odeyekê weha de, peyrevê rengan im. Ji yekî direvim yeka din. Bi hahayekî nedîtî ve....

Û por.....

Porê wê yê hevrîşimî, gulgulî ye. Zer zer, zerika hêkê ye. Heta ku tu bêjî gurr û daristanî ye. Nerm û germ nola hevîr e. Mîna hemû keçên kurdan, porê wê li tuncika serî girêdayî ye û di navbera herdû xortên stêrkî de, reqasek nedîtî û ewqas jî narîniyane dilîze. Bê eda dilîze. Bi kujerî dilîze. Ji serî ta lingan, bi awayekî nerm û germ, bi wî alî û vî alî ve xwar dibe.

Gava dibişire, kizînekî hisî berdide dilê min. Ev his, tofan û bagera evînekî veşartî di dilê min de digerîne. Bi sehkirina vê hestê zirav re, sivik dibim. Mîna perperokekê.... Û ev his xwen û xeyalên min ên razayî şiyar dike. Piştî vê hişyarbûna ji xeyalan nivîs tên. Rûpelên ku xwedî cestê-laşê şîrsipî, bi rêzên reş ve tijî dibe. Bi rêzên evînî, diramî tijî dibe ha ha tijî dibe. Sekan û rawestan çi ye nizane.....

Erê, ev ji salakê ye ku ez her li bal û qam, li liv û lebat, li pel û şax û gulî, zar û zimanê vê mêrkujê temşe dikim. Ev keçik mîna gelek caran şeva cûyîn jî mêvanê xewna min bû. Ez dîsa li ser lêvên wê diheliyam.

Bi qîjeqîj diheliyam. Mîna rûnek li ser argûnê diheliyam. Bê Haydariya wê. Li ser lêvên wê diheliyam, lê mîna her carî dîsa yekê din di zozanê pêsîr û newala cesta-bedena wê de diçêriya.

Min dixwest ku di wan demên ku ez bi qîjêqîjekî nedîtî ve li ser lêvên wê diheliyam, ew jî bi hebûna min bihesiya. Lê dîsa nebû. Dîsa dengê tepetepa dilê min neçû guhên wê. Dîsa ji xuşexuşa çemê ku ji cesta-bedena min pêk hatî, haydar nebû.

***

Min li ber xwşikahî, rakêşerî û reqsa wê ya ku ez dîn û har kirime, romanek ji sêsed rûpelî nivisî. Lê mixabin ku ew hê ji bi vî halê min nehesiya ye. Ji ber vê yekê ye ku niha di dewsa min de, yekê din mêvanê sing û berê wê ye. Gelo dema bi vî halê min bihese wê çi bike? Nizanim, lê ez dibêm ku vegotina baweşînên ku di dilê min de, bagera evînekê avzunî digerîne, bikim.

Keça xewn û xewnjînên min, bizanibe ku min di reşika çavên te de qesra evîn ê avakiriye.

Bizanibe ku min reşika çavên te di kurahî ya spîka çavên xwe de veşartiye.

Bizanibe ku ez her şev mêvanê siya bijangên te me û di dilê te de avjenî dikim.

Bizanibe ku ez her gav bi hesreta razana di nava herdû pêsîrên te de, bi kizekizekî ve dişewitim.

Bizanibe ku pêdiviyên xwarin û vexwerina xwe ji heyiyên porê te yê daristanî pêktînim.

Bizanibe ku ez dermanên hemû birînên xwe, ji kenê çavên te berhevdikim.

Û gotina dawî....

Periya xwen û xeyalên min, baş bizanibe ku min ji delalî, kubarî, rakêşerî, û avzûnkariya cesta-bedena te, romanekî evîn î, keserî, diramî nivisiye. Pir ne, piştî çend heyvan ez ê romana ku min binyata fantaziyên xwe ji wê rûyê te ye rengegenimî, ji nawqa te ya ziravî, ji hinarikên te yên wek du sevên xelatî stendiye û nivisiye, diyarê te bikim.

Piştî vê nameya xwe, ez ê her li benda hatina te bim. Heke tu neyê û bi ser de, destûra çêrandina giha û hîşinayiyên cesta-bedena xwe bidî yekê din, nexwe wê demê ev kiryara te wê ji bo min mirinekî keserî be.

Çimkî tu zerya xewn, xewnjîn û xewrevokên min î. Ji ber vê, ez dixwazim ku tu bi kubarî û kujeriya xwe, ne li nik yekê din, li nik min bî.

Hezkiriyê te.... Hezkiriyê rakêşerî, xoşewistî û cesta-bedena te ya avzunî....

Firat_Mîrqasimlo...