Yüreğine küskün ölü yapraklar açmış bir şehri arşınlamaktan geliyorum.

Senden bahsetmedim, yolculuğumu düşünerek tükettim. Kulakların ne çok çınlamıştır çünkü bir kalple konuşmaktan daha büyük bir anma olamaz. Bir kalple konuşunca koparmış kızılca şimşekler.

Yüreğine dokundum dağların tanıklığında, sular toprağa yağdığında ve belki bir ceylan yüzünü sürdüğüne o parıltılı akışkanlığa.Yüreğin... yüreğin bir gözyaşı tadında. Sevgili, sırdaş, yoldaş ve benden.

Kahrolmanın, yanmanın üzülmenin ve halkına nefes  nefese koşan o mavi hüznün  ivecenliğiyle evrilmenin sendeki kutsallığını düşleyerek avuçluyorum. Bu loş, karanlık,  bitaplığında dingin, demlenmiş suskunluklara yelpazesini açıyor ışığın. Ama ışığının damarlarında beklentilere, temennilere  tetiklenmiş kanıksadığın acıların. Ve ben acılarını öpüyorum alnından. Acıların ki  dalgın umut savaşçılarının hayallerini çiziyor.

 Susuyorum çünkü biliyorum ki kalemine yazılıyorum.

Oysa ben anlatmalıyım, köhnemiş duyarsızlıkların günahlarını. Ve bu günahların laf ebeliiğinde  vicdanlarını kandırarak sunni yalanlarla  harcını attıkları  kandırmacaları...Sen ise evelden  gerçeğin sabahında usul usul kıyıyorsun akşamlarına, ateşinin seyrinde bir mum gibi yakarak kendini. Alnından öpüyorum susukunluğunun, hissedilmezsede çığlığın bilenmiş bir kavgasın kendi halinde.

 
Gecenin inleyen vaktinde

Ölü bir hayattan devaya yakarış

Süzülmüş bir acının deminde

Sende ruh bende yaralı bir satır

Sende yakın bir umut

Bende imkansız bir uzak

 
Aralanan Uzakların perdesinden  sesin ve nefesin. Voltasıyla dans eden bir tutsağın açlığa bulanmış o katmerli ve kirli yılların bile incitemediği ne mektubun ne  demir parmaklıkların paraleyemediği duru umutları  fısıldıyorsun kulaklarıma. Fısıltıların bir deprem, süzülüyor yüreğime. Bütün baharlarımı kurban ediyorum. Sana bu yüzden eriyorum, harflerinin sarnıcında kendime yine gelmek için.

Gölge... gölgen olabilrimiyim. Gölgen olabilirsem aşkını  anlarmıyım. Gölgeler düşüyor dizelerimin bağrına, kendine kıyarken titreyerek, bizliğimizi haykırıp varoluyoruz. Kimse duymazsada bizi,  ben gölge, sen bir aşk makamında tutuyoruz  bu dirence  tutkulu hayatın ellerinden.

Hangi dağ neredeyse sırtımı yaslıyorum bir dinin kutsallığını içercesine uyarak. Sen her dağda mevsimlere  kuşanmış bir nergis, zemheride yalın tenli kardelen.  Ne ben senin kıblen  ne küzeyinim. Yömümüz yok bizim  aynı yerde  çarpar yüreğimiz. Döndüğümüz her yönü umudun doğacağı yer belliyoruz. Çünkü kalbimin ışığı sesinin geldiği yerden.

 
Şimdi gece sensin

Sana dair mavinin mahsumiyetinde durulanıyorum

Bir sızı.. sana vardıkca hafifleyen

Sensin şimdi gece

Gözlerim kapanırsa da gitme

 
Hüznünü ayıklıyorum bize  benzemek için uyduruk  yanaşma ve yakınlaşmaların  tedbirlerini alan istifadeci edalardan, bu anlaşılmazlık denizinde kendimize yetmişliğimizin işgal edilmemesi için. Bir soğuk şaşkınlık esaretinde sana sesleniyorum kilitliyken dudaklarım. İçimde bir duman bir sis bir acı,  kül. Ve içimde adını yazarak sereserpe büzülen ismin, gölgen.

Biliyorum  gölgen gerçeğin takendisidir. Çünkü sen kendine külleniyorsun.

Sen ki çocuk halimsin  istenilen ve arzulanan herşeyin penceresinden bakarak dünyaya. Bu ters yüz olmuşluğun içinde gözlerin açık  ölüyorsun bu tükenen yaşayışların yerine kahroluyorsun Hüzünlü, yanlız ama direncin serinliğine sende biten her ışıltıyı  akıtarak. Bu yüzden sen benim susarken konuşan halimsin  ve bu yüzden sen dağların düşerken o şerefli galibiyetle  gözlerini açacağı en duru  yurtsun ve bu  yüzden  keşfedilmemiş yakalanmayı bekleyen arzularımıza yakın duruyorsun.