Bila çemê çavê dayikan rawestin, Di berbangeki sar û seqemde, Evina dilê xwe germ dikim be pênusa te, Stranên min qeþem girt îroj lî meydana AMED’e. Tû evindareki bê sînor Tû ameleyê zimanê dayikamýn. Tû afirînerê wejeya jîyanamin. Çendemîn demsal derbas dibe li ser singa gerdûnê. Bi salaye tû brîndarî, Brîndar lê Heman demêde EVÎNDARÎ. Evindarê Mezopotamya. Bêdengiya te dibersivine hemî pirsa Te singa xwe kir SUR liber zalimên zimana. Me bi zimanê xwe di kuþtin, Û te sekinand gera gerdûnê. MIHEMEDO, þivakê jiyanamin hate girtin. Nivisamin sêwi ma li deþta HERRANÊ, Mêrkûj digerin di kolanên rihêminde. Heyv û Roj li ber bejnate dikevin rêzê. Evindarê Nasnamamin, Seydayê evînê, Te bý herste xwe jyan da QEDERA ME Te EVÝNÊ kir Roj û MIRÊNÊ kir Þev. Pêjnate kefenê zimana di çirîne.
Bi sed salaye hemî dewletê dagirker, li ser ziman û çanda Mezopotamya zilmeki bê sinor dimeþînin. Jiber vê yekê tengasi li ser çand û hûner roj bi roj zêde dibu. Lê kesekî mîna Rêhevalemin MÝHEMED UZUN, li hamberê vê sistemê bi Tîpên xwe, bi Dengê Dengbêja, bi evina Mir Celadet rawestiya û ket kêmîn li ber zalima. Ev kêmîna wî tevlî buna hemwelatîyen Cihanê û Mezopotamyayê herê fireh bû.
Li ser jiyana Kekê MÝHEMED UZUN bawerim miroc dikare bi roja bisekine û binivîse. Lê ez bi tenê, bi rondikê dilê xwe û wejeya dewê xwe behsa wî dikim. MÝHEMED UZUN iroj mêvanê Eli Heriri, Feqîyê Teyran, Ehmedê Xanê, Cigerxweyn û Êhsan Sebri ‘ye. Em ji kekê MÝHEMED UZUN re bib^jin OXUR BE, Wê rêhevalê Wi’yên Eziz ji bibêjin TU BÝXÊR HATÎ KEKÊ ME…
OXURBE KEKÊ MÝHEMED UZUN. CÝYÊTE BUHUÞTBE Û ÇAVÊ TE LÝ PAÞ NEMÝNE…
|
|