Çizdiğim resimler kimliğimi sorguluyor
Unutkanlığım,
Bir şamardır hala şakaklarımda
Hangi annenin ninnisiyle avunabilirim ki?
Ölüm kokuyordu ÜLKEMİN ŞARKLARI.
Hayal ettiklerimin faturasını ödüyorum,
Her konuşma bir FERMAN
Her ferman derin bir SUSKUNLUKTUR.
Sesim
Bir çocuğun perçeminde PUSUDA
Özlemlerimi saklıyorum savaş meydanlarında.
Mazlum gülüşlerim
Umut oluyordu gökkuşağına.
Karanlıklar,yeni fesleğenler besliyor yarınlar için.
Gözlerimdeki GÖZ YAŞI değil
Hikayesi yazılmamış bir çiçeğin şiiridir.
Barikatlarımız kentlerimizi şenlendiriyordu
Ben yine de
Boyalarımdan vazgeçmeyeceğim.
Duvarlarimiz öksüz kalmasın diye.... 
 

                                           Rumet Farqini

ÊDİ BESE !!!
Bir stran var dilimde birkaç gündür. Sonu hesaplanmayacak bazı duruşların ezgisi dediğimiz şu coğrafyada insanlar son zamanlarda, hiç durmadan ÊDİ BESE diyor… Peki nedir bu sloganın içindeki mesaj ve taleb ?
Bir defa bu Ülke’de, yüzyıllardır tarihin tanıklık etmekten utandığı bir zulum ve baskı var. Bu coğrafyada hala Mezar Taşları dahi olmayan on binlerce ölü var. Yüreklerde sevinç denilen göreceli bir hayatı yaşatmanın yerine Acı ve Kederi misafir edenler var. Tüm bunların cevabı ve arta kalan günahların Sevabını gizleyebiliyoruz ÊDİ BESE sloganında. Yakılmış Köyler ve virane edilmiş ömürler uğruna çıktığımız her yol başındaki tabelada, fatalitemizin en derin yerlerini meşgul eden bu slogan, öyle sıradan ve sudan bir edebiyat içermiyor. Her Halkın yaşamında yer edinmiş olan Onurlu bir Düş uğruna yola çıkanların ağızlarında dolaşan ÊDİ BESE sloganı, bin yılların lanetli toprağını def etmeye yetecek kadar kudretlidir.
Bir yanımızda, Özgürlük ve Barış denilen içimizdeki uhdenin bizde bıraktığı Mavi Hayal, bir yanımızda bu hayallerimizin başrollüğünü yapan yüzleri Umut ve Heyecan kokan İnsanlar. Şimdi her sokak başında yankılanıyor haksızlığa karşı durmanın sloganı. Her kimliğin mimlenmemiş hanesinde en Erdemli yerini tutmalıydı ÊDİ BESE sloganı. Emeğimize katık ve yemeğimize hınzır bir gülümseme yapmalı hep birlikte.
Gencecik insanların yaşadıklarına sevinmeyen, renklere ve dillere bile tahammül edilmeyen bir coğrafyanın hamuruna maya tutar mı ÊDİ BESE bilinmez belki ama ağız dolusu bu stranı söylüyor gönüllerinde ATEŞ olanlar. Ve ben ve biz ve siz eşlik etmeliyiz içinde bu namutenahi mutluluk besleyen bu şiire.

Ölümlere ve kan kusmalara ÊDİ BESE…
Vahşetin ve sindirmenin son bulmasına ÊDİ BESE…
Birlikte yaşamın önündeki engellere ÊDİ BESE…
Barış içinde yaşamın önündeki heyulalara ÊDİ BESE…
Gölgelere sinmiş kine ÊDİ BESE…