Dîsa em dikevin riyan. Dibe ku rêwîtiyeke dirêj be. Divê mirov riyên dirêj baş plan bike. Rêwîtiyên bêarmanc û bêplan, erjeng û vînê dişikînin. Dirêjbûn û kinbûna rêwîtiyê ne girîng e. Ya girîng ew e ku, mirov bizanibe diçe ku derê. Ger armanc zelal be, ya baş meş e. Dema ku rê riyeke nas be, meş kêfxweşiyeke mezin e. Riya ku em diçin, me bixwe vekiriye û me bi rêwîtiyen xwe diyar kiriye. Hevraz û daketinên wê hene. Hevrazên wê mirov henas bi henasê dihêle, lûtkeyên wê bêhndayîn e. Divê di daketinan de mirov bi baldar be. Ji bona yê ku bizanibin bimeşin, rêwîtiyên dijwar bihêzbûne. Ji bona mirov bi hêz bibe, dem dema meşê ye.

Emê ji qadekê herin qadeke din. Me li pey xwe tiştan hiştine; hesretên xwe bibin ciyên ku em diçinê. Li ciyê ku emê biçin, emê gelek tiştan bibînin. Hesreta xwe bînin cî.

Dîsa jî emê bimeşin. Jixwe meş ne karê me ye?

Berî rêwîtiyê, sohbetên ku têne kirin li ser piya ne. Amadekarî têne pirsîn. Silav têne şandin. Tiştê ku herî dawîn bê gotin, bi du gotinan tê ravekirin. Bibîrxistin têne kirin. Hişyariyên dawîn têne kirin. Bibîrxistin di hiş de bi cî dibe, hişyarî li ber çav tê girtin. Lê rê ya yê ku dimeşe ye… 

Emê biçin.

Di bibîrxistinan de, li ser rêwîtiyên dawîn gelek ders hene. Ji bona bibîrxistinan spasî tê kirin. Ders ji nû ve têne tezekirin. Silav “li ser çavan” tê girtin. Hişyarî ji bona pêkanînê ye. Berî rêwîtiyên dawîn, wekî kevneşopiyekê, hişyariya “moriyan neciqîne” tê kirin. Demsal ber bi zivistanê ve diçe, dibe ku gur har bibin, hişyarîbûn tê daxwazkirin.

Ger rê bê meşandin, divê morî neyên eciqandin û li hemberî guran hişyarî hebe…

Yek jî, me rojevek li pey xwe hişt, da ku em nîqaş bikin.

Di van rojên dawîn de, her kes li ser agirbestê û dev ji çekan berdanê diaxive. Agir hat rawestandin, lê çek di dest de ye. Ka em çi bikin, em rêwiyên çiya ne. Gur hene, çeqel hene. Bê çek li çiya ger nabe…

Li ser daketina ji çiyê, zêde xwîna me li bajaran nekeliya.

Me dil daye, rêwîtiyên dirêj ên çiya.

Amadekariyên me, ji bona rêwîtiyan e. Em rê dizanin, emê bimeşin.

Di payîzê de şev dirêj in; rojên borî bibîrtîne. Li gorî hevalên kevn; “tam şevên çalakiya ne”

Lê dengek, ji giravekê qîrînek bêdengiyê kir.

Dengê giravê her dem li çiyê bi bêdengî hate pêşwazîkirin. Ew axivî, bêdengmayîn para me dikeve. Em hêvî dikin, ew her dem biaxive. Ger ew bêdeng bibîne, wê çiya biaxive. Çiya biaxive jî, wê her tişt bêdeng bibe.

Emê riyan bimeşin.

Herî zêde jî, di bêndengiya şevê de emê herin.

Me gotina ku bê gotin got.

Niha jî mafê axaftina hinekên din e.

Mafê gotinê ji çiyan heta deştan, ji bajaran heta gundan hate dayîn. Mafê gotinê; ji dayîkan re, zarokan re û ji pîran re hate dayîn.

Emê bêdeng bibînin, ewê biaxivin. Bi hêviya ku ew bêdeng neyên hiştin. Ger bêdeng bêne hiştin, emê biaxivin.

Lê em tam jî li ser rêbûn…

Me gotinê ku bê gotin, di nivîsa “nîvîseke pêwîst e dirêj be” de got.

Niha dema meşê ye…

Berî meşê, ne pêwîst zêde gotin. Ji ber vê sedemê ev nîvîs pêwîst e hinek kin be.

Divê rêwî li ser riya xwe be.

Ezmûn hate girtin, hiyarî hatin kirin û silav gihîştin ciyên xwe.

Ya mayî meş e. Biryar hatiye girtin. Hedef zelal e. Armanc jî, di pîroziya hesretê de ye. Wê ev rêwîtî bi zehmet û tadeyî be.

Yên man, daxwaza rêwîtiyek baş kirin. Wê baş be rêwîtî. Yên mane wê karên xwe bidomînin. Me jî li yên mayî re serkeftin xwest û baweriya serkeftinê jî lê zêde kir.

Ji yên mayî, bişirînek hate kirin; “Dem dema hatina îmanê ye. Ji ber rêwiyên riyan, her dem mînaka moriya ku diçe hecê tê dayîn. Lê heca me nêz e û lingên me bi hêz in. Mebesta me ya ku em di riyan de bibin hedef nîn e. Tedbîrên me tam in, amadekariyên me baş in. Ya mayî jî meş e. Divê rêwî di riya xwe de be…”
 

Zagros Viyan