Hep aklımdasın

kulaklarımda nergis beyazı sesin

şimdi neredesin ne hallerdesin?

anladım olmazsan fenayım

olmazsan başıma belayım

Karalayıp temize çekiyorum; sesini duyabilmenin ihtimalinde koşarken tökezleyip, acısından merhamet dileyen ve yalvaran bu cehennemi. Dağlarda güneşin yeninden terler damlayan, karın, beyaz yağmurun mavisi ve gecenin siyahından nasibini alan ellerim… Bu ellerle yüzünü temizliyorum ve seviyorum cehennemimi. Düşün yanmazsa sana cehennemim, nasıl düşer ve kalkar sana cennettim.

Rüzgâra döndüm, hıçkırıklar, şikâyetler ve dopdolu çığlıklarımın başkaldırısıyla zapt edilmez sonsuzluklarımın göğüne düştüm.

Bedenimde işgal eden bir sancı… bir sancı ki bütün teslimiyet tütsülerini sürmüş tenime, bir sancı ki dilimi bilmez sağırlıklar içinde ve beni dinlemez un ufak eder yüreğimi en bitirecek yerinden.

Rüzgâr geçip gitti. Bir girdabı  takarak günlerimin boynuna. Sabahı, akşamı, öğünleri haram… Sana ulaşamayan hiçliğime kaldım.

 
Küsmüş canlılığına bu kent

entrikaların refakatinde saralıdır

gezdiğin, gördüğün yerlerdir yurdum

ıslıklı ağaç dallarıyla dertleşiyorum

 
Üşüyorum

sensizlik kar yağışı

çığa dönüştü kirpiklerimde

tövbe ettim ağında çırpındığım ayrılığına

 
Asuman dikenden kara umman

mum alevinden peşrevimsin

darma dağınığım özlemin depreminde

bakışlarımı yollara ektim

 
ezbere bildiğim tek şiirim yüzün

ayıkken yatarken yüzünü mırıldanırım

dilimde maviliğin

anıları durmadan başa alıyorum

 
Saat gecenin en koyu hali. Uykular dizlerini karnına çekmiş, ölüm bile şimdi çatmıştır silahlarını. Ve zamanın bağrında parolasız dolaşıyorum deli divane. Gök kubbemden bir hırsız gibi ilişiyorum suretine. Ellerim titrek, dokunsam yanacağım, dokunmazsam eksilen kendime kalacağım.

Kıyamadım bin bir katliam akıttım damarlarıma.  Kutsal acıların koruduğu yüzüne kıyamadım; yandım ve eksildim. Sana cehennemimden boylu boyunca bir hasret türküsünün aydınlığından bir meşaleyle bakıyorum.

İnleyen ah’larımın limanlarındasın, dalgaların ne bende nede görünmezliklerde. Ne hayatında ne hayatımdayım şimdi… Bir hiçliğin biyografisinden erişilmezliğe köle, düşe kalka vuruyorum dizlerine merhametin, kendimden sana kurban etsin diye.

Zamanın ibresi nerde bilmiyorum.  Seni yazıyorum soluğumun mürekkebiyle. Ve bir ben doğarım satırlarımın duraksadığı, sana baktığı her yerde. İçimde önlenemez bir deprem. Sabaha çıkar mıyım bilmiyorum. Donakalan bakışlarımda bir baharın ılık, tatlı gülüşünde sıcaklığı, rengin dağılıyor. Seni ararken, ben kendimi topluyorum

Netameli kılınan kentteyim

sensizlik imlalarımı sildi

başlangıcı gün doğumu

sonu belirsiz mektubum

 
Kitaplar kaçkınlığın gediği

muhabbetler ise birbirini yolar

yavanlığa gömülür

yabancılığım mekik dokuyor

bir uçtan diğerine

aldığım her soluk boğazımı sıkan pençe

Geceki öyle belalı, sabaha salmaz desturuyla. Sabah ki tadına varmadığım bir kelime. Ya sen zaman ötesi sevgilim. Duyar mısın seslenişimi bu zaman çarmıhından yükselen haykırışımı. Karalanmış bir satırda kaldım şimdi.

 Duy anla, kendine sakla ve hayatına sal.

Gece sisler içinde bir asır. Ve şimdi sabah… Gün kara toprağını serpiyor üstüme. Sen.. Ey zaman dışındaki sevgilim. Sen.. düşlerimdeki ayık melek. Uykularımda mahsur bir şiir. Oradasın. Kalbim, ellerim, cennetim, cehennemim her şeyim sende kaldı. Bir ben kaldım ganimetim, seni çılgınca arayan ve sana taparak yaşayan.

Duy anla, kendine sakla ve hayatına sal.

 
Hep aklımdasın

kulaklarımda nergis beyazı sesin

şimdi neredesin ne hallerdesin

anladım olmazsan fenayım

olmazsan başıma belayım

anladım olmazsan fenayım...