Günler kirpiklerini yumdu, bana çırpınan yedi canlı ucu zehirli bir ölüm kaldı. Nefesi kesen kasvetli bir bekleyişten öte harlanan haykıran bir alev topu küle çevirdi bozkırlarımı. İsli şiirler, tutuk adımlar ve dizlerini karnına çekmiş cümleler... Bana, yedi canlı ucu zehirli bir ölüm kaldı, şimdi ne yazayım.

Susmak şarjörüne çığlıkları sürmekti. Ama bu susuş ve kabaran karanlığın içinde, bezgin bir iniltinin ışığında koyulaşan anlamsızlık ve yok-sunluğun yelken açtığı ıssızlık ürkütüyor. Ürküntü ve ıssızlığın birbirine yaslandığı vakitlerden dirence ait ne varsa kurur. Sarmaşık gibi tırmanır sarmalar yüreği var eden her şeye. Kuruyor her şey yok-sunluk deli rüzgâra teslim ederken yelkeni.

Ellerimde tuttuğum solgun sayfalar isteksizce yığılan satırlarla baş başa kalırken ne yazayım.

Günün kirpiklerinden damlayan bir gece.

Kalbimde derin siyahî bir iz. İzlerin avuçlarında yönlerime kilit vurmuş şifresi bende bir dilek, anahtarı sende bir kıpırtı.

Gün kirpiklerini yumdu, rüzgârının gölgesinde.

Direncin dizlerinde yığılıp çökerken ağlamaklı, dileklere yakarışıma ve bir mucizevî kıpırtıya kaldım. Bir harf, bir ses, bir muştuya… Bu çok şeydir daha ne yazayım.

Yollara astım kendimi, adımlarıma tüketirken azmimi, hani derlerle ya yollardır ayrılıklardan çaldırır kavuşmaları.

Sular ki, duruluğu ikizdi parıltılı yasına yıldızların ve duru dingiliklerin izbelerinde inzivaya çekilen kederlere sığındım. Yankılanınca özlemim duyasın diye yollar taşmadan yıllara, suların akışkan tanıklığında.

Sırt sıvazlar sorulmaktan bıkkın adresler

Al yazmaya sürmeli yaşlar akar

Ve ben yorulurum özlemin terkisinde

Sen.. sen ne yapıyorsun bensizliğin insafında

Ayna şımarırmı

Türküyle saçlarını taradığında

Gülüşün bir içim su kıvamında mı hala

Bak sabah oldu

Alnını pencereye daya

Gün aydınlanmadı

Bulutları arala

Solgun sayfalar ve saçlarını çekiştiren cümlelerimi toprağa gömdüm günlerimin. Senden ötesi ne yazsam bir dizi yalan, ne yazsam beyhude.

Doğuşu ve perdesini kapatışı birden bire de buna, silkeleyeyim kendimi bu kahırdan. Yoksa masalımız yarı yolda yorulup encamı hüsran makamlara dökülür, zamanı hesaba katmadan.

Kırışan yapraklarım, susayan mırıltılarım, baharsız kalan bakışlarım ve sonra sesimin coştuğu, koştuğu, kusursuz, kaygısız düştüğü bana ödül şafağın olmazsa neye yara bu yazacaklarım…

Ey yaşamamışlığımı işaret eden o zengin özne, ayaklarının değdiği yere kurban olduğum, gölgesi olduğum kudret... Sezinlemedin mi benden önce ölüme teşebbüsün ihanetini… Bilmez misin yokluğun selidir gözyaşının ve fermanının infazıdır sonsuz acıların. Şimdi yumuludur diye gözlerin, öznesiz, topraksız, rüzgârsızım.

Baygın uğultularda sessizliğin feryadıyla yaşamak nedir ve umutsuzluk akarken damarlara sürüncemeye takılan günlerin getirdikleri hangimize yarar hep yumulu kalırsa günümüzün kirpikleri. Hangi teselli içimize su serper… İşte tam burada ey rüzgâra soluğunu veren işte burada yaşarken bile bir varmış bir yokmuş denilse de bize kâfi.

Günlerim kirpiklerini yumdu, şimdi her harf gece. Sürüncemeden ertelemeye düşmüş bu kahırlı bekleyişin ufuğunda hangi yıldızın nereye düşeceği bilinmez. Ve durmadan dua ediyorum çizmesin diye gece hiçbir vaktimi. Yıldızların düşeceği yere senden önce düşüp sönüyorum, sana yer kalmasın diye.

Yok-sunluk.

Günlerim kirpiklerini yumdu.