Gelê kurd li hemberî jehrdayîn û gav bi gav daxwaza kuştina Rêber Apo helwesta xwe daniye. Helwesta ku bi dirûşma “Êdî Bes e!” hate îlankirin, di her qadên jiyanê de bandora xwe nîşan da. Gel, asta bertekên xwe her diçe bilind dike. Gerîla mafê parastina rewa bi kar tîne. Rojeva Tirkiyeyê li gorî vê rewşê pêş dikeve. Gavneavêtina dewleta tirk a ji bo daxwazên kurdan ên diyarkirî sebra kurdan aniye dawiyê. Berpirsiyariya vê rewşa ku îro hatiye vê radeyê Komara Tirkiyeyê û AKP ye ku ser navê wê hikûmet e.

Agirbesta yekalî ya ku di 1’ kewçera 2006’an de hate îlankirin jî bi mentiqî hate pêşwazîkirin. Lê belê ev agirbest ne li ser daxwaza hêzên demokrasî û azadiya gelê kurd, li ser daxwaza hêzên ji derveyî wê pêk hatibû.

Berê jî agirbest hatibû îlankirin lê helwesta li hemberî wê ne erênî bûbû. Ji ber vê yekê têkoşîna azadî û demokrasiya kurd bi îhtiyat nêzik bûbû û fikarên xwe anîbûn ziman. Ligel vê helwestê ji bo agirbesteke nû israran dewam kir. Weke ku raya giştî jî dizane, hêzên navneteweyî bang kiribûn. DYA û YE’yê daxwazên şênber (berbiçav) kiribûn. Bangên KDP û YNK’ê yên bi vî rengî bûbûn. Ji hikûmetê peyam hatibûn. Odeyên pîşeyan û sendîkayan jî îlan kiribûn ku tevli van daxwazan dibin. Bi vê ve jî nema MÎT’ê, dîtinên xwe yên der barê mijarê de bi riya çapemeniyê bi raya giştî re parve kiribûn. Agirbest di encama tev van daxwazan pêk hatibû. Lê belê dema agirbest hatibû îlankirin fikar hatibûn diyarkirin û bal hatibû kişandin ku dema bi erênî neyê pêşwazîkirin dê pêvajoyeke xetere dest pê bike.

Qewmînên ku îro dibin dengvedana van fikaran e ku me bal dikişande ser û hîs dikir. Ji ber ku digel îlankirina agirbestê û rîayetkirina vê biryarê encama wê xirab bû. Serfermandariya artêşa tirk, şerê taybet û kirêt pêşve bir û agirbest nedît û nas nekir. Weke ku Fermandarê Hêzên Bejayiyê Îlker Başbug jî mikur hat, artêş ne havîn, ne zivistan, ne şev û ne roj ranewestiya bênavber êrîş kirin. Vê rastiyê Hêzên Azadî û Demokrasiyê yên Kurd bi rewşeke nû re, rû bi rû hîştine. Vê rastiyê hiştiye îsbat bibe ku ev fikarên berê ji bo agirbestê dibûn çiqas rast bûn.

Digel vê AKP’ê, ev pêvajoya agirbestê ji bo berjewendiyên xwe nirxand û bi kar anî. Hikûmeta AKP’ê qoltixa xwe qewî kir, a herî girîng jî, ji wê rojê vir ve di serî de bajarên Kurdistanê, xwe ji bo hilbijartinên pêşwext amade kir.

Artêşa Tirk li Kurdistanê şerê taybet û kirêt kûr dikir, AKP’ê jî cihê xurt dikir û xwe ji bo hilbijartinan amade dikir lê yên ku daxwaza agirbestê kiribûn bêdeng mabûn, ji bo mayîndebûna agirbestê gavek jî neavêtin. Edetî piştî vê daxwazê gotina xwe ji bîr kiribûn. Li dijî êrîşên şerê taybet û kirêt bêdeng man. Li hemberî qetlkirina kurdan wek pez, bêdeng man. Ne ji bo dualî îlankirina agibestê, ne jî ji bo pêşketina daxwazên aştî û demokrasiyê di nav raya giştî de, rolek nelîstin. Lê riya faşîzma bi girseyî vekirin û hîştin ku AKP di qada daraz, qanûnwerî û rêvebirinê ango organên dewletê yên esas de bibe xwedî bandor. Dem ji bo hêzên qetlîamker dan qezenckirin ku ew amadekariyên xwe bikin û gelê kurd di vê tevkujiyê de bê parastin bimîne. Ev yek çiqas ferq kirin ne diyar e, lê bûn hevparê van dek û dolaban.

Îro li Tirkiyeyê êrîşên li dijî kurdan diqewimin hatine asta bêsînoriyê. Ji qada sîvîliyê derketiye, cur bi cur metodan, gelê sîvîl jî daye ber xwe. Kurd di nav kolanan de tên lînckirin. Partî û komeleyên bi nasnameya kurdan tên qundaxkirin. Rojname û kovar tên girtin. Mirov tên girtin, zîndan bi mirovan tên tijekirin. Tirkiye bi lez ber bi şerê kurd û tirkan ve tê kişandin. Ên ku li hemberî artêşa tirk, hikûmeta AKP û şerê taybet û kirêt ê ku tê tûj û gurkirin bêdeng dimînin dê berpirsiyar bibin.

Hê jî hikûmeta AKP’ê dixwaze rewşa xetere ya ku Tirkiye tê kişandin nav, li gorî berjewendiyên xwe bi kar bîne. Tezkereya ku bi gotina wan, “operasyona derveyî sînor” meclîsê re derbas bû, diyarkirina wek rojeva esas a Tirkiyeyê vê rastiyê dide xuyakirin.

AKP, berê hemû hêz û derderorên siyasî û navendên artêşî dide PKK’ê û dixwaze xwe ji navê re bifilitîne. Dixwaze bi vî awayî xwe di desthilatdariyê de hêztir û bandortir bike. Ew pir bi zanayî ketiye nav van hewldanan. Ji wê sedemê ye ku niyeta AKP’ê ya demokratbûna Tirkiyeyê û gavek be jî xwedî avêtina ji bo çareseriya pirsgirêka kurd nîn e. Divê ev rastî bê dîtin û li gorî wê mirov xwedî helwest be.

Beriya hilbijartinên 22’ê tîrmehê hin kesên ku texmîn dikirin ku AKP dê xizmetî demokratbûna Tirkiyeyê bike û ji bo çareseriya pirsgirêka kurd hewl bide, hebûn. Heta ku di nav kurdan de kesên ku bi AKP’ê qanî bûbûn hebûn. Niha aşkera bûye ku polîtîkyeke AKP’ê ya bi vî rengî nîn e. Teqez, di nav eniya dij kurd de cih digire û şerê tevkujiya li dijî kurdan hatiye îlankirin bi rê ve dibe.

Daxuyaniyên serokê AKP’ê T. Erdogan jî bî vî rengî ne. Teqez wek generalekî daxuyaniyan dide û şerê taybet û kirêt ê tirk bi rê ve dibe. Bisînorkirina PKK’ê, pûçkirina piştgiriya gel li PKK’ê, daxwaza helwestgirtina derdorên siyasî yên kurd ên legal li dijî PKK’ê û diyarkirina zêdekirina tedbîrên leşkerî, destpêkirina êrîşên li dijî kurdan daxuyanî û talîmatên wî ne. Ji ber vê yekê divê her kurdê ku li AKP’ê xapiya be piştgiriya xwe ji AKP’e vekişîne û helwestê lê dayne.

Bi van pêkhatinan ve Tirkiye ketiye riya xetereyeke pir mezin. Bi jehrdayîna Rêber Apo êrîşên bi armanca tevkujî û îmhayê dest pê kirine. Kurdên, bi hêza xweparastinê ve dê xwe biparêzin. Bi qasî ku kurd xwe biparêzin Tirkiye dê bikaribe xwe ji pêvajoya xetere ku dikeve nav bide aliyekî û pêşî lê bigire. Kesên ku dibêjin em bi rastî jî li dijî vê pêvajoyê ne, divê demê neborînin û bikevin nav tevgerê.

Divê di serî de yên ku dixwestin Têkoşîna Azadî û Demokrasiyê ya Kurd agitbestê îlan bike bilivin û hewl bidin. Divê li dijî dijmintiya kurdan dengê xwe bilind bikin. Divê daxwaza demokrasî û aştiyê bi dengekî bilind û bi wêrekî bilind bikin.